อาจารย์เหยียนยืนอยู่บนแท่นบรรยาย ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ดวงตาอันคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความตะลึง
เขาสอนหนังสือมานับสิบปี คำถามข้อนี้เขาเคยถาม "อัจฉริยะ" มากมายนับไม่ถ้วน
บางคนบอกว่าเป็นความผิดพลาดของการประสานงานทางยุทธวิธี บางคนบอกว่าเป็นข้อมูลรั่วไหล
แต่ไม่เคยมีใครเลย ที่จะเหมือนกับเด็กหนุ่มตรงหน้า สามารถชี้ขาดใจความสำคัญได้อย่างแม่นยำ โหดร้าย และเฉียบขาดเช่นนี้
ถึงขั้น ให้วิธีการโต้กลับที่เกือบจะบ้าคลั่ง แต่ว่ามีประสิทธิภาพอย่างแท้จริงออกมา
"ตัดพลังงาน... บีบให้เข้าใกล้ตัว..." อาจารย์เหยียนพึมพำกับตัวเอง สายตาซับซ้อนถึงขีดสุด
นี่ไม่ใช่แค่เพียงมีความรู้
แต่ต้องมีจิตใจที่เด็ดขาดแบบผลักตัวเองให้ตกสู่จุดจบแล้วค่อยรอดชีวิตกลับมา
นี่คือสัญชาตญาณที่ผู้บัญชาการโดยกำเนิดเท่านั้นจึงจะมี
ลู่เฮ่อหรานเอนกายพิงเก้าอี้ เงยหน้ามองเฉิงเลี่ยที่ยืนอยู่ข้างกายตนเอง
เฉิงเลี่ยในตอนนี้ ถึงแม้จะยังสวมเครื่องแบบที่ดูหลวมๆ นั่น ถึงแม้สีหน้าจะยังคงซีดเผือด
แต่คนทั้งคนกำลังเปล่งประกาย
ความคมกริบที่ทะลักออกมาจากกระดูกนั้น ส่องประกายแวววาว จนไม่อาจละสายตาไปได้เลย
นี่คือ "คมดาบแห่งจักรวรรดิ" ในชาติที่แล้ว
นี่คือผู้บัญชาการเฉิง ผู้ที่ไร้เทียมทานในสนามรบ ทำให้เผ่าแมลงได้ยินชื่อก็สะเทือนขวัญ
มุมปากของลู่เฮ่อหรานขยับขึ้นเป็นโค้งอย่างควบคุมไม่ได้
เป็นรอยยิ้มที่ทั้งมีทีท่าสำราญใจ และแฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจ
เห็นไหมล่ะ
นี่คือคนที่ชั้นหมายตาไว้ตั้งแต่ชาติที่แล้ว
ต่อให้ถูกเหยียบลงไปในโคลน ต่อให้ปีกถูกหักจนขาด
ขอแค่ให้มีช่องว่างเล็กน้อยให้เขา เขาก็จะเบ่งบานเป็นดอกไม้ที่งดงามที่สุด แทงทะลุตาหมานั่นของพวกมันทั้งหมด