กวนหนิงมีสีหน้าเป็นปกติ ไม่รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย เขากวาดตามองโดยไม่แสดงอาการใด
เบื้องหลังโต๊ะยาวตรงหน้ามีคนนั่งอยู่สามคน
เว่ยเหลียน ผู้ตรวจการฝ่ายซ้ายแห่งสำนักตรวจการ เจิ้งหยวน เสนาบดีกรมอาญา และเผยหยวนเจิ้ง เจ้าศาลต้าหลี่
กวนหนิงนึกถึงคำแนะนำล่วงหน้าของจางเจิ้ง แล้วจับคู่แต่ละคนเข้ากับตำแหน่งได้ทีละคน
คนที่เขาให้ความสนใจมากที่สุดคือเจิ้งหยวน เสนาบดีกรมอาญา ชายผู้นี้มีอายุล่วงเข้าสู่วัยเจ็ดสิบ เส้นผมและหนวดเคราขาวโพลน ดูเป็นผู้เฒ่าที่เปี่ยมเมตตา ทั้งยังส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กวนหนิง
แต่คนอื่นกลับไม่มีรอยยิ้ม ส่วนใหญ่จ้องมองด้วยสายตาเย็นชา ในหมู่นั้นยังมีใบหน้าคุ้นเคยอยู่หลายคน
เซวียหวยเหริน อัครมหาเสนาบดีรองแห่งสภาอำมาตย์ นั่งอยู่หัวแถวด้านซ้าย เขาถึงกับไม่คิดหลีกเลี่ยงข้อครหาแม้แต่น้อย
ก็ใช่ ด้วยฐานะของเขา การไม่หลีกเลี่ยงข้อครหาต่างหากคือการหลีกเลี่ยงข้อครหาที่ดีที่สุด
ถัดไปมีเสนาบดีกรมขุนนาง ลู่จ้าวหลิง และสวีฉางอิง เสนาบดีกรมกลาโหมที่เคยพบมาก่อน รวมถึงหัวหน้าหน่วยงานทั้งหกกรมอีกหลายคน
ผู้ที่นั่งอยู่ในที่แห่งนี้ล้วนเป็นบุคคลทรงอำนาจที่สุดในราชวงศ์ต้าคัง
ส่วนเขากลับดูแปลกแยกอยู่บ้าง เพราะอายุยังน้อยที่สุด
กวนหนิงรู้ดีว่าเขาได้มาที่นี่เพราะฐานะซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเจิ้นเป่ย หากไร้ฐานะและไร้เบื้องหลัง แม้แต่เซวียเจี้ยนจงก็จับกุมไม่ได้
ยามนี้เขาเป็นเพียงมือปราบตัวเล็ก ๆ แต่ในภายหน้า เขาจะใช้ฐานะและอำนาจที่แท้จริงขึ้นมานั่งเสมอหน้ากับคนเหล่านี้
เขาลอบคิดในใจ
ทันใดนั้นกวนหนิงสัมผัสได้ถึงพลังแค้นมหาศาล จึงเหลือบมองไปตามสัญชาตญาณ เป็นขุนนางวัยกลางคนผู้หนึ่ง รูปร่างท้วม ผิวขาวซีดเล็กน้อย หน้าตาคล้ายเซวียเจี้ยนจงอยู่หลายส่วน
คนผู้นี้ต้องเป็นบิดาของเซวียเจี้ยนจงแน่