“นักพรตหลิว” คุณปู่ค่อย ๆ หันมา “ขอบคุณนะ ที่ทำให้พวกเราได้พูดกับเสี่ยวอีจนจบ...”
“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก”
“ช่วงเวลาสุดท้ายนี้ พวกคุณเป็นคนไขว่คว้ามาเอง”
หลิวว่านเซินหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้อีก
ถ้อยคำยังไม่ทันจางหาย ร่างของสองสามีภรรยาจางจื้อกุ้ยก็อ่อนยวบลงพร้อมกัน ก่อนจะล้มลงกับพื้นโดยไม่มีสัญญาณใด ๆ
“พ่อ แม่!”
จางฟู่อีรีบพุ่งเข้าไป แต่กลับเห็นวิญญาณโปร่งแสงสองร่างทะลุออกจากร่างของพ่อแม่ แล้วค่อย ๆ ลอยขึ้นไปบนเพดานห้องนั่งเล่น
ทั้งสองเป็นผู้สูงวัยผมขาวโพลน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเมตตา ไม่ต่างจากภาพในความทรงจำวัยเด็กของจางฟู่อี
“เสี่ยวอี โตขึ้นอย่างดีนะ”
“คุณปู่คุณย่าไปแล้ว...”
“ไม่!”
จางฟู่อีคุกเข่าลงกับพื้น เอื้อมมือคว้าไปกลางอากาศ ทว่าฝ่ามือกลับทะลุผ่านร่างวิญญาณเลือนรางทั้งสองไป
“คุณปู่!”
“คุณย่า!”
ร่างวิญญาณทั้งสองค่อย ๆ จางลง รูปร่างเริ่มสลายไปตามสายลม
ชั่วพริบตาต่อมา จุดแสงเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนก็ลอยออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหลอมรวมเข้ากับรัตติกาลและพืชพรรณในทันใด
ไม่นานนัก ห้องนั่งเล่นก็กลับคืนสู่ความเงียบสงัด ไม่เหลือร่องรอยของพวกเขาในโลกนี้อีก
หลิวว่านเซินมองตามทิศทางที่จุดแสงหายไป แล้วถอนหายใจเบา ๆ
น่าเสียดายอยู่บ้างที่ผู้สูงวัยทั้งสองไม่อาจเข้าสู่วัฏสงสารได้
“คุณเป็นยังไงบ้าง?”
“นักพรต ผมไม่เป็นไรครับ”
จางฟู่อีก้มหน้าเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะก้มลงอุ้มบิดาที่หมดสติขึ้นมา
เขาพาจางจื้อกุ้ยกลับไปที่ห้องก่อน จากนั้นจึงย้อนกลับมาที่ห้องนั่งเล่นเพื่ออุ้มมารดา ท่าทางอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง
หลิวว่านเซินไม่ได้รบกวน เพียงยืนรอเงียบ ๆ อยู่ที่เดิม
ร่างของพ่อแม่ถูกยืมใช้เท่านั้น พลังหยินในร่างสลายไปพร้อมกับวิญญาณผูกติดสถานที่แล้ว นอนพักสักคืนก็ฟื้นตัวได้
【ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ】
【ได้รับรางวัล: ค่าธูปเทียน 100 แต้ม】