【ที่ฝากสมอง】
【ผู้เขียนพิมพ์งานไม่ง่าย โปรดอ่านคำเตือนและเรื่องย่อให้ครบ! หากไม่ชอบก็เลื่อนผ่านไป อย่าให้คะแนนแย่เลย ขอร้องละ!!!】
【คำเตือน: โลกสตรีเป็นใหญ่แบบหญิงรุกชายรับ สตรีสูงส่งบุรุษต่ำต้อย หญิงแกร่งชายอ่อนแอ】
【เนื้อหา: นางเอกแข็งแกร่งเป็นพิเศษ เข้าขั้นแข็งแกร่งไร้ผู้ใดเทียบ ไม่ใช่แนวเติบโตพัฒนา รักและเอาใจสามีมาก ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ (ผู้ที่ไม่ชอบโปรดอย่าอ่าน) พระเอกช่วงแรกเปราะบางอ่อนไหว ช่วงหลังออดอ้อนเย้ายวนเอาแต่ใจ ถูกนางเอกตามใจจนแทบไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ หม้อแบบไหนก็ต้องคู่กับฝาแบบนั้น ทั้งสองเหมาะสมกันที่สุด อีกทั้งรูปร่างของหญิงชายยังสลับกัน ผู้เขียนชอบสามีตัวน้อยน่าทะนุถนอม นุ่มนิ่มอ่อนหวาน~】
【เริ่มเนื้อเรื่องแล้ว】
“อย่า...”
“ขอร้อง...”
เสียงสะอื้นแผ่วเบาขาดห้วง เล็ดลอดออกมาจากระหว่างเตียงนอนเป็นระยะ
เสิ่นชิงเยี่ยนจมอยู่ในผ้านวมแพรนุ่ม ร่างกายถูกฤทธิ์ยาร้อนแรงแผดเผาจนทั่ว
อีกฟากของเตียง
เจ้าของร่างเดิมก็มีนามว่าซือหลี หลังถูกหลอกให้ดื่มยาปลุกกำหนัดฤทธิ์แรง ร่างกายทนไม่ไหว ลมหายใจขาดห้วง ดวงตาพร่าเลือน สิ้นลมหายใจลงในที่สุด
ดวงวิญญาณของซือหลีในยามนี้พุ่งเข้าชนร่างอุ่นร้อนนี้อย่างฝืนบังคับ
ความทรงจำสองสายปะทะและถักทอกันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งภาพภูเขาซากศพและทะเลเลือดในวันสิ้นโลก เสียงคำรามของซอมบี้ ตลอดจนเรื่องราวกระจัดกระจายของเจ้าของร่างเดิมในโลกนี้ ต่างหลั่งไหลเข้าสู่จิตสำนึกพร้อมกัน
“อึก...”
ซือหลีครางในลำคอ ก่อนลืมตาขึ้นฉับพลัน
ในดวงตายังคงมีไอสังหารเย็นเยียบที่หล่อหลอมจากการผ่านความเป็นความตายมานับร้อยปี
ทว่าโลหิตทั่วร่างยังคงถูกฤทธิ์ยาร้อนแรงที่หลงเหลือแผดเผา ความร้อนระอุไหลบ่าผลาญไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย ความร้อนรุ่มไม่จางหาย
“บ้าเอ๊ย นี่ฉันมาโผล่ที่ไหนกัน ตายไปแล้วยังไม่ได้อยู่อย่างสงบอีก”
ชาติก่อนนางปลุกพลังมิติขึ้นมา สิ่งของต่าง ๆ ฟื้นคืนได้อย่างไร้ขีดจำกัดและคงความสดใหม่ไว้ตลอดกาล อีกทั้งยังครอบครองพลังพิเศษสองสาย ทั้งพลังไม้และพลังจิต ต่อสู้ฝ่าฟันในดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยซอมบี้
นางเด็ดขาดในการสังหารและเหี้ยมโหด ทว่าลึกลงไปในกระดูกกลับมีความยึดติดและความปรารถนาครอบครองอย่างแรงกล้า
ตลอดเวลา 100 ปี นางอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพัง ก้าวเดินจนถึงปลายทางแห่งชีวิต
ก่อนตาย ความปรารถนาเดียวของนางคือหวังว่าชาติหน้าจะมีบ้านอันสงบสุข และได้มีใครสักคนอยู่เคียงข้างกันไปชั่วชีวิต
เศษเสี้ยวความทรงจำอันวุ่นวายในชาติก่อนค่อย ๆ สงบลง
ซือหลีพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์เบื้องหน้า อาศัยเศษเสี้ยวความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาเพื่อปะติดปะต่อเรื่องราว
ที่นี่คือหอชุนกงแห่งราชวงศ์เฉียนเว่ย พูดให้เข้าใจก็คือหอนางโลม ส่วนเจ้าของร่างเดิมก็ถูกฤทธิ์ยากำเริบจนสิ้นใจที่นี่ นางจึงได้มาอยู่ในร่างนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังเป็นโลกที่สตรีสูงส่งบุรุษต่ำต้อย สตรีออกไปทำงานนอกบ้าน บุรุษดูแลเรือน ทั้งบุรุษยังเป็นฝ่ายให้กำเนิดบุตรด้วย!!!
บุรุษคลอดลูก แล้วคลอดออกมาจากตรงไหน?! ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่มีเรื่องโครงสร้างร่างกายของบุรุษบันทึกไว้เลยสักนิด!
กลิ่นกำยานหอมหวานชวนวาบหวามลอยอวลอยู่ที่ปลายจมูก เบื้องหน้าคือม่านโปร่งปักลายหงส์ประดับดิ้นทองซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แสงเทียนสลัวไหวระริก ทำให้ทั้งห้องดูเย้ายวนและชวนให้รู้สึกเหลวไหล
นางตอบสนองแทบจะในทันที พลังจิตอันแข็งแกร่งแผ่กระจายออกไปในชั่วพริบตา กวาดสำรวจทุกสิ่งรอบตัว
ชั่วขณะถัดมา นางก็รับรู้สภาพของคนใต้ร่างได้อย่างชัดเจน
เสิ่นชิงเยี่ยนขดตัวอยู่ท่ามกลางผ้าห่ม ถูกฤทธิ์ยาทรมานจนร่างกายร้อนผ่าว เส้นผมยาวสีดำสนิทแผ่กระจายยุ่งเหยิงอยู่บนหมอน
ผิวขาวผ่องขึ้นสีแดงเข้ม เสื้อผ้ายับย่นไม่เป็นระเบียบ แขนขาอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง
เขาสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวข้างกาย จึงฝืนเงยหน้าขึ้นอย่างพร่าเลือน สบเข้ากับดวงตาเย็นเยียบของซือหลี
ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงวิงวอนแผ่วพร่าขาดห้วงเล็ดลอดจากริมฝีปากอีกครั้ง
“อย่า... ขอร้อง... อย่าแตะต้องข้า”
หยาดน้ำตากลิ้งลงมาตามแก้มงามอย่างเงียบงัน แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความอัปยศอดสู
ในสายตาของซือหลีผู้เป็นสาวหื่นตัวแม่ ภาพตรงหน้าช่างงดงามเหลือเกิน:
เส้นผมสีดำสนิทของคนงามแผ่กระจายยุ่งเหยิง มีปอยผมนุ่มชื้นไม่กี่เส้นแนบติดอยู่ข้างลำคอที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ
แสงเทียนสลัวไหวระริก ส่องแสงนุ่มนวลลงบนใบหน้า ขับให้ใบหน้านั้นงดงามยิ่งนัก โครงหน้าหล่อเหลาอ่อนโยน
ผิวขาวจนแทบโปร่งแสง รอยแดงที่ซึมซับมาจากฤทธิ์ยาลามจากปลายหูไปจนถึงแนวคาง
สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือดวงตาหงส์คู่หนึ่ง หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย รูปตาเรียวยาวได้สัดส่วน ดวงตาที่เดิมควรเย็นชาและเฉียบคม บัดนี้กลับปรือครึ่งหนึ่ง คลอด้วยหยาดน้ำเป็นชั้นหนา
แพขนตายาวหนาสั่นไหวเบา ๆ ดุจปีกผีเสื้อ แววตาชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำ พัดพาความเย่อหยิ่งเย็นชาที่เคยมีให้เลือนหาย เหลือเพียงหมอกพร่าชื้นแฉะ
ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมเสน่ห์อย่างยิ่ง ทว่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความไร้ที่พึ่งและหวาดกลัว หางตายังแต้มสีแดงระเรื่อ งดงามน่าสงสารจนใจสั่น
ริมฝีปากแดงสดแย้มออกเล็กน้อย เสียงหอบหายใจแผ่วพร่าขาดห้วงดังออกมาไม่หยุด
แม้ถูกฤทธิ์ยาทรมานจนทั่วร่างเผยความเปราะบางไร้ที่พึ่ง ทว่าคิ้วและสันจมูกกลับงดงามโดดเด่น
ต่อให้อยู่ในสภาพน่าเวทนาและอัปยศเช่นนี้ ก็ยังบดบังความงามสะเทือนใจนั้นไม่ได้
ในวันสิ้นโลก ซือหลีเห็นทั้งคนเป็นและคนตายที่เปื้อนเลือดเต็มตัว ใบหน้าบิดเบี้ยวน่าสยดสยองจนชินตา ทว่านางไม่เคยพบคนที่สะอาดบริสุทธิ์และเปราะบางเช่นนี้มาก่อน
เปราะบาง งดงาม ราวกับเพียงออกแรงสักนิดก็จะแตกสลาย
ความปรารถนาครอบครองอันยึดติดผิดปกติที่ซ่อนอยู่ในใจ ค่อย ๆ โผล่หัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
ลูกกระเดือกของซือหลีขยับขึ้นลงจนแทบสังเกตไม่เห็น
【คุณพระ นี่คือสวัสดิการของการทะลุมิติงั้นเหรอ!】
หัวใจที่เงียบงันมานาน 100 ปีและด้านชาราวผืนน้ำนิ่งตายด้าน เต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะอย่างไม่มีสัญญาณบอกกล่าว
มีชีวิตมา 100 ปี สังหารมาตลอดชีวิต ครึ่งชีวิตเย็นชา อีกครึ่งชีวิตยึดติด นางเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีวันรู้สึกหวั่นไหวกับใครอีกแล้ว อารมณ์เช่นนั้นช่างเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเกินจำเป็น
แต่ผลกลับกลายเป็นว่า—ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบแล้วสิ
จริง ๆ นะ แค่สบตาก็หลงหัวปักหัวปำ
ความปรารถนาครอบครองอันฝังลึกถึงกระดูกในใจพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ พันรัดหัวใจแน่นหนาเป็นสาย
นางอยากเก็บเจ้าหนุ่มน้อยผู้มีดวงตาคลอหยาดน้ำคนนี้ไว้เป็นของตน อยากปกป้องร่างกายเปราะบางสะอาดบริสุทธิ์นี้
ในสมองมีเสียง “ซ่า ๆ—” คล้ายเครื่องมือเก่าที่เพิ่งมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
หลังเสียงไฟฟ้าซ่าขาดห้วงดังอยู่ครู่หนึ่ง เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์ก็ดังชัดขึ้นในที่สุด
【ซ่า ๆ... ยินดีต้อนรับโฮสต์ซือหลีเข้าสู่ระบบบทลงโทษผู้ทอดทิ้งสามี ระบบหกหกหกพร้อมรับใช้ท่าน】
【โฮสต์ต้องทำร้ายเป้าหมายตามข้อกำหนดของเนื้อเรื่อง ทำภารกิจทรมานร่างกายและจิตใจในแต่ละช่วงให้สำเร็จ จึงจะได้รับแต้มระบบตามจำนวนที่กำหนด】
【ร้านค้าแลกแต้มเปิดใช้งานพร้อมกันแล้ว แต้มสามารถแลกเป็นเสบียงยังชีพได้ไม่จำกัด ยารักษาบาดแผล โอกาสและอำนาจในโลกนี้ ตลอดจนรางวัลล้ำค่าอื่น ๆ】
【ยิ่งทำภารกิจสำเร็จมากเท่าใด รางวัลก็ยิ่งล้ำค่ามากขึ้นเท่านั้น】
ซือหลีก้มตาลง มองคนที่ซบอยู่ตรงหัวไหล่
ดวงตาหงส์คู่นั้นพร่ามัวด้วยม่านหมอก เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไร้ที่พึ่ง
เสิ่นชิงเยี่ยนจมอยู่ในความทุกข์ทรมานพร่าเลือนจากฤทธิ์ยาโดยสิ้นเชิง ไม่รู้เลยว่าระบบกำหนดให้เขาเป็นเป้าหมายของภารกิจแล้ว
เสียงระบบร่าเริงดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเร่งเร้าและชักจูง
【โฮสต์ โฮสต์! รีบคว้าโอกาสลงมือสิ! ยามนี้เป็นจังหวะของเนื้อเรื่องที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยนะ!】
ซือหลีข่มความรู้สึกสับสนทั้งหมดในใจ เก็บซ่อนความหวั่นไหวและความอ่อนโยนในดวงตา น้ำเสียงเย็นชาและสงบนิ่ง ไร้ความรู้สึกใด ๆ ก่อนเอ่ยถามตรง ๆ
“บอกความสามารถของเจ้าและรางวัลที่แลกได้มาทั้งหมด”
นางผ่านวันสิ้นโลกมา 100 ปี ย่อมระมัดระวังและหวาดระแวงเป็นปกติ ไม่มีทางปล่อยให้คำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ เพียงไม่กี่คำจูงจมูกได้ ต่อให้ฤทธิ์ยากำลังพลุ่งพล่าน ร่างกายและจิตใจร้อนรุ่ม นางก็ยังคงมีสติอย่างถึงที่สุด
เสียงระบบร่าเริงในสมองดังสูงขึ้นทันที กระตือรือร้นเอาใจเป็นพิเศษ ก่อนเริ่มแนะนำยืดยาวไม่หยุด
【รับทราบ รับทราบ! โฮสต์คนเก่ง ตั้งใจฟังให้ดีนะ! ระบบของเรามีความสามารถครบครันสุด ๆ ทั้งยังมีสวัสดิการมากมาย! ล้วนเป็นสวัสดิการชั้นยอดที่นักเดินทางข้ามมิติทุกรุ่นชื่นชอบที่สุด!】
【อย่างแรก ปลดล็อกสวัสดิการพื้นฐานอันยอดเยี่ยม: มิติพกพาขนาดใหญ่พิเศษ เก็บรักษาในอุณหภูมิคงที่และคงความสดใหม่ ขยายพื้นที่ได้ไม่จำกัด! ยังมีน้ำพุวิญญาณ ช่วยรักษาบาดแผล ชำระไขกระดูก บำรุงร่างกาย ดื่มเป็นประจำแล้วโรคภัยทั้งปวงไม่กล้ำกราย!】
【นอกจากนี้ยังมีรางวัลชั้นยอดอีกมากมาย! โอสถบำเพ็ญเซียนหลากชนิด เคล็ดวิชาสุดยอด เสบียงชั้นเลิศ พลังฟื้นฟูตนเอง โอกาสวาสนาฝืนลิขิตฟ้า ทั้งหมดแลกได้ด้วยแต้ม!】
【ขอเพียงโฮสต์ทำภารกิจอย่างว่าง่าย ทรมานเป้าหมายอย่างเสิ่นชิงเยี่ยนสักหน่อย ทรัพยากรชั้นยอดทั้งหมดก็จะได้มาง่าย ๆ ในโลกนี้จะวางอำนาจตามใจชอบก็ไร้ปัญหา!】
ระบบส่งเสียงฮึกเหิม ชักจูงอย่างบ้าคลั่ง คิดอยู่เต็มอกว่าซือหลีซึ่งผ่านวันสิ้นโลกอันโหดร้ายมาจะต้องตอบตกลงโดยไม่ลังเลอย่างแน่นอน