“ไม่ทราบว่าใต้เท้าซ่งเห็นสมควรส่งกำลังพลไปเท่าใด?”
อู๋เผิงจู่เอ่ยถามกลับเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ซ่งเฉิงกล่าวว่า “อย่างน้อยสามหมื่น อย่างมากห้าหมื่น และต้องมีทหารม้าอย่างน้อยห้าพันนาย!”
“ใต้เท้าซ่งกำลังล้อเล่นหรือ?”
อู๋เผิงจู่กล่าว “พวกเรากำลังจะเปิดศึกกับกองกำลังหลักของศัตรู เรื่องนี้เกี่ยวพันกับสถานการณ์รบทั้งหมด แล้วจะมาแบ่งกำลังในยามนี้ได้อย่างไร?”
ทุกคนพยักหน้า
แบ่งกำลังย่อมหมายถึงกำลังหลักที่ใช้รบลดลง ยามศึกใหญ่ก็อาจพ่ายแพ้ได้ นี่ต่างหากคือเรื่องสำคัญ จะให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้
“แต่หากปล่อยให้ศัตรูเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลัง นั่นก็เป็นภัยเช่นกัน”
ปัญหาขัดแย้งปรากฏขึ้นแล้ว
“หัวใจสำคัญยังอยู่ที่ข่าวกรอง พวกเรารู้จักศัตรูน้อยเกินไป”
มีคนเอ่ยขึ้น
“ก่อนหน้านี้กองทัพเราเสียหายไปแล้วกว่าสามหมื่นคน เกรงว่ากำลังของพวกเขาคงไม่น้อย”
“อาจจัดการกองกำลังหลักของศัตรูก่อน เมื่อได้ชัยแล้วค่อยรับมือเรื่องนี้”
“ผู้ใดจะรู้ได้ว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร?”
แม่ทัพผู้หนึ่งกล่าวขึ้นว่า “พื้นที่ด้านหลังของพวกเราเป็นเส้นทางเชื่อมต่อกับแคว้นของเรา ทั้งการส่งเสบียงและการลำเลียงกำลังพลล้วนสำคัญ หากถูกศัตรูตัดขาดหรือทำลาย นั่นย่อมเป็นเรื่องใหญ่!”
นี่ต่างหากที่กล่าวได้ตรงจุด
จะเห็นว่าไม่มีภัยในชั่วคราว แล้ววางเฉยไม่สนใจไม่ได้ รอจนเกิดปัญหาขึ้นก็สายเกินไปแล้ว
“แล้วจะทำอย่างไร? หรือจะหยุดแผนโจมตีหลัก?”
ทุกคนขมวดคิ้ว ต่างรู้สึกไม่สบายใจนัก
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าศัตรูจะปรากฏขึ้นด้านหลัง ยิ่งไปกว่านั้น กำลังพลที่สูญเสียไปกว่าสามหมื่นคนก่อนหน้านี้ก็เกินคาดอย่างสิ้นเชิง...
“พักเรื่องนี้ไว้ก่อน”
อู๋เผิงจู่กล่าว “แผนโจมตีหลักสำคัญที่สุด”
“ไม่ได้”
ซ่งเฉิงรีบกล่าว “หากไม่กำจัดกวนหนิง เกิดเขาวกไปยังจังหวัดเจียงทงอีก แล้วทำลายเส้นทางลำเลียงเสบียงด้านหลังของเรา หรือโจมตีเสบียงขึ้นมา นั่นจะเป็นปัญหาใหญ่!”