ก่อนหน้านี้เมิ่งฝูเคยมาพักที่บ้านหลินลี่เป็นครั้งคราว ที่บ้านจึงมีเสื้อผ้าของเธอเก็บไว้
ระหว่างที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนขึ้น ทั้งสองก็ช่วยกันคิดชื่อให้ลูกแมวเรียบร้อยแล้วว่าจะเรียกว่า ‘วันฟ้าใส’
แม้จะเก็บลูกแมวมาได้ในวันที่ฝนตก แต่เธอกับหลินลี่ต่างก็หวังว่า ต่อจากนี้ทุกวันของมันจะอบอุ่นสดใสเหมือนวันที่ฟ้าโปร่ง
วันฟ้าใสฉลาดมาก เรียกอยู่ไม่กี่ครั้งก็รู้แล้วว่าชื่อนี้ใช้เรียกมัน
เวลาเรียก มันยังยอมเอาหน้าน้อย ๆ มาถูไถมือของพวกเธออย่างว่าง่ายด้วย
หลังจัดที่นอนให้วันฟ้าใสเรียบร้อย เมิ่งฝูถึงค่อยไปอาบน้ำ
หลินลี่นอนรอเธออยู่บนเตียงแล้ว พอเข้าไปใต้ผ้าห่มก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น
เธออดนึกถึงเฟิงอวี้ไม่ได้ อุณหภูมิร่างกายของเขาสูงอยู่เสมอ ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน ผ้าห่มจะอุ่นเป็นพิเศษ ถึงขั้นทำให้รู้สึกร้อนเลยด้วยซ้ำ
“ฝูฝู เพิ่งแยกกันไม่ถึงสามชั่วโมงเองนะ คิดถึงคุณเฟิงที่บ้านแล้วเหรอ?”
เห็นเธอเหม่อลอย หลินลี่ก็อดแซวไม่ได้
เมิ่งฝูได้สติกลับมา ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดแก้มอย่างเป็นธรรมชาติ “เปล่าสักหน่อย”
“ฝูฝู ปากแข็งเข้าไปเถอะ”
หลินลี่ฉวยโอกาสบีบแก้มเธอ พลางหัวเราะคิกคักแล้วขยำเบา ๆ สองที
ตอนเฟิงอวี้มารับเมื่อครู้นี้ อย่าคิดว่าเธอมองไม่ออกว่าระหว่างทั้งสองมีบรรยากาศชวนใจเต้นอยู่แค่ไหน ถ้าเป็นสามีภรรยาที่ไม่มีใจให้กันจริง ๆ เฟิงอวี้จะกดเธอจูบอยู่ในรถตั้งนานกว่าจะยอมปล่อยได้ยังไง
หลินลี่ว่า “ยอมรับมาเถอะฝูฝู เธอเริ่มชอบคุณเฟิงอยู่บ้างแล้วใช่ไหม”
ชอบ...
พอได้ยินคำนี้ เมิ่งฝูก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง
เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะใช้คำนี้กับเฟิงอวี้
ตั้งแต่แรก เธอกับเฟิงอวี้ก็แค่วางแผนว่าจะใช้ชีวิตคู่กันอย่างให้เกียรติและเคารพกันเท่านั้น