ไม่ไกลออกไป เร่ย์เจิ้นเดินนำกลุ่มอาจารย์ทหารเข้ามา
“ยืนตรง!” เฉิงเลี่ยเก็บรอยยิ้ม กลับมาท่าทางเคร่งขรึม
ทั้งหกคนสะท้านยืดตัวตรง แม้เหนื่อยล้า แต่ท่ายืนยังคงแข็งแรง
สายตาเร่ย์เจิ้นกวาดผ่านทุกคน สุดท้ายหยุดที่เฉิงเลี่ย
“ทำได้ดีมาก!” เร่ย์เจิ้นเอ่ยเสียงกังวาน
“ภารกิจนี้ ทีมนักล่าพายุทำได้ยอดเยี่ยม! การบัญชาการของหัวหน้าทีมไร้ที่ติ”
“สามารถนำทีมออกมาได้อย่างครบถ้วนในสภาพแวดล้อมสุดขั้วแบบนี้ และมาถึงล่วงหน้าสองวัน ต่อให้อยู่ในกองทัพประจำการ นี่ก็เป็นผลงานที่งดงาม”
“โรงเรียนทหารหนึ่งภูมิใจในตัวพวกเธอ”
พูดจบ เขายกมือตบไหล่เฉิงเลี่ยเบา ๆ
“อนาคตไปได้ไกล!”
บรรดาอาจารย์ที่อยู่รอบข้างก็ปรบมือกันอย่างพร้อมเพรียง เสียงปรบมืออบอุ่นและจริงใจ
ความร้อนของการได้รับการยอมรับและการเคารพนั้น แผดเผากว่ดวงอาทิตย์บนดาวเค-19ied เสียอีก ราวกับห่อหุ้มเขาไว้ทั้งตัว
เฉิงเลี่ยค่อย ๆ ยกมือขึ้น ทำความเคารพแบบทหาร
ปลายนิ้วแตะคิ้วในวินาทีนั้น เขารู้สึกขอบตาร้อนผ่าว
เขาหันข้าง มองผ่านฝูงชนไปทางลู่เฮ่อหรานอีกครั้ง
ลู่เฮ่อหรานยืนอยู่ตรงรอยต่อของแสงและเงา พยักหน้าให้เขาอย่างมีความหมาย
— ยอดเยี่ยม
เฉิงเลี่ยหลับตาลง ปิดบังประกายน้ำที่เอ่อล้นในดวงตา
ที่แท้ คนที่ไล่ตามแสง สักวันหนึ่ง ก็จะค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของแสง
ขอแค่เดินต่อไปเรื่อย ๆ
ก็คงจะได้เดินเคียงข้างเขาใช่ไหม?
...
การสอบของทีม "นักล่าพายุ" จบไปแล้ว แต่ทีมอื่นยังไม่เสร็จ
ตามขั้นตอนข้อตกลงระหว่างโรงเรียนทหารกับกองทัพ ต้องรอให้ทุกทีมของนักเรียนมาถึงครบ หรือหมดเขตเจ็ดวัน เรือขนส่งถึงจะกลับพร้อมกัน