"ปิดเรดาร์" หลินเจ๋อสั่งตัดระบบสแกนในใจ แล้วลุกขึ้นยืน
อาคุยเดินออกจากมุมห้อง ยืนตัวตรง
"ไปเอารถที่โรงรถ" หลินเจ๋อสั่ง "ไปวนแถวตัวเมือง"
อาคุยไม่พูดฟุ่มเฟือยแม้แต่คำเดียว หันหลังเดินออกไปทันที
ไม่กี่นาทีต่อมา รถคัลลิแนนสีดำแล่นลงจากเขาหยุนติ่ง
หลินเจ๋อนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ ปรับพนักพิง หาที่นั่งสบาย ๆ แล้วพิงลง
"บอส จะไปไหนดีครับ?" อาคุยหมุนพวงมาลัย
"ไม่มีจุดหมาย ตีวงไปเรื่อย ๆ ตามถนนวงแหวนรอบเมืองเจียงเฉิง เลือกเส้นที่คนเยอะ วุ่นวาย" หลินเจ๋อสั่งแบบไม่ได้คิดมาก
รถแล่นเข้าถนนสายหลักในเมือง หลินเจ๋อเรียกระบบขึ้นมาอีกครั้ง
"เปิดเรดาร์ตรวจจับรายการคำ กรองรายการระดับน้ำเงินและต่ำกว่านั้นทิ้ง"
[เปิดสแกนเรดาร์โฮโลแกรมแล้ว อัตราการใช้จ่ายปัจจุบัน: หนึ่งหมื่นหยวนต่อวินาที]
รถแล่นผ่านเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคเจียงเฉิง
ที่นี่รวมบริษัทอินเทอร์เน็ตเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของทั้งเมืองไว้ จอเรดาร์เด้งกล่องแจ้งเตือนที่ถูกกรองออกมาเป็นชุด ๆ ทันที
ต่อให้เป็นหัวหน้าฝ่ายเทคนิคระดับสูงสุด ก็มีรายการระดับม่วงเป็นขีดสุด ไม่เข้าตาหลินเจ๋อเลยแม้แต่น้อย
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป สิบแปดล้านหายไปกับตา
หลินเจ๋อพิงเบาะหนังแท้ คิ้วขมวดเล็กน้อย
เมืองเจียงเฉิงนับว่าเป็นเมืองใหม่ระดับแนวหน้าอยู่นี่นา ทำไมหาแฮกเกอร์ฝีมือดีสักคนยังไม่ได้
"ไปย่านเมืองเก่า" หลินเจ๋อสั่ง "แถวหมู่บ้านในเมือง โรงงานร้าง กับร้านเน็ตเถื่อนใต้ดินที่รวมตัวกันอยู่ ไปวนแถวนั้นดู"