เห็นลูกเสือน้อยแยกเขี้ยวอีกครั้ง พี่เสือตัวใหญ่ก็อุ้มเนื้อภูตพรายที่เหลืออยู่ ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ขาของซูอวิ้นอย่างเงียบเชียบ
มันอยู่ที่วัดชิงเฟิงมาครึ่งค่อนวัน จึงพอจะรู้กฎของที่นี่แล้ว
เสือดาวตัวใหญ่ดุมาก ลูกเสือดาวก็ใช่ย่อย แม้แต่เจ้าสัตว์สองขาที่ดูผิวพรรณอ่อนนุ่มตรงหน้า พอตีเสือขึ้นมาก็ไม่ออมมือเลยสักนิด
แต่ไม่ว่าเสือดาวทั้งสองจะวางท่าข่มขวัญแค่ไหน ดูเหมือนพวกมันจะเชื่อฟังเจ้าสัตว์สองขาตัวนี้มาก
แค่เอาใจเธอให้ได้ ต่อไปตัวเองก็จะมีคนคอยหนุนหลัง!
ถึงตอนนั้น เสือดาวทั้งสองตัวก็คงไม่กล้ารังแกเสือส่งเดชอีก
พี่เสือตัวใหญ่คิดไปพลาง คาบเนื้อไว้ในปาก พลางจ้องซูอวิ้นตาละห้อย
“ให้ฉันเหรอ?”
ซูอวิ้นก้มมองเนื้อชิ้นนั้นที่เปื้อนน้ำลายเต็มไปหมด สีหน้าเจื่อน ๆ
พี่เสือตัวใหญ่พยักหน้าหงึก ๆ แล้วเอาหัวถูแขนของซูอวิ้น
นี่เป็นของโปรดของเสือเลยนะ อุตส่าห์แสดงความจริงใจขนาดนี้แล้ว ต่อไปเธอต้องคอยคุ้มครองเสือด้วยสิ?
“เก็บไว้กินเองเถอะ”
ซูอวิ้นทั้งขำทั้งจนใจ ยกมือขึ้นลูบหัวเสือ
เมื่อเห็นดังนั้น พี่เสือตัวใหญ่ก็เหมือนจะคิดว่าเรื่องนี้สำเร็จแล้ว รีบอุ้มเนื้อกลับมากอดไว้ ก่อนจะเริ่มแทะอย่างเริงร่า
จริงด้วย เอาใจสัตว์สองขาที่เก่งที่สุดที่นี่ต่างหากถึงจะมีอนาคต!
ภายในศาลาในสวนของตระกูลจาง หลิวว่านเซินมองภาพในวิดีโอ สายตาหยุดอยู่ที่แม่เสือดาวกับลูกสาว
“จริงสิ พวกมันกินยาชำระไขกระดูกแล้วหรือยัง?”
“กินไปนานแล้ว แต่สถานการณ์แปลกอยู่นิดหน่อย”
“หลังจากกินยาแล้ว พวกมันก็ไม่ตัวร้อน ลมหายใจก็ไม่เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดด้วย”
ซูอวิ้นหันกล้องไปทางเสือดาวทั้งสองตัว พลางขมวดคิ้ว
“ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเหรอ?”
“ไม่มี”
หลิวว่านเซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน