“ตกลง ลุงชิว พรุ่งนี้ผมจะให้ความร่วมมือ”
ลุงชิวตบไหล่เขาด้วยความพอใจ
“อย่างนี้สิ หมอนี่สมองดี ไม่ต้องให้ฉันสอนอะไรหรอก”
ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกสักพัก ติงเฮ่าก็เตรียมตัวกลับบ้าน
เดินมาถึงใจกลางหมู่บ้าน มีกลุ่มคนนั่งอยู่บนม้านั่งหินคุยกันคลายร้อน
เห็นติงเฮ่าเดินมา ก็มีคนเรียกเขาไว้
“เฮ่าจื่อ มานี่หน่อย”
ติงเฮ่าเดินเข้าไป
“มีอะไรเหรอ?”
หญิงกลางคนวัยสี่สิบกว่าดึงแขนเสื้อเขาไว้
“เฮ่าจื่อ รู้ไหมว่าวันนี้มีคนไปเช่าห้องที่บ้านท่านซื่อกงของเอ็งน่ะ”
ติงเฮ่านึกถึงที่หวงเย่เหล่าเฉินพูดไว้ ก็รู้ทันทีว่าเป็นห้องที่เหล่าเฉินเช่า
“รู้ครับ มีอะไรเหรอ?”
หญิงคนนั้นมองดูคนรอบ ๆ แล้วหันมามองติงเฮ่า
“ว่าแต่พวกเราจะทำแบบนั้นบ้างได้ไหม? เก็บกวาดห้องว่างในบ้านให้คนมาตกปลาเช่าอยู่”
ติงเฮ่าชะงัก ไม่คิดว่าพวกเขาจะคิดได้ถึงขนาดนี้
“ได้สิครับ”
“ตอนนี้นักตกปลาหลายคนไม่อยากกลับบ้าน ตั้งแคมป์ริมอ่างเก็บน้ำก็ไม่สะดวก ถ้าในหมู่บ้านมีห้องพักสะอาด ๆ ให้อยู่ พวกเขาคงยินดีมาก”
“พวกคุณจะลองทำเป็นที่พักโฮมสเตย์ง่าย ๆ ดูก็ได้ เดี๋ยวผมไปช่วยโปรโมทให้”
เขาหยุดนิดหนึ่ง แล้วเน้นเพิ่มอีกประโยค
“แต่ต้องทำให้สะอาดเรียบร้อยหน่อยนะครับ ผ้าปูผ้าห่มพวกนั้นต้องเป็นของใหม่ ห้ามสกปรกจนคนมาพักต้องขมวดคิ้ว”
“เรื่องนั้นไม่มีปัญหา”
ตาคนหนึ่งตบอกยืนยัน
“พวกเราจะซื้อเตียงใหม่ ผ้าห่มใหม่ รับรองสะอาดจนส่องเงาเห็นหน้าเลย”
ทุกคนก็เริ่มคุยกันเซ็งแซ่ทันที