“มีปฏิกิริยาแล้ว!”
ล่วนซื่อควางเตาเดินมาข้างกายจวินเหิง ดวงตาฉายแววตื่นเต้น
“ของสิ่งนี้ใช้หาทิศทางได้จริง ๆ ด้วย!”
จวินเหิงพยักหน้า กำหินดำไว้แน่น
“อืม แต่ว่าของสิ่งนี้คงสัมผัสได้ในระยะหนึ่งเท่านั้น ยังต้องอาศัยพวกเราช่วยกันค้นหาตำแหน่งที่แน่ชัดอีกที”
“ก่อนหน้านี้ พวกนายเคยหาในที่ไหนมาบ้าง?”
ล่วนซื่อควางเตาได้ยินก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นชี้ไปทางถ้ำใต้ดินหลายทิศทาง
“พวกเราสำรวจไปทั้งหมดเจ็ดถ้ำ มีสามถ้ำที่เป็นทางตัน ภายในไม่มีอะไรเลย”
“อีกสี่ถ้ำพอจะมีมอนสเตอร์อยู่บ้าง แต่พวกเราจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่พบอะไรพิเศษ”
ตัดเส้นทางที่ไม่มีอะไรไปสองสามทาง จวินเหิงก็พอจะคาดเดาอะไรได้บ้าง
“จริงสิ นาย ได้เพิ่มเพื่อนหน่อย จะได้คุยกันใต้น้ำสะดวก ๆ”
เห็นจวินเหิงกำลังไตร่ตรอง ล่วนซื่อควางเตาก็เอ่ยขึ้น
“ได้เลย”
จวินเหิงไม่ได้ปฏิเสธ เพราะตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว เหลือเวลาอีกไม่มากก่อนงานเลี้ยงค่ำที่คฤหาสน์เจ้าเมือง
ถึงแม้ล่วนซื่อควางเตาตรงหน้าจะอยู่อันดับสี่ในแรงกิง จวินเหิงก็ขอให้อีกฝ่ายช่วยแบ่งโควตาพาคนให้ตัวเองได้
แต่ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ จวินเหิงก็ไม่อยากติดค้างบุญคุณใครง่าย ๆ
ผ่านการขอเพิ่มเพื่อน ชื่อ ID ของล่วนซื่อควางเตาก็ปรากฏในรายชื่อเพื่อน
“จวินหลิน?”
ล่วนซื่อควางเตาเห็นชื่อที่โผล่มาในรายชื่อเพื่อนก็ชะงักนิดหนึ่ง แล้วรูม่านตาก็หดเล็กลงทันที