จวินเหิง “???”
หวังชง “???”
“หา?!”
หวังชงนิ่งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะส่งเสียงร้องด้วยความไม่อยากเชื่อ
ส่วนจวินเหิงที่ยืนอยู่ด้านหลังหร่วนหลิงซาน ตอนนี้ก็กำลังงุนงงสุดขีด
เมื่อครู่เขายังกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องเจตนารมณ์ที่หร่วนเทียนกังกล่าวถึง
แต่พอมาถึงนาทีต่อมา กลับโดนคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหร่วนผู้ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน สวมหมวกใหญ่เบอร์นี้ให้เขาเสียได้
แน่นอนว่าตอนนี้ หร่วนหลิงซานยังไม่รู้เลยว่า ผู้เล่นนิรนามผู้สังหารบอสต่อเนื่องที่เธอพูดถึง
ก็คือเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ คนที่แต่งตัวธรรมดาคนนั้นนั่นเอง
“คุณหนูหลิงซาน คุณล้อเล่นหรือเปล่า?!”
“ผู้เล่นนิรนามนั่น? คุณจะรู้จักเขาได้ยังไง?!”
ตอนนี้หวังชงมีปฏิกิริยารุนแรงอย่างยิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเหลือเชื่อ
“ทำไม? ฉันรู้จักไม่ได้หรือไง?”
หร่วนหลิงซานกอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ทำท่าเหมือนเป็นเรื่องปกติ
“เรารู้จักกันในเกม เขายังพาฉันไปตีสำเนาตั้งหลายรอบ”
“ส่วนเรื่องพลังฝีมือรึ… หมัดเดียวก็เก็บนายได้แล้ว”
หวังชงหน้าแดงก่ำ ราวกับถูกตบกลางฝูงชน
เขาอ้าปากอยากจะโต้กลับ แต่กลับพบว่าตัวเองหาถ้อยคำที่เหมาะสมไม่ได้เลย
เพราะเขาถูกผู้เล่นคนนั้นฆ่าด้วยหมัดเดียวจริง ๆ และยังถูกฆ่าถึงสองครั้งอีกด้วย
“คุณหนูหลิงซาน คุณ…”
“คุณอะไรคุณเล่า? ที่ฉันพูดไปไม่ชัดเจนพออีกเหรอ?”
หร่วนหลิงซานโบกมืออย่างรำคาญ ราวกับกำลังไล่แมลงวันสักตัว
“เพราะฉะนั้นนะ นายก็เลิกเสียเวลากับฉันได้แล้ว”