ฤดูร้อนปีนั้น เฉิงซู่ซู่สอบติดคณะคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ส่วนเหลียงปั๋ว แฟนหนุ่มของเธอก็สอบติดมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของมณฑลได้เช่นกัน จดหมายตอบรับมหาวิทยาลัยสองฉบับเปรียบเสมือนประตูสองบาน ไม่มีใครคิดใคร่ครวญเลยว่า หลังประตูบานนั้น ยังคงมีกันและกันอยู่หรือไม่
บางครั้งเหลียงปั๋วจะพาซู่ซู่กลับบ้าน วันนั้นตอนเดินเข้าบ้าน ม่านถูกดึงไว้ครึ่งหนึ่ง แสงอาทิตย์ถูกตัดเป็นเส้นๆ ทอดยาวลงบนพนักโซฟา เหลียงปั๋วเปิดแอร์ก่อน แล้วค่อยหันไปหั่นผลไม้ ที่บ้านเขาเป็นถึงคุณชายตัวน้อย แต่มีเพียงซู่ซู่คนเดียวที่เขายอมทำอะไรให้ทุกอย่าง
พอออกมาจากครัว เขาก็นั่งลงชิดซู่ซู่ ดึงขาเรียวของเธอมาวางบนตักของตัวเอง ตอนแรกก็แค่นวดให้อย่างไม่ใส่ใจ แต่ไม่นาน มือของเขาก็เริ่มไม่ซื่อตรง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้ซู่ซู่หมดสมาธิดูทีวี เธอจึงขยับไปนั่งคร่อมบนตักเขา จูบเขาอย่างรุกเร้า บางทีก็หยอกเย้า บางทีก็ครางแผ่วเบา
ลมหายใจของเหลียงปั๋วเริ่มหนักหน่วงขึ้น มือหนึ่งกอดเอวเธอไว้ อีกมือหนึ่งลูบไล้ไปที่หน้าอกของเธอ ซู่ซู่รูปร่างงดงามมาก ผอมแต่มีสัดส่วน เส้นสายนั้นยั่วเย้าให้คนร้อนรุ่ม พอการเคลื่อนไหวของเขาเริ่มร้อนแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ ซู่ซู่ก็กระซิบข้างหูเขาเบาๆ ว่า “ถ้าอยากได้มากขนาดนั้น ฉันยินดี... ฉันไม่อยากให้นายต้องทน”
“ไม่ดีกว่า ฉันอยากให้ตอนนายไปปักกิ่ง มีทางเลือกมากกว่านี้” เหลียงปั๋วปากบอกว่าไม่เอา แต่มือของเขากลับไม่หยุด เสื้อผ้าของซู่ซู่ถูกเขาถอดทีละชิ้น ซู่ซู่ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ไม่คิดว่าเหลียงปั๋วจะก้มลงไปที่หัวเข่าของเธอ แล้วก้มหน้าลงจูบเธอ ความรู้สึกนั้นแปลกและไม่คุ้นเคย—เขาดูเงอะงะ แต่กลับทุ่มเทหัวใจทั้งหมดเพื่อทำให้เธอมีความสุข
ในวันต่อมา เธอไม่ค่อยได้นึกถึงเด็กหนุ่มที่เคยทุ่มเทหัวใจทั้งหมดให้เธอคนนี้อีกเลย เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองไม่เคยรักเขา จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง แปดปีต่อมา เธอสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ในฝันมีเขา ในฝันเป็นฤดูร้อนปีนั้น หัวใจของเธอราวกับถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง จนหายใจไม่ออก
ชีวิตมหาวิทยาลัยของซู่ซู่เริ่มต้นได้ไม่ราบรื่นนัก หลักสูตรคณะคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งยากเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้มาก สัปดาห์ที่สี่ของการเปิดเทอม ซู่ซู่โทรหาเหลียงปั๋ว เพื่อบอกเลิก
เหลียงปั๋วตกใจจนตั้งสติไม่ติด รีบถามซ้ำๆ ว่า “ทำไมล่ะ?”
“เรียนหนักเกินไป จริงๆ ไม่มีแรงไปดูแลความรัก” ความรักคือของฟุ่มเฟือย เมื่อคนเราถูกกดดันจากความเป็นจริง สิ่งแรกที่ยอมทิ้งมักจะเป็นคนที่เรารัก
เสียงของเขาเริ่มสั่น “ฉันจะไปหานายที่ปักกิ่งสักครั้ง”
“ฉันขอร้องนายอย่ามา ฉันจะไม่เปลี่ยนใจ” วินาทีที่วางสายไป ซู่ซู่รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก เธอก็คิดไม่เข้าใจเหมือนกัน ทั้งที่ตอนอยู่ด้วยกัน เธอติดใจกลิ่นกายของเขามากขนาดไหน
เพื่อนคนแรกที่ซู่ซู่ได้รู้จักในมหาวิทยาลัย ชื่อถังเสี่ยวเฟย ทั้งคู่เจอกันครั้งแรกก็ถูกชะตากัน ครอบครัวมีพื้นฐานใกล้เคียงกัน นิสัยคล้ายกันและเติมเต็มซึ่งกันและกัน ทำให้พวกเขามีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ เสี่ยวเฟยมีแฟนต่างเมือง คอยนั่งรถไฟทั้งคืนมาหาเธอเป็นประจำ เพื่อนร่วมห้องของเสี่ยวเฟยชอบซักถามเรื่องซุกซนระหว่างเธอกับแฟนตอนไฟดับเสมอ ด้วยความอยากรู้และแอบอิจฉาเล็กน้อย คนทั้งห้องต่างชอบซู่ซู่มาก มักเรียกเธอไปเที่ยวห้องเสมอ
คืนหนึ่งกำลังคุยกันได้ที่ เสี่ยวเฟยก็แซวพร้อมกับหัวเราะ “พวกเธอรู้มั้ยว่าผู้ชายถ้าทำอะไรหลายรอบในคืนเดียว สุดท้ายจะกลายเป็นยังไง?”
ห้องเงียบลงทันที จากนั้นสาวๆ หลายคนก็เร่งให้เธอรีบพูด อย่ามัวทำเป็นลึกลับ
เสี่ยวเฟยกลั้นหัวเราะ ลดเสียงลงต่ำ “พวกเธอเคยเห็นถังดับเพลิงแบบน้ำแข็งแห้งมั้ย?”
พอพูดจบ ห้องทั้งห้องก็หัวเราะกันครืน ซู่ซู่เองก็อดไม่ได้ที่จะเอาหมอนหนุนหน้าไว้ ไม่มีใครรู้ว่าเธอเองก็เคยมีแฟนตอนมัธยมปลายเหมือนกัน
ความรักทางไกลของเสี่ยวเฟยก็จบลงอย่างรวดเร็ว ในมหาวิทยาลัย ข้างกายคนหล่อคนสวยมักจะมีสิ่งล่อใจมากมายเกินไปเสมอ