ความคิดนั้นแลบผ่านไปชั่วขณะ หานเจิ้งก็ส่ายหน้า โอกาสไม่มากหรอก ระหว่างทางกลับ เขาได้รวบรวมข่าวสารจากหลายฝ่ายมาแล้ว
ข่าวที่ว่าเฉินวั่นหลี่ตายแล้วตอนนี้ ไม่ใช่แค่คำพูดของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
"ศิษย์สาม นายไปเยือนคุนหลุนซักรอบเถอะ! ฆาตกรนั่นทั้งทำร้ายประมุขแห่งสำนักกุยอินของเรา ยังสังหารผู้อาวุโสใหญ่อีก คงไม่พ้นวันสองเดือนสอง มันต้องมากวาดล้างสำนักแน่นอน พวกเรา……"
แม้ผู้อาวุโสที่สี่จะเกลียดเฉินวั่นหลี่จนขัดใจ แต่ก็กลัวจนหนักหน่วงเช่นกัน
นับตั้งแต่ประมุขบาดเจ็บสาหัวแล้วปิดประตูบำเพ็ญเพียร เขาก็อกสั่นขวัญหนีวันแล้ววันเล่า
เมื่อได้ยินเหล่าศิษย์พูดจากันเสียงอู้อี้ ว่าเฉินวั่นหลี่อาละวาดสังหารผู้คนราวกับมดที่ก้นทะเลกุยหมิง แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่ยังต้องจบชีวิตในมือมัน ผู้อาวุโสที่สี่ปากด่าไม่หยุด แต่ความตื่นตระหนกในใจก็ลุกลามเหมือนน้ำขึ้น
"ไม่ต้อง!" หานเจิ้งคิดตรึกแล้วส่ายหน้า
"ทำไม! ด้วยกำลังของสองเรา จะต้านทานฆาตกรนั่นได้อย่างไร!" ผู้อาวุโสที่สี่หน้าเปลี่ยนสีทันที
"เฉินวั่นหลี่ตายแล้ว! ถูกระเบิดซูเปอร์ของรัสเซียฆ่าตาย!"
หานเจิ้งส่ายหน้า
"โอ๊ะ?" ผู้อาวุโสที่สี่อึ้งไปหลายวินาที แล้วหัวเราะครวญเสียงดังลั่น "ดีแล้ว ตายก็ดี ตายได้ดีเยี่ยม! ตัวนำภัยแบบนี้ ตายไปก็จบทุกเรื่อง!"
ผู้อาวุโสที่สี่ที่ใจหายใจคว่ำคลายออกทันที ใบหน้ากลับเปล่งประกายเจตนาฆ่าขึ้นมาฉับพลัน "เช่นนั้นยิ่งควรให้คุนหลุนจับตัวถังหลิงอวี่ไป
จับคนของเฉินวั่นหลี่มาเป็นตัวประกัน ชิงทรัพย์สินของมันมาชดเชยให้สำนักกุยอินของเราต่างหาก!"