เสียงคำรามของหวังชงดังก้องในค่ำคืน เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งสุดขีด
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือด ร่างกายสั่นเทิ้มเพราะความโกรธ
ตรากิลด์อันนี้ เขาใช้ทั้งแรงคนและทรัพยากรมากมายถึงได้หาเจอบอสตัวนี้!
แถมยังเป็นโอกาสดีที่สุดในการพิสูจน์ความสามารถของตน!
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างพังพินาศ!
ถูกไอ้เวรที่อยู่ตรงหน้านี้ ต่อยพังด้วยหมัดเดียว!
ขึ้น! พวกแกขึ้นไปให้หมด!
"ฆ่ามันให้ข้า! ระเบิดตรากิลด์ออกมาให้ได้!"
หวังชงกวัดแกว่งดาบยาวในมือ สติถูกไฟโทสะเผาผลาญจนสิ้น
คำเตือนของหวังเถิง ความต่างของพลัง ทุกอย่างถูกเขาเหวี่ยงทิ้งหลังสมอง
สมาชิกกิลด์ต้วนจุ้ยมองหวังชงที่แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความลังเลและหวาดกลัว
ความแข็งแกร่งน่าสะพรึงของจวินเหิงเมื่อครู่ ได้ถูกตราตรึงไว้ในหัวของทุกคนแล้ว
ต่อยเดียวฆ่าเถี่ยซานแห่งต้วนจุ้ย ต้านทานการระดมยิงของหกสิบกว่าคน สุดท้ายยังว่างมือมาฆ่าบอส...
พลังระดับนี้ มันเกินเลยการรับรู้คำว่า 'ผู้เล่น' ของพวกเขาไปแล้ว
พวกแกยืนอึ้งกันอยู่ทำไมวะ?!
ฉันเลี้ยงพวกแกไว้ให้ขี้แตกขี้แตนหรือไง?!
หวังชงเห็นไม่มีใครกล้าขยับ ไฟโกรธยิ่งลุกโชน เตะเข้าใส่ก้นนักเวทย์ที่อยู่ใกล้คนหนึ่ง
นักเวทย์คนนั้นเซถลา แทบล้มลงกับพื้น
"นายน้อยชง... ไม่ใช่ว่าเราไม่ขึ้นนะ..."