ตูม! ตูม! ตูม!
หมัดทุกหมัดที่ฟาดลงมา ต่างมาพร้อมกับเสียงทึบดังสนั่นและเสียงกระดูกแตกที่น่าสยดสยอง
ร่างที่เคยกำยำของต้วนจุ้ย-เถี่ยซาน ภายใต้การกระหน่ำของหมัดเหล็กของจวินเหิง สั่นสะท้านราวกับตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว
พรสวรรค์พิโรธแห่งมรณะของเขา ทำให้เขายังไม่ตายในห้าวินาทีหลังจากหลอดเลือดหมด
เดิมทีเป็นไม้เด็ดของต้วนจุ้ย-เถี่ยซาน สำหรับพลิกสถานการณ์ในยามคับขัน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นการทรมานที่โหดร้ายที่สุด
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงแรงกระแทกที่หมัดแต่ละหมัดนำมา
ความเจ็บปวดราวกับจะถูกบดขยี้เป็นผุยผง ถ่ายทอดผ่านเส้นประสาทเชื่อมตรงเข้าสู่สมองของเขา
"อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!"
ต้วนจุ้ย-เถี่ยซานอยากจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่ลมหายใจทุกครั้งที่มาถึงริมฝีปาก
กลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวน เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความหวาดกลัว
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมหวังชงถึงได้หวาดกลัวเจ้านี่ที่ชื่อจวินหลินขนาดนี้
มันไม่ใช่การพูดเกินจริง ไม่ใช่ความขี้ขลาด แต่มันคือความน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง!
ช่วงเวลาคงกระพันห้าวินาที ภายใต้การโจมตีของจวินเหิงกลับถูกยืดยาวราวกับไร้ที่สิ้นสุด ทุกวินาทีคือการทรมานที่ยากจะจินตนาการ
ในที่สุด เมื่อวินาทีสุดท้ายของห้าวินาทีนั้นมาถึง ผลของพิโรธแห่งมรณะก็หายไป
ร่างของต้วนจุ้ย-เถี่ยซานกลายเป็นแสงสีขาว หายวับไปจากจุดนั้น
[ติ๊ง! คุณสังหารผู้เล่นชื่อแดง ต้วนจุ้ย-เถี่ยซาน กลไกลงโทษทำงาน คุณได้รับ เกราะเกล็ดขาว (ระดับเงิน) ×1, เข็มขัดพละมหึมา (ระดับเงิน) ×1, เหรียญเงิน ×765]