“คิดมากไปแล้ว” หลินเจ๋อรู้สึกขำ “ฉันซื้อของที่มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้บนตัวนาย”
“อะไรนะ”
“อายุขัยสิบปี” หลินเจ๋อเก็บรอยยิ้ม น้ำเสียงจริงจังเต็มที่
เสียงน้ำพุระหว่างพวกเขาดังซ่าอยู่ไม่หยุด
เฉินอวี่อึ้งไปหนึ่งวิก่อน แล้วก็หลุดขำพรวด หันรีหันขวางมองไปทั่ว
“เดี๋ยวนะเฮีย นี่ถ่ายคลิปล้อกันเล่นอยู่ใช่ปะ กล้องซ่อนอยู่ไหนวะ หลังแปลงดอกไม้นั่นมีคนนั่งถือกล้องอยู่รึเปล่า”
“ทดสอบขีดจำกัดเด็กมหาลัยยุคนี้เหรอ”
เฉินอวี่พูดพลางชี้นิ้วขึ้นฟ้าไปด้วย
“ถ้าห้าหมื่นนี่แค่เงินค่าอุปกรณ์ประกอบฉากก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าถ่ายเสร็จแล้วให้ฉันจริงนะ อย่าว่าอายุสิบปีเลย เอายี่สิบปีฉันก็ขาย”
หลินเจ๋อยังนั่งอยู่บนขั้นบันได มือเคาะเข่าอยู่
“ไม่ได้ถ่ายคลิป ไม่ได้ทดสอบอะไร ถ้าแกเต็มใจ ฉันโอนเงินให้เดี๋ยวนี้เลย เงินน่ะแกถอนไปซื้อกระเป๋าในร้านนั้นได้ทันที”
เฉินอวี่หยุดหัวเราะ
จ้องหน้าหลินเจ๋อ พยายามหาร่องรอยว่าแกล้ง
แต่หลินเจ๋อเต็มไปด้วยสีหน้าจริงจัง
“นาย... ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม” เฉินอวี่กลืนน้ำลาย
“ไม่ได้ล้อเล่น ขอแค่แกพูดประโยคหนึ่งว่า ‘ฉันยินดีขายอายุขัยสิบปีให้นายเพื่อแลกกับเงินห้าหมื่น’ เงินก็จะโอนไปทันที” หลินเจ๋อเรียกคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินขึ้นมา
ตอนนี้แหละที่เฉินอวี่ไปไม่เป็น สมองมีคนตัวเล็กสองคนตีกัน
คนนึงบอกว่านี่มันมิจฉาชีพรูปแบบใหม่แน่ ๆ
อีกคนบอกว่ามันจะมีมิจฉาชีพซื้ออายุไขคนแบบนี้ที่ไหนกัน หมอนี่หัวสมองมีปัญหาหรือเปล่า ถึงเรื่องนี้จะเป็นจริง อายุสิบปีจะเป็นอะไรไป จะอยู่ให้แก่นานนักทำไมกัน นี่มันเงินห้าหมื่นชัด ๆ เลยนะ
ใบหน้าของเสี่ยวหย่าแฟนสาวที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแวบขึ้นในหัว
เฉินอวี่กัดฟัน ควักมือถือออกมา
“เอาวะ บอกมาว่าพูดยังไง”
หลินเจ๋อพยักหน้า
“ก็ตามที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ ออกเสียงให้ชัด ๆ”
เฉินอวี่กระแอมเสียงลั่น พูดใส่หลินเจ๋อเสียงดัง
“ฉันเฉินอวี่ ยินดีขายอายุขัยสิบปีให้นาย เพื่อแลกกับเงินห้าหมื่นหยวน”
สิ้นเสียง
ในหัวหลินเจ๋อก็ดังแจ้งเตือนของระบบทันที
[ตรวจพบสัญญาสองฝ่ายโดยสมัครใจสำเร็จ]
[กำลังแยกส่วนคุณสมบัติของรายการคำ ‘อายุยืน’ ของเป้าหมาย]
[ได้รับสำเร็จ: อายุขัยสิบปี]
หลินเจ๋อมองเห็นได้ชัดเจน ป้าย[อายุยืน]ที่เรืองแสงอ่อน ๆ อยู่เหนือหัวเฉินอวี่กระพริบขึ้นมาทีหนึ่ง
แสงสลัวลง แล้วกลายเป็นป้ายธรรมดา[สุขภาพ (อายุขัยคนทั่วไป)]
สำเร็จ
หลินเจ๋อกดเก็บความตื่นเต้นรุนแรงในใจไว้ นิ้วจัดการเร็ว ๆ บนหน้าจอ
เงินห้าหมื่น โอน ยืนยัน
สองวินาทีต่อมา มือถือในมือเฉินอวี่ก็สั่น
เขาก้มดูหน้าจอ
อาลีเพย์เข้าแล้ว: 50,000.00 หยวน
เฉินอวี่สูดหายใจเฮือก มือสั่นจนเกือบถือมือถือไม่อยู่
ให้จริงด้วย
คนคนนี้ใช้เงินห้าหมื่นซื้อคำพูดไร้สาระประโยคเดียวจริง ๆ
เขาเงยหน้าขึ้นทันควัน มองหลินเจ๋อเหมือนมองเทพเจ้าแห่งความร่ำรวย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ
“เสี่ย ท่านนี่พระโพธิสัตว์ยังมีชีวิตเลย ท่านยังขาดอายุขัยอีกไหม เพื่อนร่วมห้องฉันเพียบเลย เดี๋ยวฉันไปรวบมาให้ ให้นายจ่ายค่าคอมให้ฉันหน่อยได้ไหม”
หลินเจ๋อมองท่าทางของเขาแล้วรู้สึกได้แต่ความพิกล
คนคนนึงเอาอายุขัยสิบปีที่มีค่าที่สุดไปขาย แลกเงินไม่กี่หมื่นไปเอาใจผู้หญิงที่ไม่เคยรักเขา แล้วยังจะยิ้มดีใจขนาดนี้ได้อีก
“ไม่ต้องแล้ว รีบไปซื้อกระเป๋าแกเถอะ” หลินเจ๋อโบกมือ
เฉินอวี่ซาบซึ้งใจไม่หยุด หันหลังวิ่งตรงไปร้านแบรนด์เนมในห้าง ระหว่างวิ่งก็หยิบมือถือส่งเสียงถึงแฟน
“เสี่ยวหย่า ฉันหาเงินมาได้แล้วนะ เธออยู่ไหน เดี๋ยวฉันพาไปซื้อเลย”
หลินเจ๋อมองแผ่นหลังเขาลับหายไปหลังประตูกระจกของห้าง แล้วเอนตัวบนขั้นบันได ถอนหายใจหนัก ๆ ทีหนึ่ง
เงินห้าหมื่นหมดแล้ว ในบัญชีเหลือแค่ห้าหมื่นต้น ๆ แต่เขาไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด
เพราะในหน้าระบบในหัว มีคลังเสมือนโผล่มาให้เห็นเด่นชัด
ในช่องแรกของคลัง มีป้ายสีทองวางอยู่
[อายุขัยสิบปี (ขายต่อได้/มอบให้ได้)]
ขณะเดียวกัน
[ติ๊ง ภารกิจมือใหม่: สำเร็จการซื้อขายรายการคำครั้งแรก สำเร็จแล้ว]
[ได้รับรางวัลภารกิจ: กล่องสุ่มรายการคำแบบสุ่ม*1 (ใช้ได้เฉพาะตัวเอง) จะเปิดเลยหรือไม่]
“เปิด” หลินเจ๋อท่องในใจ
[ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครองที่ได้รับรายการคำติดตัว: ใจเย็นไม่หวั่นไหว (เมื่ออยู่ท่ามกลางเหตุไม่คาดฝันหรือสถานการณ์อันตรายใด ๆ ก็สามารถบังคับให้รักษาความสงบได้เด็ดขาด ความเร็วในการคิดของสมองเพิ่มขึ้น 200%)]
ความรู้สึกเย็นวาบแล่นจากท้ายทอยกระจายไปทั่วร่างในพริบตา
ลมหายใจที่เคยกระชั้นเพราะการซื้อขายครั้งแรกของหลินเจ๋อสงบลงทันที
หัวใจเต้นสม่ำเสมอ สมองปลอดโปร่งอย่างน่าตกใจ แม้แต่เสียงรถและเสียงคนรอบข้างที่อึกทึก ก็ดูจะกลายเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นในทันใด
ความรู้สึกนี้สุดยอดมาก
ตอนนี้มีไพ่เด็ด[อายุขัยสิบปี]แล้ว ก็ต้องหาผู้ซื้อแล้วล่ะ
ของสิ่งนี้จะขายถูกไม่ได้เด็ดขาด
ต้องขายให้พวกที่รวยที่สุด กลัวตายที่สุด และกำลังจะตายถึงจะถูก
นอกร้านค้า แดดส่องจ้าอยู่บ้าง
หลินเจ๋อเดินไปสตาร์บัคส์ฝั่งตรงข้าม ผลักประตูเข้าไป ลมเย็นของแอร์ปะทะหน้า
เขาสั่งอเมริกาโน่แก้วถูกที่สุด หามุมริมหน้าต่างนั่ง
เปิดเป้ หยิบโน้ตบุ๊กเครื่องเก่าที่ใช้มาสี่ปีออกมา
เปิดเครื่อง
นิ้วเคาะบนคีย์บอร์ด แต่ยังไม่กดค้นหาทันที
ในหัว รายการคำสีทอง[อายุขัยสิบปี]นอนนิ่งอยู่ในคลังระบบ
ของสิ่งนี้ ถ้าขายให้คนธรรมดา อย่างมากก็ได้แค่หลักแสนหลักล้าน แล้วยังจะนำปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้อีก
จะขาย ก็ต้องขายให้พวกที่ยืนอยู่บนยอดพีระมิด
พวกเขามีเงินใช้ไม่รู้หมด แต่ซื้อเวลาไม่ได้
ใครกันที่ต้องการอายุขัยมากสุด
พวกมหาเศรษฐีแก่ที่ใกล้ตาย
เจียงเฉิงมีมหาเศรษฐีแก่ที่ใกล้ตายคนไหนบ้าง
หลินเจ๋อพิมพ์คำค้นหาลงไปไม่กี่คำ: เจียงเฉิง, ยักษ์ใหญ่ธุรกิจ, อาการหนัก, โรงพยาบาล
หน้าจอเด้งลิงก์ข่าวพรึ่บเดียว
《ข่าวช็อก เศรษฐีอันดับหนึ่งเจียงเฉิงหัวใจวายเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน》
《ประธานกลุ่มเฉียนต๋ากลับจากรักษาตัวต่างประเทศ สถานการณ์ยังไม่แน่ชัด》
ข้อมูลปนเปกันไปหมด
ข่าวส่วนใหญ่ก็แค่จับแพะชนแกะ มหาเศรษฐีขั้นเทพจริง ๆ สถานะสุขภาพจัดเป็นความลับทางธุรกิจขั้นสูงสุด ไม่มีทางให้ไปหาเจอง่าย ๆ ในเน็ตได้หรอก
หลินเจ๋อเปลี่ยนมุมคิด
พวกมหาเศรษฐีป่วย จะไปต่อคิวจองคิวโรงพยาบาลรัฐทั่วไปได้ยังไง
พวกเขามีทีมแพทย์เฉพาะ อยู่ก็ต้องสถานพักฟื้นเอกชนชั้นหนึ่ง
ขอแค่เจาะจงสถานพักฟื้นขั้นเทพที่สุดในเจียงเฉิง ไปนั่งเฝ้าหน้าประตู ใช้ระบบดูรายการคำ ดีกว่าแหกหาอยู่ในเน็ตเป็นร้อยเท่า
พิมพ์คำว่า “เจียงเฉิง” “สถานพักฟื้นเอกชนชั้นหนึ่ง”
กดค้นหา
อันดับหนึ่ง คือ สถานพักฟื้นเอกชนอ๋าวคังเจียงเฉิง
ในหน้าแนะนำเขียนว่า: บนพื้นที่สามร้อยหมู่ พิงเขาอู๋ถง มีทีมแพทย์ชั้นนำระดับนานาชาติประจำอยู่ ให้บริการจัดการสุขภาพตัวต่อตัวตลอด 24 ชั่วโมง เกณฑ์การเข้าอยู่: ต้องมีทุนทรัพย์เข้าตรวจสอบสิบล้าน และต้องมีการแนะนำจากสมาชิกภายใน
“ทุนทรัพย์ตรวจสอบสิบล้าน” หลินเจ๋อจิบอเมริกาโน่ขม ๆ
ที่นี่ คนปกติไม่ต้องหวังเข้าใกล้แม้แต่ประตูรั้ว
เอาที่นี่แหละ ไม่พลาดแน่