“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อจี้เนี่ยน หัวข้อวิจัยของฉันคือ—จะควักริดสีดวงออกมาปั้นเป็นหางกระต่ายได้อย่างไร”
เสียงหนักแน่นของจี้เนี่ยนดังก้องไปทั่วห้องโถง ยังไม่ทันที่เธอจะเปิดพาวเวอร์พอยต์อธิบายอย่างละเอียด พอลืมตาขึ้นอีกครั้งในวินาทีถัดมา……
เธอก็พบว่าตัวเองทะลุมิติมาแล้ว แถมยังมาอยู่ในร่างของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง
“นังเด็กเหลือขอ! คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูใหญ่จริง ๆ หรือไง รอให้ประมุขรับลูกสาวบุญธรรมกลับมาก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นคอยดูนะว่าแม่จะตีแกให้ตายหรือเปล่า!!”
“เด็กคนนั้นเป็นคนที่ประมุขรักและทะนุถนอมราวกับลูกสาวแท้ ๆ จะมาเหมือนสัตว์เดรัจฉานอย่างแกที่เกิดมาก็ถูกบีบคอให้ตายได้ยังไง! ยังไม่รีบไสหัวมาหาแม่อีก!!”
สัญญาณอันตรายทำให้ต้นคอของเธอเย็นวาบ ร่างนี้ราวกับมีความทรงจำของกล้ามเนื้อ จึงวิ่งหนีออกไปเองโดยอัตโนมัติ
จี้เนี่ยนวิ่งไปพลางหันกลับมามองอย่างงุนงง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธปรากฏอยู่ไม่ไกล ร่างอ้วนท้วมวิ่งตรงมาหาเธออย่างดุดัน มือยังถือแส้ไว้ด้วย
เธอกล้ารับประกันเลยว่าแส้นั่นไม่ได้มีไว้เล่นเอสเอ็มแน่ ๆ ส่วนใหญ่เอาไว้ฟาดเธอมากกว่า
【ไม่ถูกนะ ถ้าโดนไล่ทัน สิ่งแรกที่ทับลงมาบนตัวเธอไม่ใช่แส้ แต่เป็นก้นยักษ์ของหล่อนต่างหาก】
เสียงที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นในหัวทำให้จี้เนี่ยนชะงักไป
จี้เนี่ยน: ?
น่าเสียดายที่ยังไม่ทันได้แบ่งสมาธิไปคุยด้วย เสียงฝีเท้าด้านหลังก็ใกล้เข้ามาทุกที
จี้เนี่ยนร้อนใจจนเกาก้น แล้วออกวิ่งสุดแรงให้เร็วกว่าเดิม
ในสภาพมึนงงอย่างหนัก เธอวิ่งสะเปะสะปะเหมือนแมลงวันหัวขาด ที่นี่กว้างมาก จี้เนี่ยนไม่กล้าเข้าไปในห้องที่ไม่รู้จัก จึงทำได้แค่วิ่งลงบันไดไปชั้นล่าง
【ทางขวา ดันเก้าอี้ขาหักตัวนั้นออก จะมีรูหมาลอดอยู่ มุดออกไปทางนั้น】
จี้เนี่ยนกลอกตาไปมา
เมื่อสัมผัสได้ถึงความไม่ไว้ใจของเธอ เสียงนั้นก็พูดอย่างจนใจว่า 【ฉันเป็นผู้ช่วยนำทางในการทะลุมิติของเธอ จะเรียกฉันว่าระบบก็ได้ เสียงนี้มีแค่เธอคนเดียวที่ได้ยิน ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก】
เวลาคับขัน เมื่อสัมผัสได้ถึงลมที่พัดกรูมาจากหญิงอ้วนด้านหลัง จี้เนี่ยนจึงจำใจเก็บความสงสัยไว้ก่อน แล้วทำตามคำชี้แนะของระบบ
มีรูหมาลอดอยู่จริง ๆ ด้วย
รูเล็กมาก ถ้าเป็นผู้ใหญ่คงได้แค่ยัดก้นเข้าไป โชคดีที่ร่างของจี้เนี่ยนเป็นเด็กหญิงตัวเล็กจ้อย แทบจะใหญ่กว่าฉี่กองหนึ่งไม่เท่าไร จึงมุดออกไปได้อย่างคล่องแคล่ว
หญิงอ้วนเห็นเด็กมุดออกไป ก็รีบวิ่งไปทางประตู แต่ยังช้าไปก้าวหนึ่ง ได้แต่มองเงาร่างเล็กผอมของอีกฝ่ายหายเข้าไปในพงหญ้า ใบหน้าบิดเบี้ยวขึ้นชั่วขณะ
พอนึกถึงร่องรอยการทารุณที่เต็มตัวอีกฝ่าย จู่ ๆ เธอก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา
คงไม่มีใครเห็นหรอกนะ
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เธอก็รีบกดมันลงไป
เป็นลูกสาวของประมุขแล้วจะยังไง ก็แค่เด็กเหลือขอที่เกิดมาแล้วถูกทอดทิ้งจนไม่มีใครเหลียวแล ต่อให้ประมุขเห็นเข้าก็คงไม่พูดอะไรหรอก
จากนั้นเธอก็ผ่อนคลายลง แล้วถ่มน้ำลายลงพื้น
คฤหาสน์ตระกูลจี้กว้างใหญ่ขนาดนั้น คนรับใช้ก็มีตั้งมากมาย ขอแค่เธอสั่งสักคำ ก็มีคนไปจับสัตว์เดรัจฉานตัวน้อยที่ได้แต่เพ่นพ่านอยู่ในตึกโทรม ๆ หลังนี้กลับมาให้แล้ว
“นังตัวดี ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ รอกลับมาก่อนเถอะ คอยดูว่าแม่จะจัดการแกยังไง!”
ตอนนั้นเอง จี้เนี่ยนที่หนีรอดมาได้วิ่งไปตั้งนาน จนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาจริง ๆ ถึงหยุดฝีเท้าลง
สมรรถภาพทางร่างกายของร่างนี้แย่เหลือเกิน วิ่งไปได้แค่นี้ก็เหนื่อยหอบเหมือนหมาตายแล้ว
“……นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
เมื่อได้สติกลับมา เธอก็กวาดตามองรอบ ๆ แล้วเดินไปพิงต้นไม้ที่ดูถูกชะตาที่สุด
【เธอทะลุมิติมาอยู่ในนิยายแนวทุกคนรักทุกคนเอ็นดูชื่อ “คนโปรดของคุณพ่อมาเฟี้ยว”】
จี้เนี่ยนถอนหายใจ
แค่ชื่อเรื่องก็ฟังดูใสสะอาดแล้ว
ถ้าเป็น “คนโปรดของสามีมาเฟี้ยว” ไม่รู้ฉันจะกลายเป็นสาวน้อยร่าเริงขนาดไหน
ฉันวางแผนไว้หมดแล้ว เริ่มจากนอนด้วยกัน นอนเสร็จก็โกยทรัพย์สินสามีหนีให้เกลี้ยง สามียังไม่เคยสัมผัสความทุกข์จากการกวาดล้างของพวกตำรวจ งั้นก็ควรได้ลองรสชาติการโดนหลอกลวงบ้างสิ
ระบบ: 【น้องสาว…พวกเราทะลุมิติมาอย่างจริงจังนะ ช่วยตระหนักถึงอายุและสถานะตอนนี้ของตัวเองด้วย ห้ามคิดเรื่องลามก】
【อีกอย่าง เธอไม่ใช่คนโปรดของคุณพ่อมาเฟี้ยว แต่เป็นเบาะรองก้นของคนโปรดต่างหาก】
จี้เนี่ยน: “………พีดีดีไม่ใช่บอกว่าฉันเป็นคนที่โชคดีที่สุดหรอกเหรอ”
ตอนนี้จี้เนี่ยนถึงได้รู้ว่าเธอไม่ใช่นางเอก แต่ทะลุมาเป็นตัวประกอบ แถมยังเป็นประเภทที่ขัดขวางนางเอกจนตายอย่างอนาถอีกด้วย
เธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของประมุขตระกูลจี้ จี้ถิงโจว ผู้รับนางเอกมาเลี้ยง และต่อมาก็เอาอกเอาใจอีกฝ่ายจนขึ้นสวรรค์ ทั้งยังมีอำนาจล้นฟ้าในเรื่องนี้
แม้จะเป็นลูกแท้ ๆ แต่เธอก็เป็นผลผลิตจากการวางแผนลอบทำร้ายและแผนสมคบคิด
【ตอนนี้เธออายุห้าขวบ พ่อของนางเอกช่วยจี้ถิงโจวไว้จนเสียชีวิตเมื่อปีที่แล้ว จี้ถิงโจวเลยแอบเลี้ยงดูนางเอกมาตลอด อีกไม่กี่วันนางเอกก็จะถูกพากลับตระกูลจี้ เธอจะเยียวยาชายที่ถูกอดีตทรมานมาเนิ่นนาน ตั้งแต่นั้นมาจี้ถิงโจวก็จะรักและทะนุถนอมเธอราวกับลูกสาวแท้ ๆ มอบทุกสิ่งที่งดงามให้แก่เธอ】
【ตามใจ ตามใจ ตามใจ! ตามใจอย่างบ้าคลั่ง! รักลูกสาวถึงขั้นยิงระเบิดปรมาณูแปดสิบลูกเพื่อฉลองวันเกิดให้เลย!!!】
จี้เนี่ยน: “………ดีเลย งั้นวันนั้นต่อไปก็ไม่ใช่แค่วันเกิดนางเอก แต่เป็นวันครบรอบวันตายของคนทั้งโลกด้วย”
เธอยกมือขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ปัดผมยุ่งเหยิงบนหัว พลางคิดว่าผมนี้เป็นผมหยิกตามธรรมชาติหรือเปล่า ทั้งยาวทั้งยุ่ง พอได้ยินระบบบ่นต่อ เธอก็พยักหน้าส่ง ๆ “รู้แล้ว ๆ”
เมื่อเห็นเธอทำท่าไม่ใส่ใจ ระบบก็แคะขี้มูก 【เออใช่ ยังมีอีกเรื่อง】
“อะไรเหรอ”
【ฉันตรวจพบว่าร่างนี้ไม่ได้กินข้าวมานานแล้ว ถ้าวันนี้ยังไม่กินอะไร เธอจะหิวตาย】
จี้เนี่ยน: “……… ”
เดิมทีก็หิวจนแทบตายอยู่แล้ว เมื่อกี้ยังออกแรงวิ่งอย่างหนัก รู้สึกเหมือนอีกวินาทีเดียวก็จะสิ้นใจ
เธอฝืนพยุงร่างกายที่อ่อนแรงให้ลุกขึ้น ภาพตรงหน้าหมุนคว้างไปหมด
จู่ ๆ เธอก็เหมือนเห็นแสงระยิบระยับวาบผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ที่ไขว้กัน
เป็นทะเลสาบ
จี้เนี่ยนรู้แล้วว่าที่นี่คือคฤหาสน์ตระกูลจี้ จึงอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าคนรวยนี่ดีจริง ๆ ถึงกับมีทะเลสาบอยู่ในบ้าน ฉี่ใส่ลงไปจะโดนปรับไหมนะ
เธอค่อย ๆ เดินโซเซเข้าไปหา
จากนั้นก็เริ่มคิดว่าตัวเองอาจเห็นภาพหลอนไปแล้ว
ไม่อย่างนั้นจะเห็นหนุ่มหล่อเหลาอยู่ในศาลาริมทะเลสาบได้ยังไง
ชายหนุ่มสวมชุดอยู่บ้านเนื้อนุ่มสบาย เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเนียน ช่วงไหล่กว้าง ขายาวทั้งสองข้างวางพาดอย่างสบาย ๆ เส้นผมดำขลับราวกับหมึก มองหน้าไม่ชัด แต่จี้เนี่ยนเดาว่าอย่างไรก็คงไม่ขี้เหร่
บรรยากาศสูงส่งไม่ธรรมดาของเขาทำให้คนอดมองซ้ำไม่ได้
“มาใหม่เหรอ ทำไมฉันไม่เคยเห็นสไตล์นี้เลย……”
จี้เนี่ยนมีนิสัยเสียอยู่อย่างหนึ่ง
พอเห็นคนหน้าตาดี ก็เดินต่อไม่ไหว
ยิ่งไปกว่านั้น ตรงหน้าคนหล่อคนนี้ยังมีอาหารวางอยู่หลายจาน พอเข้าไปใกล้ถึงเห็นว่าเป็นขนมหน้าตาประณีตมาก แต่ดูเหมือนเจ้าของจะไม่ถูกใจ เพราะยังไม่มีใครแตะเลยสักคำ
ชายหนุ่มค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ในดวงตาวาบผ่านด้วยสีแดงเลือดเข้มข้น
มาอีกแล้ว แค่รู้สึกง่วงขึ้นมานิดเดียว พอหลับตาลงก็จะเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความแค้น พวกมันแสยะยิ้มพลางพยายามลากเขาลงไปในไฟนรก
คนเหล่านี้ล้วนตายด้วยน้ำมือเขา แต่เขาไม่เสียใจเลย
สายเลือดสกปรกน่าขยะแขยงอย่างตระกูลจี้ สมควรสิ้นสุดลงในรุ่นของเขา
เมื่อได้สติ ชายหนุ่มก็พลันสังเกตเห็นบางอย่าง สายตาเลื่อนลงมา แล้วสบเข้ากับเด็กที่ไม่รู้มาตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไร ตัวสูงไม่ถึงเข่าด้วยซ้ำ
เด็กสวมเสื้อผ้าเก่าที่ใหญ่กว่าตัวอย่างเห็นได้ชัด ผมยาวหยิกตามธรรมชาติยาวถึงเอว ยุ่งเหยิงไร้คนดูแล เธอพยายามเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างยากลำบาก ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ดวงตาสีเขียวเข้มคู่นั้นเป็นดวงตาของเด็กน้อย ใสซื่อและตรงไปตรงมา ใบหน้าสกปรกจนมองหน้าตาไม่ค่อยออก
ชายหนุ่มนั่งหันหลังให้แสง ร่างทั้งร่างราวกับถูกขลิบด้วยขอบสีทอง จี้เนี่ยนหรี่ตาลง วิญญาณอายุยี่สิบห้าปีอยู่ในร่างเด็กห้าขวบ จึงชมอีกฝ่ายอย่างไม่รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย
“พี่ชาย คุณหล่อจังเลย”
เธอแหงนหน้าจ้องชายตรงหน้าไม่กะพริบตา
เมื่อได้ยินเสียงเล็ก ๆ ไร้เดียงสา ใบหน้าซูบตอบเกินไปของชายตรงหน้าก็เผยแววครุ่นคิดขึ้นมาเล็กน้อย
ถ้าตอนนั้นจี้เนี่ยนไม่ได้หิวจนสติเลือนราง และสายตากระจ่างกว่านี้อีกสักหน่อย เธอคงมองเห็นดวงตาคู่นั้นของชายตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ผิดปกติอย่างชัดเจน
เป็นสีเขียวเข้มแบบเดียวกับเธอ แต่กลับไม่มีความใสกระจ่างแม้แต่น้อย มีแต่ความปรารถนาชั่วร้ายที่ปั่นป่วนราวกับพายุคลั่งและไฟโหมกระหน่ำ พร้อมลากทุกคนลงนรกไปด้วยกัน
น่าเสียดายที่เธอไม่เห็น
ดังนั้นชายหนุ่มจึงขยับริมฝีปาก
น้ำเสียงหยาบแหบเหมือนไม่ได้พูดมานาน แฝงความขบขันที่เด็กหญิงตัวน้อยไม่ทันสังเกตเห็น
“โอ้? หล่อขนาดไหน”
จี้เนี่ยนยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่น——
“หล่อจนพ่อฉันเห็นแล้วยังต้องมีน้ำนมไหลเลยค่ะ!”