ไฉชุนหนีกับเฉียนจี๋เต๋อรีบรุดไปยังสถานีอนามัย ในที่สุดก็ได้ยินเสียงร้องไห้ หัวใจของทั้งคู่พลันกระตุกวูบ
「หนูน้อย?!」
「ตัวตัว?!」
แม้ซุนไฉ่เซียงจะรู้ว่าลูกสาวแกล้งทำเป็นหมดสติ แต่พอเห็นเธอหลับตาแน่น ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ หัวใจก็เริ่มกระวนกระวายขึ้นมาเล็กน้อย
「ลุงหนาน ลูกสาวฉันเป็นอะไรไปคะ? เธอ...」
เฉียนหนานกวาถอนหายใจ 「พวกเธอถอยไปก่อน」
ซุนไฉ่เซียงกับอีกสองคนรีบขยับไปยืนข้าง ๆ
「ลุงหนาน เราเป็นญาติใกล้ชิดกัน นับย้อนขึ้นไป 5 รุ่นก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ปกติตัวตัวเห็นลุงทีไรก็เรียกคุณปู่ ลุงช่วยตรวจดูเธอให้ดี ๆ หน่อยนะครับ」เฉียนจี๋เต๋อพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
เฉียนหนานกวาโบกมือ 「รู้แล้วน่า」
หมู่บ้านเฉียนเจียก่าง สมชื่อหมู่บ้าน มีคนแซ่เฉียนอยู่ถึง 8 ใน 10 ส่วน
นับย้อนขึ้นไป 8 รุ่น ทุกคนล้วนเป็นพี่น้องร่วมตระกูลเดียวกัน ต่อให้เฉียนจี๋เต๋อไม่พูด เฉียนหนานกวาก็ย่อมทำสุดความสามารถอยู่แล้ว
เพียงแต่เขาเป็นแค่หมอพื้นบ้านที่ 「อ่านตำราแพทย์สองเล่มแล้วเรียนรู้ด้วยตัวเองจนพอเป็น」 ฝีมือการรักษาจึงมีจำกัดมาก ต่อให้พลิกตัวเฉียนตัวตัวไปมาดูอยู่หลายรอบ ก็ยังตรวจไม่พบว่าเป็นอะไร
แต่ถึงอย่างนั้น...
「เมียจี๋เต๋อ ไปตักน้ำร้อนมาชามหนึ่ง」
น้ำตาลทรายแดงเป็นของดี ไม่ว่าจะป่วยเป็นอะไรก็ดื่มน้ำตาลทรายแดงสักสองสามอึกไม่มีทางผิดแน่!
แต่ถึงจะกรอกน้ำตาลทรายแดงเต็มชามเข้าไปแล้ว เฉียนตัวตัวก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมา
เฉียนหนานกวาใจคอไม่ดี แต่แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง 「ตัวน้อยถูกตีโดนจุดสำคัญเข้าแล้ว...」
「หา?」ซุนไฉ่เซียงได้ยินแล้วก็ลนลานขึ้นมาทันที จนลืมไปชั่วขณะว่าลูกสาวแกล้งหมดสติ ไม่ได้ถูกอู๋เฉียนฮวาแตะต้องเลยสักนิด 「ถ้าอย่างนั้นก็ต้องส่งโรงพยาบาลใหญ่ใช่ไหมคะ?」
「ไม่ต้อง!」เฉียนหนานกวาพูดอย่างหนักแน่น 「รอเธอฟื้นก็หายแล้ว」
ถ้าส่งคนไปโรงพยาบาลใหญ่ แล้วตรวจพบว่ามีอะไรผิดปกติขึ้นมาจริง ๆ ไม่เท่ากับแสดงให้เห็นว่าฝีมือการรักษาของเขาห่วยแตกหรอกหรือ?
อย่างมาก... อย่างมากเดี๋ยวเขาก็กรอกน้ำตาลทรายแดงให้อีกชาม
ซุนไฉ่เซียงกับอีกสองคนมองเฉียนหนานกวาด้วยความสงสัย 「จริงเหรอ?」
「จริง」เฉียนหนานกวาหลบสายตาอย่างรู้สึกผิด แล้วเปลี่ยนเรื่อง 「ตอนนี้พวกเธอต้องไปเรียกคนที่ทำร้ายตัวน้อยของเรามา ให้หล่อนชดใช้ค่ารักษา」
น้ำตาลทรายแดงของเขาจะให้เปล่าไม่ได้!
ถึงน้ำตาลทรายแดงของเขาจะเป็นของที่ทางการแจกให้ฟรีก็เถอะ
ซุนไฉ่เซียงตบหน้าผาก 「คุณพูดถูก!」
ชาวบ้านที่ตามมาดูเรื่องสนุกได้ยินเข้า ก็ถามขึ้นว่า 「ตัวน้อยฟื้นไม่ได้แล้วเหรอ?」
「ตายแล้วหรือยัง!」
「พูดบ้าอะไรของแก ลูกแกนั่นแหละที่ตายแล้ว!」ซุนไฉ่เซียงด่ากราด 「อู๋เฉียนฮวาอยู่ไหน?」
ชาวบ้านล้วนเป็นคนมีน้ำใจ พอได้ยินซุนไฉ่เซียงตามหาคน ก็รีบรุดไปตามตัวอู๋เฉียนฮวามาราวกับมีขางอกเพิ่มอีกสองข้าง
「ฉันถูกใส่ร้ายนะ ฉันไม่ได้แตะเฉียนตัวตัวเลยสักนิด หล่อนหมดสติไปเอง เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?」อู๋เฉียนฮวารู้สึกว่าวันนี้ตัวเองออกจากบ้านโดยไม่ได้ดูฤกษ์ยาม
ก่อนที่หัวหน้าหมู่บ้านจะทันได้พูด เฉียนจี๋เต๋อก็ชิงเอ่ยเสียงดัง 「ตั้งแต่เล็กจนโต สุขภาพของตัวตัวก็ดีมาตลอด จะหมดสติไปกะทันหันได้ยังไง?」
หัวหน้าหมู่บ้านเดิมทีตั้งใจจะไกล่เกลี่ย บอกว่าลงโทษอู๋เฉียนฮวาด้วยการให้ไปทำความสะอาดคอกหมู พอได้ยินแบบนั้นก็เม้มปาก
「พี่ชายกับพี่สะใภ้ใหญ่ของผมยังบอกเลยว่าวันพรุ่งนี้จะกลับหมู่บ้าน」
หัวหน้าหมู่บ้านหูผึ่งทันที 「สองผัวเมียจี๋เหลียงจะกลับมาเหรอ?」
「ครับ」
ตาชั่งในใจของหัวหน้าหมู่บ้านเอนเอียงไปอีกฝั่งทันที เขาประกาศเสียงหนักแน่นว่า
「อู๋เฉียนฮวา ตัวน้อยเป็นนักเรียนหญิงคนแรกของหมู่บ้านเราที่เรียนจบมัธยมปลาย เป็นคนมีความรู้ เธอลงมือทีเดียวจนทำให้เด็กเป็นลม แบบนี้มันเกินไปจริง ๆ
เอาอย่างนี้ ฉันตัดสินให้เธอเป็นคนออกค่ารักษาของตัวน้อย แล้วชดใช้ค่าบำรุงร่างกายให้อีก 5 หยวน」
เฉียนจี๋เหลียงเป็นคนงานเพียงคนเดียวของหมู่บ้านเฉียนเจียก่าง เพราะเหตุนี้ทุกครั้งที่เขาเข้าเมืองไปประชุม ท่าทางของเขาจึงดูสง่าผ่าเผยกว่าคนอื่น
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเฉียนจี๋เหลียงกลับหมู่บ้านมาเยี่ยมเฉียนตัวตัวอยู่บ่อย ๆ เจอชาวบ้านคนไหนเอ่ยปากขอให้ช่วย เขาก็ไม่เคยปฏิเสธ
วันนี้ช่วยบ้านนี้เอาผ้ากลับมาให้ พรุ่งนี้ช่วยบ้านโน้นซื้อเกลือกลับมาให้ เรียกได้ว่าคนกว่าครึ่งหมู่บ้านเฉียนเจียก่างเคยฝากเขาซื้อของ
อู๋เฉียนฮวาได้ยินว่าต้องจ่าย 5 หยวน ตรงหน้าก็มืดวูบ รู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่มลงมา
「5 หยวน? งั้นก็แล่เนื้อฉันไปให้หล่อนกินเลยสิ!」
「5 หยวนมากเกินไปจริง ๆ ฉันทำงานในนาอยู่ทั้งปี ยังได้เงินส่วนแบ่งแค่ 15 หยวนเลย อีกอย่างตัวตัวก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ช่างมันเถอะไหม? ฉันคิดว่าถ้าตัวตัวฟื้นขึ้นมาแล้วรู้เรื่องนี้ ก็คงตัดสินใจเหมือนฉัน」
ซุนไฉ่เซียง 「? เธอเป็นใครกัน?」
บนใบหน้าของหลี่ชุนซิ่วปรากฏความกระอักกระอ่วน 「คุณน้า...」
「อย่าเลย! ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณน้า ฉันมีหลานชายหลานสาวจากบ้านใหญ่แค่ 4 คน」
หลี่ชุนซิ่วหันไปมองเฉียนจี๋เต๋อ เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ 「คุณอา...」
เฉียนจี๋เต๋อถอยกรูด พลางโบกมือรัว ๆ 「ผมรับคำเรียกนี้ไม่ไหวหรอก!」
แววหม่นหมองวูบผ่านส่วนลึกในดวงตาของหลี่ชุนซิ่วอย่างรวดเร็ว
「โธ่ ถ้าถามฉันนะ เด็กชุนซิ่วจิตใจดีจริง ๆ ไม่เหมือนใครบางคนที่ใจดำเป็นถ่านทั้งดวง!
มิน่าล่ะ ชุนซิ่วถึงได้เป็นหญิงสาวคนแรกของหมู่บ้านเราที่แต่งเข้าเมือง」อู๋เฉียนฮวากุมมือหลี่ชุนซิ่วไว้ สีหน้าสนิทสนม น้ำเสียงแฝงการประจบเอาใจ
พูดจบ อู๋เฉียนฮวาก็ยกมืออีกข้างปิดปาก แล้วหันไปมองเฝิงกั๋วอันอย่างตกใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเกินจริงว่า
「คุณคือ...ของชุนซิ่วใช่ไหม?」
เฝิงกั๋วอันเผยรอยยิ้มสุภาพ 「ผมชื่อเฝิงกั๋วอัน เพิ่งหมั้นกับชุนซิ่วครับ」
พ่อแม่ของหลี่ชุนซิ่วกลัวว่าลูกเขยที่หมายตาไว้จะหลุดมือ ส่วนวันหยุดของเฝิงกั๋วอันก็ใกล้จะหมดลงแล้ว หลังจากทั้งสองฝ่ายปรึกษากัน จึงเห็นพ้องให้มื้อเย็นคืนนี้เป็นงานเลี้ยงหมั้นของทั้งคู่
「กั๋วอัน ชื่อนี้ดีจริง ๆ!」อู๋เฉียนฮวาชม
ซุนไฉ่เซียงกลอกตา แล้วยื่นมือไปตรงหน้าอู๋เฉียนฮวา 「จ่ายเงินมา!」
บนใบหน้าของหลี่ชุนซิ่วเผยแววไม่สบายใจ 「5 หยวนมากเกินไป ถ้าตัวตัวรู้เข้าก็คงไม่รับเงินนี้แน่」
「หุบปาก!」ซุนไฉ่เซียงตวาด 「แม่เธอไม่เคยสอนหรือไงว่าผู้ใหญ่พูดกัน เด็กอย่าสอดปาก?」
「ฉัน...」
เฝิงกั๋วอันดึงหลี่ชุนซิ่วไปไว้ข้างหลัง สีหน้าเคร่งขรึม 「คุณน้าครับ ชุนซิ่วก็หวังดี...」
「ฮ่า ๆ ๆ...」ซุนไฉ่เซียงหัวเราะลั่น ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก
「คุณหัวเราะอะไร?」
「ฉันหัวเราะที่คุณหน้าตาดูเป็นผู้เป็นคน แต่กลับมีสมองเหมือนหมู」
「คุณ!」
「เรื่องระหว่างฉันกับอู๋เฉียนฮวา เกี่ยวอะไรกับพวกคุณด้วย? ยังจะมาหวังดี ฉันต้องการความหวังดีจากหล่อนหรือไง? หล่อนมีน้ำใจขนาดนี้ ทำไมไม่จ่าย 5 หยวนนั่นแทนอู๋เฉียนฮวาล่ะ? ตอนนี้คุณพูดแทนหล่อน จะจ่ายเงินชดใช้แทนหล่อนหรือไง?」
หลี่ชุนซิ่วเดินออกมาจากด้านหลังเฝิงกั๋วอัน ขอบตาแดงก่ำ มองซุนไฉ่เซียงด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
「คุณน้า หนูรู้ว่าคุณไม่ชอบหนู แต่คุณก็ทำแบบนี้ไม่ได้...」
ดวงตาของซุนไฉ่เซียงเหลือกขึ้นจนแทบไม่เหลือทัศนวิสัยตรงหน้า
พอเห็นหลี่ชุนซิ่วทำท่าเหมือนจะร้องไห้ก็ไม่ร้อง ดูน่าสงสารราวกับตัวเองกำลังรังแกอีกฝ่าย ซุนไฉ่เซียงก็กลอกตากลับมา แล้วแบมือออกไปตรงหน้า
「ไม่จ่ายเงินก็หุบปาก!」
ประกายไม่พอใจวูบผ่านส่วนลึกในดวงตาของเฝิงกั๋วอัน
ตั้งแต่วันนี้ที่เขามาถึงหมู่บ้านเฉียนเจียก่าง ชาวบ้านคนไหนที่เจอเขาบ้างที่ไม่ยิ้มประจบเอาใจ?