บทที่ 1 น้า มีตัวกินไหม
"น้า มีตัวกินไหม"
ติงเฮ่าได้ยินเสียงมาจากด้านหลัง
หันไปมอง เห็นนักตกปลาคนหนึ่ง แต่งตัวเต็มยศยืนอยู่ด้านหลังเขา
แถมยังชะเง้อมองเข้าไปในถุงใส่ปลาของเขาไม่หยุด
ติงเฮ่าเห็นดังนั้นก็เกิดฮึกเหิมขึ้นมาทันที
"มีตัว มีตัว ที่นี่ปลาเยอะมากเลย"
นักตกปลาคนนั้นทำสนิทสนมดึงถุงปลาของเขาขึ้นมา กวาดตามองแหที่ว่างเปล่า
"น้าเอ๊ย ฝีมือไม่เอาไหนเลยนี่ มีตัวกินแท้ ๆ ทำไมปลาสักตัวก็ไม่ได้ขึ้นมา"
สีหน้าติงเฮ่าดูกระอักกระอ่วนนิด ๆ
"ก็เพิ่งมานี่นา"
นักตกปลาคนนั้นยิ้มอย่างมีนัยยะ
"เข้าใจ เข้าใจ"
ว่าแล้วเขาก็วางอุปกรณ์ตกปลาของตัวเองลง
หยิบซองไป๋ลี่ฉวินออกมา ยื่นให้ติงเฮ่าหนึ่งมวน
ติงเฮ่าก็ไม่เกรงใจ รับมาจุดสูบ
"ได้ยินมาหรือเปล่า เมื่อเร็ว ๆ นี้ข้างบนออกกฎใหม่ ตกปลาเพื่อนันทนาการไม่นับเป็นการประมง"
"บัดซบ นี่มันดูถูกกันชัด ๆ"
ติงเฮ่าไม่ได้พูดอะไร สูบบุหรี่เงียบ ๆ
สรุปว่านี่มันวนมาแดกดันฉันใช่ไหม
ตอนนี้นักตกปลาคนนั้นกำลังเก็บกวาดพื้นที่เตรียมตกปลา
ติงเฮ่าเดินเข้าไป
"น้า มาตกปลาหรือ"
นักตกปลาคนนั้นมองติงเฮ่าอย่างสงสัย
แบมือทั้งสองข้าง
"เอ่อ นี่ มันไม่ชัดเจนเหรอ"
"ผมน่ะขับรถมาไกลถึงป่าดงพงไพรขนาดนี้ จะมาสงครามกลางแจ้งเหรอ แล้วก็ไม่ได้พกสาวมาด้วยนะ"
พูดจบ เขายังมองสำรวจติงเฮ่าตั้งแต่หัวจรดเท้า
ติงเฮ่ารู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
นี่มันคำพูดเสือสิงห์กระทิงแรดอะไรกัน
"ที่นี่ตกปลาต้องเสียเงินนะครับ มีคนเหมาทำเป็นบ่อตกปลาแล้ว"
ติงเฮ่าพูด
"ไม่จริงใช่ไหม ที่นี่น่ะเหรอ"
นักตกปลาคนนั้นไม่เชื่อชัด ๆ
เพราะที่นี่แม้แต่ตัวอำเภอที่ใกล้ที่สุดก็ต้องขับรถสองชั่วโมง
ถึงสถานที่นี้จะดีจริงก็เถอะ
ภูเขางามน้ำใส อากาศบริสุทธิ์ แต่มองยังไงก็ไม่เหมือนที่ที่เปิดเป็นบ่อตกปลาได้
"เจ้าของนั่นสมองปกติดีไหมครับ มาเปิดบ่อตกปลาที่นี่ มีเงินขนาดนั้นเอาไปทำการกุศลไม่ตรงกว่าเหรอ"
ติงเฮ่าหน้าดำคร่ำเครียด
ปากหมานี่ทำไมอยู่ไม่สุขแบบนี้
"ใช่ครับ ผมก็ว่าเจ้าของนั่นออกจะเซ่อไปหน่อย"
"เฮ้อ น้า แล้วเจ้าของอยู่ไหนครับ อยากเห็นจริง ๆ ว่าหน้าตาเป็นไง"
ติงเฮ่าไม่อยากคุยกับเขาแล้ว
ไอ้หมอนี่อยู่ข้างนอก ยังไงก็ต้องมีคนตื้บตายซักวัน
"ครึ่งวัน 100 ทั้งวัน 200 รับซื้อปลาคืนกิโลละ 2 หยวน จะจ่ายวีแชทหรืออาลีเพย์"
ติงเฮ่ายื่นป้ายคิวอาร์โค้ดออกมา จ่อตรงหน้านักตกปลาคนนั้น
นักตกปลาคนนั้นตะลึงไปพักหนึ่งชัด ๆ
แล้วก็ได้สติ
"โอ้ น้า เป็นเจ้าของเองนี่เอง"
"ดูสิ คุณก็ไม่ง่ายเลย กลางป่ากลางเขาอย่างนี้ ทำบ่อตกปลาก็เหมือนไม่มีใครมา"
"ผมไม่จ่ายดีกว่า ไม่งั้นคุณขาดทุนอีก"
"ผมเคยอัดเจ้าของมาแล้วนับไม่ถ้วน บ่อแถวนี้ขึ้นบัญชีดำผมหมดแล้ว"
"แต่นี่คุณรับซื้อแค่โลละ 2 หยวน โก่งไปหน่อยหรือเปล่า"
......
ติงเฮ่าคราวนี้ไม่ตอบโต้ แค่ยื่นคิวอาร์โค้ดไว้ตรงหน้าเขา
นักตกปลาคนนั้นเห็นติงเฮ่าไม่สนใจตัวเอง
ก็รู้สึกเบื่อ แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว จะกลับไปเปล่า ๆ ก็ใช่ที่
เขาหยิบมือถือขึ้นมา เริ่มสแกน
ปากก็ยังพูดไม่หยุด
"เดี๋ยวจะร้องให้รู้แน่ น้า ที่บ้านคุณมีไก่บ้านหรือเปล่า เดี๋ยวตกปลาได้เยอะ จับไก่บ้านซักตัวตีราคาแทนค่าปลาก็พอ..."
พร้อมกันนั้น มือถือติงเฮ่าก็ดังเสียงแจ้งเงินเข้า
"วีแชทรับเงิน 100 หยวน"
ตอนที่สแกนสำเร็จ ในหัวติงเฮ่าก็ดังเสียงกลไก
【จำนวนผู้ตกปลา +1 เวลาของผืนน้ำเร่ง 100 เท่า】
【อัตราเร่งเวลาปัจจุบัน 200 เท่า】
ใช่แล้ว ติงเฮ่ามีระบบ
เขาเป็นเพียงบัณฑิตจบใหม่คนหนึ่ง
เพราะสภาพแวดล้อมการทำงานตอนนี้แย่เกินไป
บัณฑิตเกียรตินิยมจากมหาลัยชั้นนำอย่างเขา กลับได้เงินเดือนแค่ 3000 หยวน
แถมยังทำงานล่วงเวลาทุกวัน โดนกดดันจากหัวหน้า
เขาเลยลาออก กลับมาอยู่เฉย ๆ ที่บ้านเกิด
ตอนที่มาตกปลาที่อ่างเก็บน้ำเล็กข้างบ้านเกิดนี่แหละ เขาผูกพันกับระบบ
ขอแค่มีคนมาตกปลาในอ่างเก็บน้ำที่เขาผูกพัน
ปลาข้างในก็จะเติบโตเร็วขึ้น ราวกับเปิดเครื่องเร่งเวลา
หนึ่งคนก็เพิ่มขึ้น 100 เท่า
100 คนก็คือหมื่นเท่า
ตอนแรก ๆ ติงเฮ่าก็ตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน
อีกไม่นานนัก ตนเองก็คงหาเงินได้จนมือหงิก
ได้แต่งงานกับสาวสวยรวยทรัพย์ ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต
แต่ผ่านไปเดือนกว่า
ติงเฮ่าไม่ว่าจะโปรโมททางออนไลน์ หรือลงไปดึงคนด้วยตัวเอง ก็ไม่มีใครมาซักคน
โชคดีที่ตัวเขาเองจ่ายเงินตกปลา ก็เพิ่มอัตราเร่งได้เช่นกัน
ดังนั้นเดือนนี้ ติงเฮ่าจึงมาตกปลาทุกวัน
เขาคิดว่า ถ้าไม่มีใครมาก็ไม่เป็นไร
ตัวเองตกปลาคนเดียว ด้วยอัตราเร่ง 100 เท่า
หนึ่งวันก็เท่ากับ 3 เดือนกว่า
ปลาโตแล้วตัวเองเอาไปขายก็ยังได้ไม่ใช่หรือ
ถึงตอนนั้น ก็หาเงินได้จนมือหงิกเหมือนกัน
ได้แต่งงานกับสาวสวยรวยทรัพย์ ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต
"เฮ้ น้า คิดอะไรอยู่ งงไปแล้วเหรอ"
โจวฉวนเซิงโบกมือไปมาตรงหน้าติงเฮ่า
เขาคิดว่าหมอนี่สมองต้องมีปัญหาแน่ มาทำบ่อตกปลาในที่ห่างไกลปืนเที่ยงแบบนี้
แล้วตอนนี้ก็ยืนยิ้มเซ่ออยู่ตรงนั้น ไม่รู้คิดอะไร
ติงเฮ่าก็ดึงสติกลับมา
ในเมื่อตอนนี้มีคนมาตกปลาแล้ว ตัวเลือกหลังก็ถือเป็นโมฆะทันที
ยิ่งคนมามาก อัตราเร่งก็ยิ่งมาก
สำหรับลูกค้าคนแรกของตน ติงเฮ่าคิดว่าควรดูแลหน่อย
"ไม่มีอะไร คุณตกเลย มีอะไรเรียกผมนะ ผมอยู่แถวนี้"
ว่าแล้วเขาก็กลับไปที่จุดตกปลาของตัวเอง
โจวฉวนเซิงก็เริ่มนวดเหยื่อและเตรียมคันเบ็ด
เขาเองก็เป็นยอดฝีมือตกปลาคนหนึ่งจริง ๆ
เมื่อก่อนตกบ่อปลา อัดเจ้าของมาหลายราย
ต่อมารู้สึกว่าไม่ท้าทาย เลยหาที่ห่างไกล ๆ ตกปลา
ความตื่นเต้นของการตกปลาธรรมชาติ มีแต่คนแบบพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจ
ครั้งนี้ก็เผอิญเห็นผืนน้ำใหญ่ขนาดนี้ในแผนที่
เขาถามเพื่อนรอบข้าง ไม่มีใครเคยมาที่นี่เลย
ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เขาขับรถมากว่า 2 ชั่วโมง แล้วเดินเท้าอีกครึ่งชั่วโมงถึงมาถึง
เรื่องตอนต้นจึงได้เกิดขึ้น
"เฮ้อ เจ้าของ ในนี้มีปลาใหญ่หรือเปล่า"
"เมื่อก่อนผมเคยตกปลาจิ้ง 100 ชั่งมาแล้ว มันส์สุด ๆ ไปเลย"
"หลังจากนั้น นักตกปลาหลายคนก็เรียกผมว่า โจวร้อยชั่ง ฮ่าฮ่าฮ่า"
......
ติงเฮ่ารู้สึกปวดหัวนิดหน่อย หมอนี่ช่างพูดเหลือเกิน
แต่เมื่อนึกถึงว่าเป็นลูกค้าคนแรก เขาจึงอดทนตอบกลับ
"มี มีครับ ในนี้อย่าว่าแต่ 100 ชั่งเลย ถึง 200 ชั่งก็มีทางเป็นไปได้"
คราวนี้ถึงตาโจวฉวนเซิงตะลึงบ้าง
"200 ชั่ง เหมาไปแล้ว"
"ถ้าในนี้มี 200 ชั่งจริง ผมต้องทำให้คุณเจ๊ง"
ติงเฮ่าคำนวณในใจ
ตัวเองตกปลาที่นี่หนึ่งเดือน คำนวณตามอัตราเร่ง 100 เท่า
ปลาในนี้โตขึ้นอีก 8 กว่าปี
บวกกับอายุเดิมของปลาพวกนี้ ยังไงก็หลายสิบชั่ง
เป็นร้อยชั่งก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
200 ชั่ง แค่คุณมาตก มันก็แค่เรื่องของเวลา
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน
โจวฉวนเซิงรู้สึกว่าคันเบ็ดในมือแน่นขึ้น แรงดึงจากคันเบ็ดส่งมา
โจวฉวนเซิงตะลึง
เร็วขนาดนี้
ตัวเองเพิ่งหย่อนไป ตั้งใจจะตีเหยื่ออีกซักสองสามทีแล้วค่อยดู
ไม่คิดว่าจะติดเบ็ดแล้ว
"ฮ่าฮ่า เจ้าของ รีบกลับไปจับแม่ไก่บ้านเถอะ เดี๋ยวรับซื้อคืนคุณจะเจ๊งหงาย"
พูดจบเขาใช้สองมือยก
คันเบ็ดก็ถูกเขาชูขึ้นทันที