สาวๆ คณะวิทย์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งมีไม่มากนัก เสี่ยวเฟยและซู่ซู่มีนิสัยร่าเริง รูปร่างหน้าตาดี จึงได้รับความสนใจไม่นาน พี่รหัสมหาวิทยาลัยปีสองจากภาควิชาคณิตศาสตร์มาชวนพวกเธอเป็นพิธีกรในงานเลี้ยงต้อนรับรุ่นน้องของคณะ
คืนงานเลี้ยง ทั้งสองคนปรากฏตัวก็ดึงดูดสายตาทั้งงานทันที คนหนึ่งงดงามสง่า อีกคนสดใสมีเสน่ห์ ระหว่างดำเนินรายการ พวกเธอไม่เพียงรับมือได้อย่างคล่องแคล่ว เข้าใจกันเป็นอย่างดี แต่ช่วงท้ายงานยังร้องเพลงคู่เพื่อยกย่องมิตรภาพอีกด้วย
หลังงานเลี้ยง ผู้ที่มาขอรู้จักทั้งสองคนเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าถึงแม้เสี่ยวเฟยจะสวยกว่า แต่คนที่มาชอบซู่ซู่กลับมีมากกว่า — ไม่รู้ว่าเพราะหุ่นเพรียวบางของเธอ หรือเพราะนิสัยอ่อนโยนที่เผยออกมาโดยไม่รู้ตัว
ในบรรดาคนที่ชอบซู่ซู่ ก็มีหานอีเฉิง นักศึกษาปีสามภาควิชาคณิตศาสตร์ เขาไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น ไม่เคยสารภาพรักกับซู่ซู่ แต่เพียงทำตัวเป็นเพื่อน คบกับซู่ซู่อย่างห่างๆ พอดีคำ ซู่ซู่ชอบเพื่อนคนนี้ที่มีอารมณ์ขัน และมองออกถึงความรู้สึกของเขา แต่ไม่เคยคิดว่าทั้งสองจะกลายเป็นคนรักกัน
เย็นวันหนึ่งในเทอมสองปีหนึ่ง ซู่ซู่นัดหานอีเฉิงไปร้านอาหารเล็กๆ นอกรั้วมหาวิทยาลัย เธอมักชอบดื่มเล็กน้อย ทุกครั้งหานอีเฉิงจะเป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆ ปล่อยให้เธอเล่นสนุกและคอยดูแลเธอ ส่วนตัวเองไม่ค่อยดื่ม พอซู่ซู่เมาหน้าซ่าน เขาจึงเรียกหานอีเฉิงให้เดินกลับหอด้วยกัน
เมื่อก้าวเข้ามาในมหาวิทยาลัย อาการเมาของซู่ซู่เริ่มขึ้นทีละน้อย เธอเดินโซเซเข้าไปในแปลงดอกไม้ หานอีเฉิงกลัวเธอล้มจึงเดินตามติดตลอด พอถึงใต้ร่มไม้จุดหนึ่ง เขาเกิดอารมณ์วูบวาบ จู่ๆ ก็จับไหล่เธอไว้ ก้มหน้าอยากจะจูบ ซู่ซู่ตกใจกับการกระทำกะทันหันนี้ ขาอ่อนแรง ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นหญ้า เธอไม่รู้สึกเขินอาย ยิ่งไม่รู้สึกโรแมนติก กลับเหมือนโดนจี้จุดขำ อดหัวเราะออกมาไม่ได้
หานอีเฉิงยื่นมือดึงเธอขึ้นจากพื้นหญ้า สีหน้าเสียหน้าเล็กน้อย พูดหยอกว่า "คราวหน้าถ้าใครจะจูบเธอ จำไว้อย่าหลบแบบนี้อีก นั่งอยู่บนพื้นแบบนี้ หนีก็ไม่ทัน"
หลังจากเรื่องนั้น ซู่ซู่กับหานอีเฉิงยังคงคบกันอย่างเพื่อนสนิท เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่นานหลังจากนั้น ซู่ซู่เล่นวอลเลย์บอลตอนซ้อมแล้วข้อเท้าพลิก ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่หอ วันหนึ่งเธอโทรหาหานอีเฉิง ให้เขาชวนเพื่อนมาที่หอเล่นบริดจ์ แล้วพูดเสริมว่า "เสี่ยวเฟยก็อยู่ด้วยนะ"
คนที่หานอีเฉิงพามาด้วยคือเฉินหมิง เพื่อนร่วมชั้นของเขา ตอนที่ซู่ซู่เห็นเฉินหมิงครั้งแรก เธอรู้สึกว่าพี่รหัสคนนี้รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่ง ริมฝีปากแดง ผิวขาวสะอาด มีกลิ่นอายของคุณชายตระกูลสูงส่งแฝงอยู่
ทั้งสี่คนตกลงกันทันที ให้ฝ่ายชายทีมหนึ่ง ฝ่ายหญิงทีมหนึ่ง พอแจกไพ่เสร็จ ในหอก็คึกคักขึ้นมาทันที — หานอีเฉิงพูดเก่ง เสี่ยวเฟยก็แกล้งส่งเสียงเชียร์ ทั้งสองพูดกันคนละประโยค ทำให้ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เฉินหมิงพูดน้อย แต่สายตากลับเผลอมองไปที่ใบหน้าของซู่ซู่บ่อยครั้ง หยุดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบหลบไป เหมือนกลัวใครจะเห็น บางครั้งสบตากับซู่ซู่ เขาก็รีบก้มหน้ามองโต๊ะ ซู่ซู่ทำเป็นไม่เห็น จัดการไพ่ในมืออย่างช้าๆ เพียงแต่ปลายริมฝีปากเริ่มปิดรอยยิ้มไม่สนิท
ไม่กี่วันต่อมา ตอนเย็น ซู่ซู่เดินกลับหอหลังจากเลิกเรียน ฝีเท้ายังกระเผลกเล็กน้อย บังเอิญเจอเฉินหมิงเดินสวนมาจากอีกทาง เขายิ้มด้วยความหนุ่มแน่น "เดินแบบนี้ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับดีไหม?"
ซู่ซู่ไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสองเดินไปด้วยกันครู่หนึ่ง พอถึงใต้หอพักของซู่ซู่ เขาถามอย่างเป็นธรรมชาติ "เท้ายังไม่หายดี มีอะไรก็โทรหาฉันได้ เบอร์โทรของเธอให้ฉันหน่อยสิ ฉันโทรหาเธอตอนนี้เลยไหม?"
ซู่ซู่ก็ไม่ทำตัวเก้อเขิน พูดเบอร์โทรออกมาอย่างคล่องแคล่ว