"นับถือ?"
"ฮ่าๆๆ ข้าว่าแกเอาอะไรมานับถือไอ้ลูกไม่มีพ่อพวกนี้?"
"แล้วก็แกด้วย นึกว่าตัวเองเป็นใคร อยากจะออกหน้าให้นางรึ?"
"แค่จ้าวมังกรดำเห็นแก่หน้าแก ก็เลยนึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญแล้วงั้นสิ?"
พอหยางเฟยเฟยได้ยินคำพูดของฉีเติ่งเสียน ก็หัวเราะลั่นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยันและความยโส
หวังตงเองก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวแล้วยิ้มออกมา ถึงกับมีคนอยากจะสอนให้เขารู้จักนับถือผู้อื่น? น่าขำเสียจริง!
"ดูท่าพ่อแม่แกคงไม่ได้สั่งสอนดีจริงๆ คนตระกูลหยางแห่งนครมาร มีดีแค่นี้เอง?" ฉีเติ่งเสียนว่า
หยางเฟยเฟยไม่สนใจเขา แต่หันไปพูดกับหวังตงว่า "คุณชายหวัง ไม่ว่าไอ้ลูกไม่มีพ่อนี้จะไปถูกใจอะไรในห้างนี้ ก็อย่าขายให้มัน ฉันจะใช้เงินซื้อมาเอง!"
หวังตงพยักหน้า "คุณหนูหยางอยากทำอะไรก็ทำเลย ผมจะสนับสนุนเต็มที่"
หยางกวานกวานพูดอย่างเจ็บปวด "ทำไม? ทำไมเธอถึงไม่ยอมปล่อยฉันไป!"
"ฉันออกจากนครมารมาตั้งหลายปีแล้ว แถมยังไปอยู่ต่างประเทศอีกหลายปี!"
"ยังไงพวกเราก็เป็นญาติกันนะ! ทำไมต้องมาทรมานฉันด้วย!"
หยางเฟยเฟยมองนางอย่างเย็นชา "ทำไม? แกก็รู้แก่ใจดี!"
"สละสิทธิ์รับมรดกซะ แล้วฉันจะยอมปล่อยแก กระเป๋าใบนี้ก็จะยกให้แก"
"ทรัพย์สินตระกูลหยางของเรา ไม่ใช่สิ่งที่ไอ้ลูกไม่มีพ่ออย่างแกจะมายุ่งได้!"
แต่หยางกวานกวานกลับกัดฟันพูดว่า "ทำไมล่ะ? ฉันก็เป็นคนตระกูลหยางนะ ฉันจะสละทำไม? ฉันถูกพวกแกในตระกูลรังแกมาตั้งหลายปี แล้วทำไมฉันต้องยอมให้พวกแกสมใจด้วย!"