เซวียเจี้ยนจงตายแล้ว!
กวนหนิงถอนหายใจยาว นี่คือผลจากความพยายามของเขาในช่วงที่ผ่านมา นับเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่ทีเดียว
ใบหน้าของศพคล้ำอมม่วง ดวงตาถลน ลิ้นแลบออกมาครึ่งหนึ่ง สภาพยามตายน่าสยดสยองยิ่งนัก
ทว่ากวนหนิงหาได้หวาดกลัวไม่
นี่คือคนแรก!
แต่ไม่มีทางเป็นคนสุดท้ายแน่!
เสียงร่ำไห้ของคนตระกูลเซวียถูกเสียงโห่ร้องชื่นชมกลบไปอย่างรวดเร็ว
นี่หมายความว่าอย่างไร?
ผู้คนล้วนอยู่ข้างความถูกต้อง!
เซวียเจี้ยนจงสมควรตาย!
กวนหนิงสังเกตเห็นเช่นกันว่า แม้คนตระกูลเซวียยังอยู่ที่นั่น ชาวบ้านก็ยังแสดงท่าทีเช่นนี้ ย่อมชี้ให้เห็นปัญหาได้ชัดเจนแล้ว
เขาพลันเข้าใจบางอย่าง
เหตุใดเขาจึงเอาชนะศึกครั้งนี้ได้?
เป็นเพราะเขายืนอยู่ฝ่ายความชอบธรรม
แม้แต่เซวียหวยเหรินก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะสิ่งที่เขาใช้ล้วนเป็นแผนการเปิดเผย ตรงไปตรงมาและสง่าผ่าเผย...
“ไปกันเถิด”
กวนหนิงไม่คิดมากอีก คนก็ตายไปแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาอีก
ถึงอย่างไรเขาก็ล่วงเกินอีกฝ่ายจนหมดทางประนีประนอมแล้ว...
เขากลับจวนอ๋องทันที บัดนี้มีเหตุผลเพียงพอที่จะอู้งาน เขาอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัส
กลับไปได้ไม่นาน ก็มีคนมาเยี่ยม
เป็นลู่จวิ้นเยี่ยน ลี่ซูหลาน และหยางซู่ ซึ่งเป็นนามแฝงขององค์หญิงหย่งหนิง เซียวเล่อเหยา
“บาดแผลของท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
หยางซู่ถาม
“ไม่เป็นไร หลังการสอบก็ไม่ได้พบท่านอีกเลย ยุ่งกับสิ่งใดอยู่หรือ?”
กวนหนิงรู้สึกซาบซึ้งพี่หยางผู้นี้ไม่น้อย แม้หัวข้อสำคัญที่อีกฝ่ายวงให้เขาไว้จะไม่ออกสอบสักข้อก็ตาม...