หวังปิงกับนักตกปลาคนนั้นต่างก็เหวี่ยงเบ็ดเสร็จ แล้วหันมาสบตากัน
“นายชื่ออะไรเหรอ?”
“หวังปิง แล้วนายล่ะ?”
“เจ้าต้าหย่ง”
หวังปิงยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง
“พี่เจ้า ฝีมือทำจุดล่อของนายนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ”
เจ้าต้าจวินรับบุหรี่มาคาบปาก
“เฮ้อ แค่นี้มันอะไรกัน”
เขามองไปยังผิวน้ำ น้ำเสียงแฝงความทอดถอนใจ
“ฉันมาจากมณฑลข้าง ๆ ปกติชอบตกปลาเฉาหวี๋พวกตัวใหญ่ ๆ น่ะ ทุกครั้งที่ออกไปทำจุดล่อก็สามสี่ร้อยชั่งเป็นอย่างต่ำ”
เขาใช้เท้าเขี่ยกระสอบปุ๋ยเปล่าที่อยู่บนพื้น
“วันนี้สองร้อยชั่งนี่ น้อยแล้วด้วยซ้ำ”
พูดจบสายตาก็มองไปที่ถังเปล่าของหวังปิง ความหมายชัดเจนมาก นายยังอ่อนหัดอยู่
หวังปิงได้ยินก็พลอยทอดถอนใจ
“ใช่ ยังไม่สาแก่ใจเลย”
เขาครุ่นคิดอยู่สองวินาที จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืน
“งั้นฉันเพิ่มอีกหน่อยแล้วกัน”
นักตกปลาคนนั้นอึ้งไป
เห็นเพียงหวังปิงเดินตรงไปหาหวังปั๋วเหวินที่อยู่ไม่ไกล
วันนี้หวังปั๋วเหวินก็เอาถังมาสองใบเหมือนกัน แต่หยอดไปแค่ครึ่งถัง
ใครจะไปทำจุดล่อกันแบบพวกเขาสองคน นั่นมันแข่งกันชัด ๆ
หวังปิงยกถังเหยื่อที่เต็มใบนั้นขึ้นมา แล้วเดินกลับมา
เขาพูดกับคนนั้นว่า
“การตกปลานี่นะ ต้องทำจุดล่อเยอะ ๆ”
เขาพลางปั้นเหยื่อพลางพูด
“อาจารย์ในเน็ตพูดว่าไงนะ อยากตกปลาได้ ก็ต้องเอาธัญพืชมาแลก”
“พี่ ฉันจะบอกให้ ฉันเคยตกปลายักษ์เกือบร้อยชั่งที่นี่ได้ ก็เพราะทำจุดล่อนี่แหละ”
ว่าแล้วเหยื่อก็ถูกปั้นเป็นก้อน ๆ โยนลงน้ำไปอีกระลอก
เจ้าต้าจวินมองท่าทางของหวังปิง รอยยิ้มบนหน้าเริ่มค้าง