[0] เห็นเถียนหนิวกับเด็กชายตัวเล็กที่ชื่อโก้วเชิ่งกำลังจ้องหน้ากัน ไม่มีใครยอมใคร
[1] จางเหออานยกมือกุมหน้าผาก เด็กตัวกะเปี๊ยกสองคนเริ่มแย่งอำนาจกันแล้ว
[2] ในจังหวะที่ศึกระหว่างทั้งสองกำลังจะปะทุ จางเหออานก็ลุกขึ้นมายืนขวาง
[3] “เล่นทั้งสองอย่างเลยไม่ได้หรือ เด็ก ๆ เท่านั้นแหละที่ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง”
[4] เด็กคนอื่น ๆ เผยสีหน้าราวกับเพิ่งเข้าใจขึ้นมา หนึ่งในนั้นร้องว่า “ใช่เลย ฉันอยากเล่นทั้งสองอย่าง พวกเราไม่ใช่เด็กสามขวบแล้วนะ”
[5] ส่วนจางเหออาน เด็กสามขวบในตอนนี้น่ะหรือ...ก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ
[6] เด็กคนอื่น ๆ ต่างก็พากันพูดขึ้นมาบ้าง
[7] “ฉันอยากเล่นตีเข่าก่อน”
[8] “ฉันอยากจับจิ้งหรีดก่อน”
[9] บางคนอยากเล่นตีเข่าก่อน บางคนอยากจับจิ้งหรีดก่อน
[10] เถียนหนิวกับโก้วเชิ่งจึงร้องขึ้นพร้อมกันอีกครั้งว่า “จับจิ้งหรีดก่อน” “เล่นตีเข่าก่อน”
[11] “ทำไมต้องเป็นแกที่ได้เล่นก่อน ทำไมต้องเป็นแก...” ทั้งสองคนต่างพูดโต้กันคนละประโยค แล้วก็ทะเลาะกันขึ้นมาอีก
[12] มองทั้งคู่เถียงกันไปมา จางเหออานก็รู้สึกขำอยู่บ้าง “หยุดก่อน ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าสองคนมาประลองกัน ใครชนะก็ได้เล่นอย่างที่ตัวเองอยากเล่นก่อน”
[13] เด็กคนอื่น ๆ ล้อมทั้งสองเป็นวง แล้วตะโกนเชียร์กันว่า “ประลองกันเลย ประลองกันเลย”
[14] เถียนหนิวถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วถามว่า “จะประลองอะไรกัน”
[15] เด็กคนอื่น ๆ ต่างหันมองจางเหออาน ใช่แล้ว จะประลองอะไรกันดี
[16] จางเหออานพูดขึ้นว่า
[17] “งั้นก็ประลองว่าใครแรงเยอะกว่า แขนปล้ำกันเลย”
[18] “ฮึ จะประลองก็ประลอง แรงของฉันต้องเยอะกว่าแกแน่” โก้วเชิ่งพูดอย่างหนักแน่น