ทุกคนต่างตกตะลึง มองฉีเติ่งเสียนนับถอยหลัง
“ไอ้หนุ่มนี่กล้าดีจริง สาปแช่งผู้ว่าเมืองอย่างนี้ไม่กลัวตายรึไง!”
“ถึงแม้จะมีประธานหวังคุ้มครอง แต่เรื่องนี้ก่อเรื่องใหญ่แล้ว ถ้าผู้ว่าเมืองโกรธขึ้นมาจริง ๆ ต่อให้ประธานหวังก็คุมไม่อยู่!”
“ดูท่านซุนสิ หน้าดำเชียว ไอ้หนุ่มนี่ทำให้คนโกรธจริงจังแล้ว”
ทันทีที่ฉีเติ่งเสียนพูดตัวเลขสุดท้ายออกมา สีหน้าของหวงเหวินหล่างก็พลันดำคล้ำ มือกุมหน้าอกตัวเอง
ครู่ต่อมา หวงเหวินหล่างส่งเสียงคำราม ร่างออนไปด้านหลัง แทบจะหมดสติคาเก้าอี้
“ช่วยด้วย...” หวงเหวินหล่างยื่นมือออกมาอย่างยากลำบาก เปล่งเสียงสองคำสุดท้ายใส่ฉีเติ่งเสียน
ซุนชิงเสวียนเห็นภาพนั้นก็ขนหัวลุก ตะลึงงัน รีบเข้าไปปฐมพยาบาลฉุกเฉิน ใช้เข็มเงินทุกชนิดแทงลงไป แต่กลับไม่เห็นผลใด ๆ
ไม่นาน ซุนชิงเสวียนก็เหงื่อเย็นเต็มศีรษะ โอสถนั่น...
ถ้าทำให้ผู้ว่าเมืองหวงถึงตายเพราะโอสถนี้เข้า ตนเองก็ยากจะรอดพ้นเคราะห์!
“อ่อซิ่วอูร้อยปีบำรุงกำลังมหาศาล แต่มีฤทธิ์หยิน ยาที่ท่านปรุงนั้นดีมาก ปรับสมดุลหยินหยาง... แต่โรคของเขานี่ หาใช่โรคไม่ รับยาบำรุงขนานใหญ่เข้าไปแบบนี้ ไม่ตายก็แปลก” ฉีเติ่งเสียนอธิบายเสียงเรียบ
สายตาทุกคนที่มองฉีเติ่งเสียนเปลี่ยนไปในทันที คาดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะมีสายตาเฉียบคมถึงเพียงนี้ ฝีมือเหนือซุนชิงเสวียน!