“เลือด!”
ฝูงชนพลันแตกตื่น มีคนตะโกนเสียงดังว่า “ผู้ใหญ่บ้าน พวกเขาลงมาจากบนเขาครับ”
“พวกคุณเป็นใคร?”
ชายชราร่างผอมแห้งคนหนึ่งก้าวออกมา เขามองหลี่ชิงเหอแวบหนึ่ง ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่หวังข่ายเสวียนซึ่งตัวสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้าม แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและระแวดระวัง “มาจากไหน?”
หวังข่ายเสวียนเหลือบมองชายชราสองคนบนพื้น ก่อนยืนข้างหลี่ชิงเหอในท่าทางปกป้องและระแวดระวัง เขาถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างหยิ่งยโสและไร้มารยาท จากนั้นก็แกว่งทวนในมือ “เห็นเลือดข้างบนไหม? เลือดงูใหญ่ ถ้าไม่อยากถูกฉันแทงทะลุเหมือนงู ก็รีบปล่อยคนเดี๋ยวนี้!”
“ซี้ด...”
“เสือตัวใหญ่! คนนี้ฆ่าเสือตัวใหญ่ได้!”
เสียงสูดหายใจดังระงมไปทั่ว แม้แต่สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านยังซีดลงไปหลายส่วน
มีคนตะโกนว่า “ผู้ใหญ่บ้าน พวกเขาเป็นพวกเดียวกัน คิดจะชิงตัวนักโทษ! เราจะทำยังไงดี?”
“ข้าราชการใหญ่เป็นคนฝากคนพวกนี้ไว้กับเรา ถ้าพวกเขาชิงตัวไป แล้วข้าราชการใหญ่มาทวงคน เราจะทำยังไง? เขาจะตัดหัวพวกเราไหม?”
“บ้าเอ๊ย ไม่งั้นเราสู้กับพวกมันเลย!”
คนกลุ่มหนึ่งตะโกนกันระงม ต่างชูคบเพลิงจ้องเขม็งอย่างไม่เป็นมิตร
หวังข่ายเสวียน “……”
ข่มขู่มากเกินไปจนกลับกลายเป็นปลุกความฮึกเหิมของพวกเขาเสียแล้ว
เขาส่งสายตาให้หลี่ชิงเหอ เธอปักทวนลงดินข้างเท้า ก่อนตวาดใส่ “ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าใครจะกล้า! เพื่อนร่วมงานของเขาเป็นตำรวจจากเมืองหลวงมณฑล พวกคุณกล้าลงมือกับตำรวจ ก็เตรียมติดคุกหัวโตได้เลย!”
พอเธอตะโกนออกไป คนรอบข้างก็ไม่กล้าขยับ ต่างหันไปมองผู้ใหญ่บ้าน