การมาถึงของทหารรักษาการณ์นครรุ่งอรุณทำให้ทั่วทั้งฐานที่มั่นกิลด์ต้วนจุ้ยเงียบงันอย่างน่าขนลุก
หมัดของจวินเหิงชะงักค้างกลางอากาศ ห่างจากใบหน้าหวังเถิงเพียงสามนิ้ว
แรงหมัดกวาดผ่านแก้มของหวังเถิง พัดพาเส้นผมสีเงินขาวปลิวขึ้นหลายเส้น
หวังเถิงมองหมัดที่อยู่ตรงหน้าแค่เอื้อม แล้วเหลือบมองทหารรักษาการณ์ที่หลั่งไหลมาโดยรอบ มุมปากปรากฏรอยยิ้มโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก
ถึงตัวเขาจะอยู่ในสภาพยับเยิน แต่สุดท้ายก็รอดมาจนถึงช่วงเวลานี้
“สหาย ดูท่าว่าเรื่องวันนี้คงต้องจบแค่นี้แล้ว”
น้ำเสียงของหวังเถิงอ่อนล้า แต่แฝงไว้ด้วยการเสียดสีเล็กน้อย
จวินเหิงหันกลับมามองเหล่าทหารรักษาการณ์ แล้วจู่ ๆ ก็แสยะยิ้มเห็นฟันขาวเป็นมัน ก่อนจะหัวเราะด้วยสีหน้าดุร้าย
“เหอะ ๆ จะจบแค่นี้ไม่ใช่ขึ้นอยู่กับแก แต่เป็นข้าต่างหาก”
สิ้นเสียงพูด หมัดก็กระแทกลงไปโดยไม่หยุดแม้แต่น้อย!
ตึง!
-398763! คริติคอล! -95886!
เสียงหนักแน่นดังขึ้น หลอดเลือดบนหัวของหวังเถิงหมดวูบในพริบตา!
ร่างของเขาพุ่งกระเด็นด้วยแรงหมัด ระเบิดออกเป็นเส้นอาร์คไฟฟ้าจาง ๆ นับไม่ถ้วน จากนั้นก็กลายเป็นแสงสีขาวสลายไป
ภาพนี้ทำให้ทุกคนตื่นตะลึงไปหมด
“เฮ้ยยย! ท่านเทพก็คือท่านเทพ! กล้าฆ่าคนต่อหน้าทหารรักษาการณ์เลย!”
“โหดเกิน! ท่านเทพนี่มันหมาป่าชัด ๆ โหดกว่าคนโหดอีกก้าว!”
“จบละ คงได้ไปนอนคุกตะรางแน่...”
“ว้าว! ยโสจังเลย! ฉันชอบอ่ะ!”
“...”
ผู้เล่นที่มุงดูแตกตื่นกันยกใหญ่ สายตาที่มองจวินเหิงเต็มไปด้วยความตกตะลึง ชื่นชม และความตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็นตามประสาคนชอบดูเรื่องสนุก