เฉินอวี่แทบจะตะโกนประโยคสุดท้ายออกมา
ในร้านกาแฟมีลูกค้าหลายคนหันมามอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่เฉินอวี่ไม่สนใจอีกแล้ว
ช่วงสองสามวันมานี้ เขาได้ลิ้มรสชาติของการตกจากสวรรค์สู่ขุมนรก
เงินห้าหมื่นนั้น ทำให้เขาได้สัมผัสมือของเทพธิดา ได้ลองเป็นลูกชายคนรวยสุดฟิน
แต่พอเงินหยุด ทุกอย่างก็จบสิ้น
ความต่างมหาศาลนี้ ทำลายค่านิยมที่เปราะบางของเขาโดยตรง
ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่า ไม่มีความรักแท้อะไรทั้งนั้น มีแต่เงินเท่านั้นที่จับต้องได้จริง
หลินเจ๋อวางถ้วยกาแฟลง พอจะเข้าใจที่มาของรายการคำที่ผิดปกตินี้แล้ว
ความขี้โอ่สุดขีดถูกปั้นขึ้นมาแล้วถูกทำลายในพริบตา ทำให้ความคิดเรื่องเงินของเจ้าหนูคนนี้บิดเบี้ยวถึงขั้นเป็นโรค
สำหรับหลินเจ๋อ นี่เป็นเรื่องดี
ด้วยความอยากได้สุดขีดแบบนี้ การซื้อขายครั้งต่อไปจะง่ายขึ้นมาก
"แล้วตอนนี้ นายอยากทำอะไร" หลินเจ๋อประสานนิ้ว วางข้อศอกบนโต๊ะ จ้องมองเฉินอวี่ตรงๆ
เฉินอวี่หายใจหอบหนักๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่นาฬิกาข้อมือราคาแพงที่จำยี่ห้อไม่ได้บนข้อมือหลินเจ๋อ
"ฉันต้องการเงิน" เฉินอวี่พูดทีละคำ ดวงตาเผยให้เห็นความบ้าคลั่ง
"ฉันจะขายอีก ครั้งก่อนนายซื้อไปสิบปีใช่ไหม ฉันค้นแล้ว คนเราปกติอยู่ได้ถึงแปดสิบกว่าปี"
"ตอนนี้ฉันเพิ่งยี่สิบ ฉันยังมีชีวิตอีกหกสิบปี!"
"ฉันขายให้หมดเลย!"