ไม่ไกลออกไป จางอีโหมวนั่งอยู่บนเก้าอี้เล็ก ๆ จ้องเขม็งไปยังจุดที่จวินเหิงออกจากระบบ
"ผู้กำกับครับ วันนี้คุณพักแค่สามชั่วโมงเอง ให้ผมมาเฝ้าต่อดีไหม?"
"ถ้าผู้เล่นคนนั้นออนไลน์ ผมจะรีบแจ้งคุณทันที"
ผู้ช่วยผู้กำกับเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย
"ไม่ได้!" จางอีโหมวปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
"นี่ถึงจะแสดงถึงความจริงใจของฉัน"
"แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่ว่า!" จางอีโหมวจ้องเขาเขม็ง
"ถ้านายเหนื่อยก็ออกจากระบบไปเอง ฉันจะอยู่รอที่นี่"
ผู้ช่วยผู้กำกับถอนหายใจอย่างจนใจ ได้แต่ถอยไปอยู่ข้าง ๆ
ไม่ไกลออกไป เฉิงอวี่หานนั่งพิงเก้าอี้พับที่ตั้งชั่วคราว คลุมด้วยเสื้อคลุมบาง ๆ
ลมยามค่ำคืนพัดเส้นผมยาวของเธอ แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างที่งดงามราวกับเคลือบด้วยแสงนวลละมุน
เธอไม่เร่งเร้า ไม่ปริปากบ่น เพียงแต่นั่งรออย่างเงียบ ๆ
เสี่ยวเถาซบไหล่เธอหลับไปแล้ว ปากยังพึมพำละเมอ ไม่รู้ว่ากำลังฝันถึงของอร่อยอะไรอยู่
เฉิงอวี่หานลูบหัวเสี่ยวเถาเบา ๆ แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่พื้นที่ว่างเปล่าตรงที่จวินเหิงออฟไลน์
ตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องรออยู่ที่นี่
บางทีอาจอยากขอบคุณต่อหน้า หรือเพราะความอยากรู้อยากเห็น หรืออาจจะ...
เธอไม่อยากคิดลึกลงไปมากกว่านี้
ส่วนบนต้นไม้เก่าแก่ที่อยู่ไกลออกไป จี้หยุนชางพิงลำต้น เล่นใบไม้ในมืออย่างสบายอารมณ์
หร่วนหลิงซานนั่งอยู่บนกิ่งไม้ข้าง ๆ แกว่งขาทั้งสองข้างไปมา