บนแผ่นดินใหญ่มีสามแคว้น ตั้งตระหง่านอยู่คนละทิศ ได้แก่ ราชวงศ์ต้าคัง ราชวงศ์ต้าเว่ย และราชวงศ์ต้าเหลียง
ทั้งสามแคว้นมีพรมแดนติดกัน กำลังของแต่ละฝ่ายแทบไม่ต่างกัน จึงยังคงสงบสุข ต่างฝ่ายต่างพัฒนา ทว่าลอบแข่งขันกันอยู่เบื้องหลัง
เพราะสามฝ่ายคานอำนาจกัน จึงเกิดเป็นดุลยภาพอันเปราะบาง
ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่าดุลยภาพนี้ย่อมไม่ยั่งยืน หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีกำลังเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด หรืออีกสองฝ่ายจับมือเป็นพันธมิตรกัน... ดุลยภาพก็จะพังทลายและก่อให้เกิดสงคราม
แท้จริงแล้วแต่ละฝ่ายต่างระแวดระวังกัน จึงมีสัมพันธ์กันไม่มากนัก
ในความทรงจำของเซวียหวยเหริน ทูตจากรัฐเว่ยไม่ได้มาเยือนเป็นเวลานานแล้ว อีกทั้งไม่เคยก่อเรื่องใด
“รัฐเว่ยเองก็เป็นดินแดนที่พุทธศาสนาเจริญรุ่งเรือง มีพระรูปหนึ่งเปี่ยมปัญญาและแตกฉานในการโต้วาทีธรรมทั่วทุกแคว้น บังเอิญราชสำนักของเรากำลังจะจัดพิธีมหาทาน พระรูปนั้นจึงจะเดินทางมา โดยมีทูตรัฐเว่ยติดตามมาด้วย แท้จริงแล้วก็เพื่ออาศัยโอกาสนี้เผยแผ่...”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น
เซวียหวยเหรินขมวดคิ้ว เอ่ยว่า “ผู้ที่ฝ่าบาทตรัสถึง หรือจะเป็นพระอาจารย์ฝ่าซือฮุ่ยซิน?”
“ถูกต้อง”
“ได้ยินว่าพระรูปนี้โต้วาทีธรรมไปทั่วทุกแห่งหน ไม่มีผู้ใดต่อกรได้ หากมาเยือนซ่างจิง เกรงว่าจะไม่มีผู้ใดรับมือไหวพ่ะย่ะค่ะ”
เซวียหวยเหรินกล่าวว่า “ทูตรัฐเว่ยคงอาศัยเรื่องนี้เป็นข้ออ้างพ่ะย่ะค่ะ”
“ถูกต้อง”
จักรพรรดิหลงจิ่งตรัสว่า “พระอาจารย์ฝ่าซือฮุ่ยซินผู้นี้กล่าวอ้างว่าสามารถโต้วาทีกับผู้ใดก็ได้ ไม่ถามที่มา ไม่แบ่งสำนักขงจื๊อ เต๋า หรือพุทธ พิธีมหาทานที่เราจัดขึ้นก็คือการประชันธรรม อย่าปล่อยให้เขาข่มเราได้ เจ้าจงประกาศตามหาผู้มีความสามารถมาโต้วาทีกับเขา เพื่อเชิดชูเกียรติของแคว้นเรา อย่าให้ทูตรัฐเว่ยเห็นเป็นเรื่องขบขัน”