เมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนเตรียมจะเดินจากไป หลี่อวิ๋นหว่านก็รีบร้องเรียกเขาไว้
“เฮ้ยๆๆ นายจะทำอะไรน่ะ เมิ่งเมิ่งอุตส่าห์หวังดีพานายออกมาเล่น นายไม่ยอมทักทายสักคำแล้วจะเดินหนีไปแล้วเหรอ?!” หลี่อวิ๋นหว่านเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจ
“คงเห็นวิชาดาบของคุณชายจางแล้วเลยอายตัวเองสินะ?” คุณชายอู๋ที่เพิ่งพ่ายแพ้ไปหัวเราะหึๆ
พูดจบก็หันไปพูดกับเฉียวชิวเมิ่งว่า “ชิวเมิ่ง ดาบเป็นกีฬาของคนชั้นสูงนะ อีตาบ้านนอกอย่างเขายังไงก็เล่นไม่ได้หรอก”
“เพราะงั้น จะขอตัวกลับก่อนก็พอเข้าใจได้”
เฉียวชิวเมิ่งทำหน้าบึ้งตึงพูดว่า “ฉีเติ่งเสียน นายอย่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ฉันหวังดีพานายมาเล่น นายจะทำให้ฉันเสียหน้าเหรอ? กลับไปฉันจะบอกพ่อ พ่อจะคิดยังไง?”
จางเช่าเจี๋ยกำลังจัดชุดป้องกันของตัวเอง พลางพูดเรียบๆ ว่า “พอเถอะชิวเมิ่ง ไก่บ้านยังไงก็ไม่มีวันบินเข้าไปในวงของหงส์ได้ กีฬาชั้นสูงอย่างฟันดาบไม่เหมาะกับเขา ปล่อยให้เขาออกไปเล่นบอลตามสนามข้างนอกดีกว่า”
ฉีเติ่งเสียนมุมปากกระตุก ส่ายหน้าพูดว่า “ข้าไม่สนใจกีฬาเยอะแยะพวกนี้ ดาบมีไว้ฆ่าคน ไม่ใช่มีไว้เล่น”
คุณชายอู๋ขำทันที พูดว่า “คนบ้านนอกอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาวิพากษ์กีฬาชั้นสูงอย่างฟันดาบ?”
ข้าว่าแกมันก็แค่เล่นไม่เป็น เลยปากดีไปเรื่อย
“ถ้าแน่จริงก็อย่าเผ่นหนีเหมือนขโมยสิ ไปประมือกับคุณชายจางหน่อยสิ!”
จางเช่าเจี๋ยส่ายหน้าพูดว่า “พอเหอะ อย่าไปยุ่มย่ามกับเขาเลย ข้าก็กลัวเหมือนกันว่าจะพลั้งมือไปทำให้เขาบาดเจ็บ”