เย่เฟิงมีสีหน้าเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง จ้องมองคุณชายอู๋เช่นนั้น
แขกที่อยู่โดยรอบต่างตกใจไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรทำให้เย่เฟิงโกรธได้ถึงเพียงนี้
คุณชายอู๋กุมแก้มของตัวเอง เต็มไปด้วยความน้อยใจและอัดอั้น แต่ก็ไม่กล้าโกรธ ได้แต่ถามอย่างเคอะเขินว่า "คุณเย่ ตบผมทำไม?"
เย่เฟิงหัวเราะเย็นเอ่ยว่า "แม้แต่รองหัวหน้าแกยังกล้าดูถูก? ข้าว่าแกเบื่อที่จะมีชีวิตแล้ว! ไม่รู้หรือไงว่าคนที่ข้าเคารพที่สุดก็คือเขา?"
"รองหัวหน้าอะไรนะ?" คุณชายอู๋ชะงักไป
เย่เฟิงมีสีหน้าเย็นชา ฝ่ามือเมื่อครู่ทำให้ลูกน้องของเขาตกใจวิ่งเข้ามา
"ฮึ เจ้าขยะ ไก่อบในกะลาจะคุยกับทะเล หนอนเดือนหกจะคุยกับน้ำแข็ง!" การที่คุณชายอู๋ไม่รู้ถึงชื่อเสียงกิตติศัพท์ของฉีเติ่งเสียน ทำให้เย่เฟิงดูถูกเหยียดหยาม
เขาเย่เฟิงในเรือนจำโยวตูหลายปีนั้น สร้างปัญหามามากมาย แต่ครั้งไหนเล่าที่ไม่โดนฝ่ามือใหญ่ของฉีเติ่งเสียนจัดการจนอยู่ไม่สุข?
คุณชายอู๋กลับกล้าพูดว่าฉีเติ่งเสียนเป็นไอ้โง่?
งั้นเขาโดนไอ้โง่จัดการไปแล้วก็เท่ากับว่าไม่สู้ไอ้โง่หรือไง?
เย่เฟิงโบกมือ ลูกน้องล้อมเข้ามา
เฉียวชิวเมิ่งรีบเอ่ยว่า "คุณเย่ เขาไม่ได้ตั้งใจ ได้โปรดอย่าโกรธเลย!"
เย่เฟิงเอ่ยเย็นชาว่า "กล้าดูหมิ่นรองหัวหน้า หักแขนหักขาแล้วถ่วงทะเลซะ!"
ในหัวคุณชายอู๋ระเบิดดังตูม รู้สึกว่าโลกกำลังจะพังทลาย ฉีเติ่งเสียนผู้นี้ ได้รับความเคารพจากเย่เฟิงได้อย่างไร?
ตัวเองแค่พูดไม่ดีเกี่ยวกับเขาสองสามคำ เย่เฟิงก็จะเอาชีวิตตนแล้ว? โอเวอร์ไปแล้ว!