เช้าตรู่วันถัดมา เสิ่นเซี่ยวมาถึงหลัวเจียหวานตรงเวลาเจ็ดโมง
ยามหน้าประตูเปลี่ยนคนแล้ว เป็นชายร่างเตี้ยที่มีใบหน้าเป็นหลุมเป็นบ่อ
หลังตรวจดูบัตรประจำตัวใหม่ของเขา ซึ่งระบุตำแหน่งเป็นนายทหารฝ่ายเสนาธิการยศพันตรีประจำกองที่สองของกรมสืบราชการลับก๊กมินตั๋ง และเพิ่งทำเสร็จเมื่อวาน ชายหน้าหลุมก็ยืนตรงทำความเคารพแล้วปล่อยให้ผ่าน
เสิ่นเซี่ยวพยักหน้า เดินเข้าไปด้านใน เมื่อผ่านลานด้านหน้า เขากวาดตามองเป็นพิเศษ
ต้นอู๋ถงหัวโล้นสองแถวยังอยู่ที่เดิม ใต้ต้นไม้มีรถยนต์บิวอิกสีดำจอดอยู่ ป้ายทะเบียน “ทหาร-017”
เขาจดจำไว้
กองที่สองอยู่ในเรือนด้านข้างฝั่งตะวันออกของคฤหาสน์หลังนี้ เป็นอาคารสองชั้นที่แยกเป็นสัดส่วน
หน้าประตูแขวนป้ายไม้ มีข้อความว่า “กองที่สองแห่งคณะกรรมการทหาร สำนักงานสืบสวนและสถิติ”
เสิ่นเซี่ยวผลักประตูเข้าไป ชั้นหนึ่งเป็นพื้นที่ทำงานแบบเปิด โต๊ะเจ็ดแปดตัววางเรียงเป็นสองแถว ชายหลายคนในชุดจงซานกำลังก้มหน้าคัดลอกเอกสาร
เสียงประตูดังขึ้น ทุกคนเงยหน้ามอง
เสิ่นเซี่ยวเดินไปหยุดหน้าโต๊ะที่ใกล้ที่สุดแล้วถาม “แผนกวิเคราะห์ข่าวกรองอยู่ที่ไหน?”
ชายคนนั้นอายุราวสามสิบ สวมแว่นกรอบกลม เขามองเสิ่นเซี่ยวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนบุ้ยปากไปทางชั้นบน
“ชั้นสอง เลี้ยวซ้ายแล้วเดินไปจนสุด”
บันไดเป็นคอนกรีต แข็งแรงกว่าบันไอนไม้ของอาคารหลัก
สองข้างทางเดินชั้นสองมีห้องทำงานฝั่งละสามห้อง ห้องสุดทางเมื่อเลี้ยวซ้ายปิดประตูแง้มไว้ บนบานประตูตอกแผ่นป้ายทองเหลืองไว้ว่า
แผนกวิเคราะห์ข่าวกรอง เสิ่นเซี่ยวเคาะประตูสองครั้ง เสียงเกียจคร้านดังมาจากข้างใน
“เข้ามา”
ห้องทำงานไม่ใหญ่ มีโต๊ะสามตัว ชายวัยกลางคนนั่งอยู่หลังโต๊ะตัวที่ตั้งชิดหน้าต่าง กำลังพลิกอ่านหนังสือพิมพ์
เมื่อได้ยินเสียงประตู เขาวางหนังสือพิมพ์ลง เผยให้เห็นใบหน้าผอมยาว โหนกแก้มสูง ดวงตาไม่โตนักแต่เป็นประกายคมกริบ
“เสิ่นเซี่ยว?”
เขาลุกขึ้นยื่นมือให้
“ผมสวี่หัวหน้าแผนก สวี่หย่วนต๋า ผู้อำนวยการเหมาแจ้งเรื่องคุณไว้แล้ว ไปนั่งตรงนั้นสิ”
เขาพยักพเยิดไปยังโต๊ะว่างตัวหนึ่งใกล้ประตู
เสิ่นเซี่ยวจับมือกับเขา ก่อนเดินไปยังโต๊ะของตน
บนโต๊ะมีโทรศัพท์สีดำหนึ่งเครื่อง ตะกร้าใส่เอกสารหนึ่งใบ ดินสอหลายแท่ง และสมุดทะเบียนเปล่าหนึ่งเล่ม
เขาดึงเก้าอี้ออกนั่ง สวี่หย่วนต๋าหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดไปยังหน้าที่สองแล้ว
“งานของคุณไม่ซับซ้อน”
สวี่หย่วนต๋าพูดโดยไม่เงยหน้า
“ทุกวันตอนสิบโมงเช้า ให้ไปรับโทรเลขที่ดักได้จากห้องเอกสารลับเมื่อวันก่อน จัดแยกประเภท ทำเครื่องหมายระดับความเร่งด่วน แล้วเอามาวางบนโต๊ะผมก่อนเที่ยง”
“ช่วงบ่ายถ้าไม่มีอะไรก็อยู่ที่นี่ หากมีโทรเลขด่วนก็จัดการทันที บ่ายวันพฤหัสฯ ไปประชุมงานประจำกองกับผมที่ห้องประชุม แล้วจดบันทึก”
“ครับ”
เสิ่นเซี่ยวเปิดสมุดทะเบียน ใช้ดินสอเขียนวันที่ลงบนหน้าแรก
สิบโมงเช้า เขาไปห้องเอกสารลับตรงเวลา
ห้องเอกสารลับอยู่สุดทางเดินชั้นหนึ่ง มีประตูเหล็ก หน้าประตูมีนายสิบชั้นหนึ่งในเครื่องแบบทหารนั่งอยู่ มือกำพวงกุญแจไว้แน่น
เสิ่นเซี่ยวยื่นใบเบิกเอกสาร นายทหารยศร้อยเอกตรวจสอบแล้วส่งม้วนโทรเลขที่มัดไว้ผ่านประตูเหล็กออกมา
เสิ่นเซี่ยวรับมา กล่าวขอบคุณแล้วเดินกลับ
เมื่อมาถึงเชิงบันได เขาหยุดชะงักครู่หนึ่ง คล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนหันไปทางห้องน้ำอีกฟากของทางเดิน
ประตูห้องน้ำปิดแง้มอยู่ เขาผลักเข้าไปด้านใน แสงไฟสลัว มีประตูห้องส้วมบานหนึ่งปิดอยู่
เขาเดินไปหน้าอ่างล้างมือ เปิดก๊อกน้ำ อาศัยเสียงน้ำไหลซ่า กวาดตามองทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว
เหนืออ่างล้างมือมีกระจกกลมกรอบขอบทองแดง ดูเก่าแก่
กระจกช่วงล่างขุ่นดำ ชั้นปรอทเริ่มหลุดลอก
ขณะเสิ่นเซี่ยวก้มล้างมือ สายตากวาดผ่านขอบกระจก
มุมขวาบนของกรอบมีสกรูตัวหนึ่ง ใหม่กว่าสกรูอีกสามตัว สีทองแดงยังสด ไม่มีร่องรอยออกซิไดซ์
เขาล้างมือเสร็จ ใช้กระดาษเช็ดมือซับจนแห้ง แล้วแตะสกรูตัวนั้นอย่างไม่ใส่ใจ
สกรูคลายออกเล็กน้อย เผยให้เห็นร่องแคบ ๆ
กรอบกระจกกลวง มีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน
เสิ่นเซี่ยวสีหน้าเรียบเฉย บิดสกรูกลับเข้าที่เดิม ขยำกระดาษเช็ดมือเป็นก้อนแล้วทิ้งลงถัง ก่อนหันหลังเดินออกไป……