จ่ายเงิน ลงชื่อเรียบร้อย ไม่มีแม้แต่หลักฐานสักชิ้นให้ จากนั้นก็ไม่มีอะไรต่ออีก...
แม้จะบอกว่าจะส่งถึงภายในสามวัน แต่ก็เป็นเพียงคำพูดลอยๆ ส่วนครีมหยกโฉมงามนั้นก็ได้แต่มองจากไกลๆ ไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วเป็นอย่างไร
เงินก้อนนี้จ่ายไปแล้ว ชวนให้รู้สึกเหมือนถูกหลอกให้ตกหลุมพรางอย่างไรชอบกล
แต่กลับมีคนไม่น้อยที่ทุบอกกระทืบเท้า เสียดายที่ซื้อไม่ทัน
คนรวยเหล่านี้เป็นคนโง่หรืออย่างไร?
พูดได้เพียงว่า โลกของคนรวยช่างยากจะเข้าใจจริงๆ
ทว่าผู้คนกลับยิ่งทึ่งในเล่ห์เหลี่ยมของกวนหนิง ราวกับเพียงขยับปากไม่กี่คำก็ทำเงินได้แล้ว
เขาใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายก็จริง แต่ก็หาเงินเก่งไม่แพ้กัน
ร้านทางตลาดตะวันออกมีสินค้า 200 ชุด ยังขายหมดรวดเร็วถึงเพียงนี้ ร้านสองแห่งทางตลาดตะวันตกกับอีกหนึ่งแห่งบนถนนจูเชวี่ยคงคึกคักไม่แพ้กัน
เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ทำเงินได้ถึง 25,000 ตำลึง
ตัวเลขที่คนธรรมดาทั้งชีวิตก็หาได้ไม่ถึง และร้านค้าหลายแห่งยังทำกำไรเช่นนี้ไม่ได้แม้จะเปิดมาหลายปี
ที่สำคัญคือกวนหนิงไม่พูดพร่ำสักคำ ปิดประตูร้านแล้วจากไปทันที
ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก
“เห็นหรือยัง สิ่งนี้เรียกว่าหาเงิน!”
ยามนี้ เฉียนต้าฟู่ซึ่งอยู่ในร้านข้างๆ กวนหนิงเอ่ยกับลูกจ้างในร้านว่า “นี่ต่างหากคือการหาเงินอย่างแท้จริง”
ร้านทั้งสองอยู่ติดกัน เดิมทีพวกเขาก็ออกประชาสัมพันธ์ตั้งแต่แรก แต่กลับไม่มีใครสนใจเลย
เห็นอยู่ต่อหน้าต่อตาแท้ๆ ทว่าทุกคนกลับราวกับมองไม่เห็น
ช่างบาดใจยิ่งนัก
เฉียนต้าฟู่รู้สึกพ่ายแพ้อย่างหนัก เขาคิดว่าตนมีความสำเร็จไม่น้อยในด้านการค้า การขายครีมเยวี่ยหัวได้ดีนั้นก็เป็นแผนการที่เขาวางขึ้นเอง