"ดูเหมือนจะแข็งแกร่งจริง ๆ นั่นแหละ"
หร่วนหลิงซานพอได้รับคำตอบ ในดวงตากลมโตเจิดจ้าก็เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
"ดูท่ากิลด์ต้วนจุ้ยคงจะตั้งใจมาแย่งบอส แต่ขุมกำลังใหญ่โตขนาดนี้ สุดท้ายกลับถูกเจ้านั่นช่วงชิงไปเชือดซะได้"
"ถ้าเขาเต็มใจเข้ากิลด์ของข้า..."
หร่วนหลิงซานเอานิ้วเรียวขัด ๆ คางขาวผ่อง ในใจคิดหาวิธีเกลี้ยกล่อมไม่รู้กี่วิธี
"อย่าคิดเลย เขาคงไม่เข้ากิลด์ของเจ้า"
จี้หยุนชางมองทะลุความคิดหร่วนหลิงซานแวบเดียวก็เข้าใจพลางเอ่ยด้วยสีหน้านิ่ง ๆ
หร่วนหลิงซานฟังแล้วดวงตาก็กรอกไปมา
"หยุนชางเอ๋ย จิตใจคนเราใช่หยั่งถึงง่ายดาย ที่ไหนว่าบรรดายอดฝีมือแบบนี้ภายในใจมีแต่ความอ้างว้างโดดเดี่ยว"
"คนประเภทนี้ เพื่อคลายความอ้างว้างเดียวดาย มักมีนิสัยประหลาดที่คนปกติเค้าไม่มีกัน"
"นิสัยประหลาด?" จี้หยุนชางเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้างามสะคราญฉายแวบแห่งความฉงน
"เช่น?"
หร่วนหลิงซานเห็นจี้หยุนชางตื่นรู้เต็มใบหน้าก็เลยขอวิเคราะห์เอาจริงเอาจัง
"เจ้าก็ดูเถิด เขาคนเดียวที่ต่อหน้ากิลด์ต้วนจุ้ย หัวกะทิร้อยกว่าคนช่วงชิงบอสโลกไปได้ กลับใส่แค่เสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นที่ระบบตั้งต้นให้ มันปกติหรือไม่?"
"เครื่องสวมใส่? เขาหาใช่ว่าขาดแคลน! แต่เขากลับไม่ยอมสวมใส่ให้ถูกต้อง นี่มิใช่นิสัยประหลาดแล้วคืออะไร?"
จี้หยุนชางฟังก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางจวินเหิงอีกครั้ง
จริงอยู่ จากบททดสอบมังกรในหมู่บ้านมือใหม่ จวินเหิงก็แต่งองค์ทรงเครื่องแบบนี้มาตลอด
"บางที..." จี้หยุนชางเอื้อนเอ่ยอย่างเนิบนาบ "เขาอาจจะแค่ไม่มีความจำเป็นต้องใช้เครื่องสวมใส่ก็ได้"
"ไม่ต้องใช้เครื่องสวมใส่? งั้นเจ้าดูที่มือเขามีอะไร?"