แววตาของจวินเหิงคมกริบราวใบมีด จับจ้องไปที่รอยสักสีแดงเข้มด้านหลังคอของลอเอิน
ลายรอยสักนั้นคล้ายปีกคู่ที่กางออก หรือไม่ก็เหมือนดวงตาที่กำลังลุกไหม้
ภายใต้แสงไฟจากเตาหลอมอันริบหรี่ มันแผ่กลิ่นอายชั่วร้ายประหลาดออกมา
ตราเหวลึก!
เขาไม่มีทางจำผิดแน่
ในชาติก่อน ระหว่างการต่อสู้เป็นตายกับอสูรประหลาดนับครั้งไม่ถ้วน เขาเคยเห็นตรานี้มามากเกินไปแล้ว
มันคืออักขระพิเศษที่ฝ่ายเหวลึกใช้ทำเครื่องหมายคนของตัวเอง เมื่อประทับลงไปแล้วก็ยากจะลบล้างไปชั่วชีวิต
ด้วยเหตุนี้เอง จวินเหิงจึงฟันธงว่าลอเอินคือลอสต์ที่ปลอมตัวมา
คำถามกะทันหันของจวินเหิงทำให้ลอเอินมีแววตาตื่นตระหนก
เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือขวาลูบไปที่รอยสักหลังคอ ริมฝีปากสั่นระริก
"นี่...นี่คือสิ่งที่ท่านอาจารย์วาดให้ข้า"
"เจ้าหมายความว่า...นี่คือสิ่งที่ฮั่วเค่อวาดให้เจ้างั้นหรือ?"
จวินเหิงตกใจ รีบถามต่อ
"ใช่...ใช่แล้ว"
เสียงของลอเอินสั่นเครือ แววตาเจือความหวาดกลัวกับสับสน
"ตอนนั้นท่านอาจารย์ช่วยข้ากลับมา บอกว่าข้าโชคร้ายติดตัว ลายนี้ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ขจัดภัยพิบัติ คุ้มครองข้าให้ปลอดภัย"
"ก็เลยให้ท่านอาจารย์วาดให้ข้า"
จวินเหิงฟังจบ รูม่านตาหดตัวลง
ฮั่วเค่อเป็นคนวาดให้ลอเอินงั้นหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร?
ท่านอาจารย์โฮเกินเคยบอกว่า ฮั่วเค่อคือศิษย์ที่เขาสั่งสอนมาด้วยตัวเอง
มีจิตใจบริสุทธิ์ รักคุณธรรมและหน้าที่ ไม่มีทางเกี่ยวข้องกับฝ่ายเหวลึกแน่นอน