จวินเหิงถูกหวังเถิงโจมตีเข้าเต็มเปา สีหน้าเปลี่ยนไปในทันใด
ผลของอาการชาเหมือนเข็มเหล็กนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้าไปในประสาทในคราวเดียว ร่างกายของเขาจึงแข็งทื่อ!
หวังเถิงสมแล้วที่เป็นมือวางอันดับสามแห่งกระดานจัดอันดับ จังหวะการลงมือแม่นยำไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย
หลังผ่านการโจมตีระลอกนี้ หลอดเลือดของจวินเหิงร่วงลงเหลือสองแสนหกหมื่น!
หากไม่มีผลฟื้นฟูเลือดจากอเวจี สถานการณ์ของเขาตอนนี้คงย่ำแย่หนักกว่านี้
“ฮ่าๆๆ! มันขยับไม่ได้แล้ว!”
“รวมพลยิง! เก็บมันให้ตายในพริบตา!”
หวังชงยืนอยู่กลางฝูงชน ใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่งและตื่นเต้น
โอกาสแก้แค้นอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาเก็บกดจิตใจไว้ไม่อยู่
ตามคำสั่งของหวังชง เหล่าจอมเวทต่างชูคทาเปล่งแสงหลากสีขึ้นอีกครั้ง สายธนูของพลธนูก็ถูกง้างจนตึง
ส่วนจวินเหิงขณะนี้กำลังอยู่ภายใต้สถานะชา ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย!
แม้ว่าเวลาชาจะสั้นมาก แต่หากโดนระดมโจมตีรอบนี้เข้าไป เขาคงตายแน่นอนไม่ต้องสงสัย
หวังเถิงยืนอยู่ไม่ไกล สะบัดคทาในมือแตะพื้นเบาๆ ปราณสายฟ้ารายรอบร่าง
สายตาจับจ้องไปที่จวินเหิง แววเสียดายเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่เป็นความเด็ดขาดเย็นชา
“จบสิ้นแล้ว สหาย”
เขาเอ่ยพึมพำ ยกคทาขึ้นอย่างฉับพลัน
ทว่า ในชั่วขณะที่การโจมตีอันคลุ้มคลั่งกำลังจะซัดเข้าใส่ร่างของจวินเหิง!
เงาร่างสีขาวเงินสายหนึ่ง ราวกับดอกไม้งามเบ่งบานกลางความมืดมิดยามราตรี พุ่งเข้ามาขวางหน้าจวินเหิงอย่างไม่ลังเล
แสงแห่งเวทมนตร์และลูกธนูทั่วท้องฟ้าในชั่วขณะนั้น สาดส่องให้เห็นเค้าโครงใบหน้าอันงดงามของนางเด่นชัด