“ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ใครก็ตามในพระราชวังที่ว่างงานอยู่ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม”
ลู่เฮ่อหรานสั่งด้วยน้ำเสียงสุขุมราบเรียบ ราวกับกำลังบัญชาการศึกสำคัญ
“ทั้งคนหั่นผักในครัว คนตัดหญ้าในสวน คนรีดผ้าในห้องซักรีด ยามเฝ้าประตู หรือพวกว่าที่ร้อยตรีหน้าใหม่ในกองทัพ...”
“ใครที่มีสมองกลอัจฉริยะและพิมพ์ข้อความได้ ให้หยุดงานที่ทำอยู่เดี๋ยวนี้”
“สมัครบัญชีรองในเว็บบอร์ดคนละ 10 บัญชี!”
จ้าวเหย่ฟังจนตะลึงงัน “องค์...องค์ชาย นี่...นี่จะทำอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ไปด่ากับฉัน”
ลู่เฮ่อหรานจ้องคำวิจารณ์เสีย ๆ หาย ๆ บนหน้าจอที่ยังคงผุดขึ้นมาไม่หยุด ก่อนจะหัวเราะเย็นชา
“ดันกระทู้ทั้งหมดในเว็บบอร์ดที่พูดถึงหัวหน้าเฉิงของฉันในทางเสียหายลงไปให้หมด”
“ใครด่าแรงที่สุด ก็ไล่ด่ามันไปเรื่อย ๆ ด่าจนกว่ามันจะลบบัญชีหนี”
“จำไว้ ข้อความต้องใช้แบบเดียวกัน บอกไปว่า ‘ยอมรับว่าคนอื่นเก่งมันยากนักหรือไง’ กับ ‘แน่จริงก็ขึ้นมาเองสิ ไม่ไหวก็หุบปากไป’”
“ถ้าใครด่าพวกปากพล่อยจนเงียบได้ องค์ชายอย่างฉันมีโบนัสพิเศษให้ เดือนนี้เงินรางวัลเพิ่มเป็นสองเท่า!”
จ้าวเหย่: “...”
นี่คงเป็นภารกิจที่เหลือเชื่อที่สุดและติดดินที่สุดเท่าที่ทีมงานฝ่ายกิจการภายในราชวงศ์ของจักรวรรดินาหลานเคยได้รับมาในประวัติศาสตร์
“รับพระบัญชา! องค์ชาย!”
สิบนาทีให้หลัง
เว็บบอร์ดของโรงเรียนทหารอันดับ 1 แห่งจักรวรรดิได้เผชิญกับการโจมตีแบบลดมิติครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
พวกปากพล่อยที่ยังคึกคะนองกันอยู่เมื่อครู่พลันพบว่ากระแสความคิดเห็นเปลี่ยนไปแล้ว
พลังลึกลับมหาศาลสายหนึ่งถาโถมไปทั่วทุกมุมในพริบตา ราวกับกองทัพประจำการที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี