โอเมก้าคุณชายน้อยคนนี้ชื่อหลินเมี่ยน
เป็นบุตรชายคนรองของตระกูลหลิน เศรษฐีผู้มั่งคั่งแห่งเมืองหลวง
เพราะหน้าตาอ่อนหวาน อีกทั้งยังเป็นโอเมก้าเกรดเอ เขาจึงเป็นที่นิยมในกลุ่มชนชั้นสูง
เขาสอบเข้าอักษรโรงเรียนทหารก็เพื่อจะได้คบค้าสมาคมกับผู้มีอำนาจ
เมื่อมีโอกาสได้รู้จักกับองค์รัชทายาท เขาจะปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไปได้อย่างไร
“องค์ชาย?” เขายื่นน้ำเกลือแร่ราคาแพงตรงมือไปทางลู่เฮ่อหรานอีกครั้ง
ลู่เฮ่อหรานไม่รับ
เขายังคงนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน แม้แต่เปลือกตาก็ยังขี้เกียจจะยก เพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อยเท่านั้น
ในดวงตาคู่นั้นที่ลุ่มลึก สะท้อนรอยยิ้มเยาะบางๆ ที่ไม่อาจบอกได้ชัด
เฉิงเลี่ยนั่งอยู่ข้างๆ หลังตรงราวกับไม้อันหนึ่ง
เขาไม่ขยับ ไม่พูดอะไร
สายตาของเขาค่อยๆ เลื่อนจากนิ้วเรียวขาวของโอเมก้าคนนั้น ไปยังขวดน้ำเกลือแร่สูตรพิเศษเฉพาะชนชั้นสูงที่ห่อหุ้มบรรจุภัณฑ์อย่างประณีต แล้วก็กลับมามองที่มือคู่นั้นอีกครั้ง
มือที่สวยงามมาก
เล็บได้รับการตัดแต่งอย่างสะอาดเป็นระเบียบ ผิวเนียนละเอียด ไม่มีปุ่มหนาแม้แต่น้อย ไม่มีรอยแผลเป็นแม้แต่รอยเดียว
เฉิงเลี่ยก้มหน้าลง มองมือของตัวเอง
ข้อนิ้วชัดเจน ค่อนข้างใหญ่โต ฝ่ามือและปลายนิ้วเต็มไปด้วยปุ่มหนาบางๆ จากการถืออาวุธเย็นชาและฝึกซ้อมหนักหน่วงตลอดปี
รวมถึงรอยแผลเป็นจางๆ จางสีไปตามกาลเวลา
มือสองข้างที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
คนสองคนจากสองโลกที่แตกต่างกัน
สายตาของโอเมก้าคนนั้น เฉิงเลี่ยมองเห็นชัดเจนทุกอย่าง
ความชื่นชมที่ไม่ได้ปิดบัง
ความเขินอายที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ดุจเข็มเล็กๆ ที่ค่อยๆ ทิ่มแทงเส้นประสาทของผู้คน