เสียงของลู่เฮ่อหรานฟังดูขี้เกียจ ราวกับกำลังตั้งใจดูเร่าร้อนอยู่
เอามือข้างหนึ่งเท้าคาง อีกมือหนึ่งยังถือสมองกลอัจฉริยะ ยังคงท่าทางกันแสงแบบเดิมไว้
"ยังไง? ฝันเห็นถูกหมาไล่? หรือฝันว่าข้ายังให้เจ้าใช้หนี้อีก?"
เฉิงเลี่ยยังตกใจไม่หาย หายใจหอบ ๆ มือทั้งสองข้างเกาะขากางเกงของลู่เฮ่อหรานแน่น ข้อนิ้วซีดขาว
เขากะพริบตาอย่างงงงวย สายตาค่อย ๆ โฟกัส ในที่สุดก็หยุดอยู่ที่ใบหน้าที่ดูเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้มของลู่เฮ่อหราน
"ตอนนี้...กี่โมงแล้ว?" เสียงของเฉิงเลี่ยแหบแห้งจนน่าตกใจ
"อีกยี่สิบนาทีจะเข้าชั้นเรียน" ลู่เฮ่อหรานหดขากลับ แล้วผลักเฉิงเลี่ยเข้าไปข้างในเตียง "ทันเวลาอยู่"
เฉิงเลี่ยถอนหายใจโล่งอก ทั้งตัวอ่อนปวกเปียกราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม
เขายกมือขึ้นนวดขมับที่บวมปูด ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
"ฉันนอนเลยเวลาไปหน่อย"
"ไม่สายหรอก" ลู่เฮ่อหรานลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ หยิบกระติกน้ำร้อนที่เตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนแล้ว อีกมือล้วงจากกระเป๋าได้ลูกอมสีสันสดใสเม็ดหนึ่ง แล้วโยนทั้งสองอย่างเข้าใส่อกของเฉิงเลี่ย
"ดื่มสิ จะได้ชุ่มคอ"
เฉิงเลี่ยรับไว้อย่างวุ่นวาย
ความอุ่น ๆ ซึมผ่านผนังกระติกมาถึงฝ่ามือ ลูกอมเม็ดนั้นนอนนิ่งอยู่บนตักเขา กระดาษห่อยับย่น ราวกับถูกคนบีบถือไว้นานแล้ว
เป็นนมสดรสสตรอว์เบอร์รี
ขนมหวานเลี่ยนแบบนี้ ดูเข้ากับบุคลิกของลู่เฮ่อหราน อัลฟ่าระดับสูงสุด ที่สุดแล้วไม่ได้เลย
"นี่คือ..." เฉิงเลี่ยหยิบลูกอมเม็ดนั้นขึ้นมา ลังเลเล็กน้อย