“แม่! นี่แม่...”
หลี่ชุนเซิงอ้าปากจะเถียง แต่พอคำพูดมาถึงปลายลิ้นก็กลืนกลับลงไป
“...ในโรงงานอาหารมีสาวสวยตั้งหลายคน หน้าตาไม่ได้ด้อยไปกว่าเฉินเหอฮวา แถมยังมีงานประจำด้วย ลูกเลือกแต่งกับใครสักคนก็ได้ พอแต่งงานแล้วก็เป็นครอบครัวที่มีงานประจำทั้งคู่ ไม่ดีกว่าผู้หญิงบ้านนอกที่อ่านหนังสือไม่ออกสักกี่ตัวอักษรอย่างเธอหรือไง?”
“แล้ว...ลูกชายของผมล่ะ?”
แม่หลี่เหลือบมองเขา ก่อนหัวเราะเยาะ “ผู้หญิงคนไหนก็มีลูกได้ทั้งนั้น อยากได้ลูกชายก็มีอีกคนสิ”
หลี่ชุนเซิงกลอกตาไปมาหลายรอบ
เฉินเหอฮวาแค่โมโห อยากขู่หลี่ชุนเซิงให้กลัวเล่น ใครจะคิดว่าเธอเดินออกไปตั้งไกลแล้วเขายังไม่ตามมา เธอจึงโมโหฮึดฮัดเดินกลับมาอีกครั้ง และได้ยินแผนการของแม่ลูกคู่นั้นทุกคำ
หลี่ชุนเซิงได้เข้าทำงานในโรงงานอาหารอย่างราบรื่น
แม่หลี่มีเวลาว่าง จึงอยู่บ้านช่วยเฉินเหอฮวาเลี้ยงลูก เฉินเหอฮวาอ้างว่ากำลังพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ยอมลงมือทำอะไร เรื่องอะไร ๆ ก็เรียกแม่หลี่มาจัดการ
ผ่านไปไม่กี่วัน แม่สามีกับลูกสะใภ้ก็ทะเลาะกันไปกว่าสิบครั้ง
หลี่ชิงเหอมองพี่ชายใหญ่ที่กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง ทั้งยังเอาใจใส่น้อง ๆ อย่างดีแล้วรู้สึกไม่คุ้นชิน แถมยังไม่ชอบเอามาก ๆ
เธอไปหาหวังข่ายเสวียน ถามว่ามีที่ไหนในอำเภอเล็ก ๆ ให้เล่นไพ่หรือนกกระจอกบ้าง
หวังข่ายเสวียนแทบคิดว่าตัวเองหูฝาด เขาขมวดคิ้วมองเธอตั้งแต่หัวจดเท้า “เธอถามเรื่องพวกนี้ทำไม? การพนันผิดกฎหมายนะ ถ้าถูกจับได้ ชีวิตเธอจบเห่แน่ หรือคนตระกูลหลี่รังแกเธออีกแล้ว?”
เขาคิดว่าหลี่ชิงเหอหมดอาลัยตายอยาก อยากทำลายชีวิตตัวเอง