เมืองหลวง ณ จวนตระกูลจี
จีเสวียนอี้กำลังต้มชากงฟูอยู่ ส่วนที่นั่งข้างกายมีเหยาเฉิงเจี๋ย ประมุขตระกูลเหยาแห่งนครหลวงนั่งอยู่
นับตั้งแต่ครั้งที่ถูกเฉินวั่นหลี่เกือบรัดคอจนตาย เหยาเฉิงเจี๋ยก็ทรุดโทรมลงทั้งคน ภาพลักษณ์ชนชั้นนำอันเคยมีในวันวานหายไปหมดสิ้น เคราหนวดรกครึ้ม แววตาไร้วิญญาณ
"คุณลุงท่านคือผู้ทำการใหญ่ จำเป็นอะไรต้องใส่ใจเรื่องชื่อเสียงเกียรติยศชั่วขณะ จนกระทั่งอับจนหน้าตาเช่นนี้!"
จีเสวียนอี้วางถ้วยชาไว้ตรงหน้าเหยาเฉิงเจี๋ย
เหยาเฉิงเจี๋ยไม่รับคำ แววตาฉายความเคียดแค้นเยือกเย็น "ทำไมเจ้าถึงปฏิเสธที่จะร่วมไปล้อมปราบเฉินวั่นหลี่ที่เขาหลงหู่เสือ?
เพียงแค่เจ้ายอมรับ เฉินวั่นหลี่ก็ต้องตายแน่นอน ทำไมเจ้าถึงปฏิเสธ?"
เขาถามซ้ำสองครั้งติด น้ำเสียงเร่าร้อน ร่างกายก้มเอนไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว
ขณะนั้น จีหยวนเฉิงก็เดินเข้ามาจากภายนอก ไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง "เฉิงเจี๋ย ใจเย็น ๆ! การกระทำของเสวียนอี้ ย่อมมีเหตุผลของมันเสมอ!"
เหยาเฉิงเจี๋ยทรุดนั่งลงอย่างหมดสภาพ แต่ปากยังพึมพำไม่หยุด "ทำไม... ทำไมไม่ฆ่ามันทิ้ง?"
จีเสวียนอี้มองไปยังบิดา ยื่นถ้วยชาร้อนไปให้ "คุณพ่อ รับชาเถิด!"
จีหยวนเฉิงนั่งลงข้างเหยาเฉิงเจี๋ย พยักหน้า "เอาเรื่องครั้งนั้นเล่าให้คุณลุงฟังเถอะ เรื่องครั้งนั้นสร้างความกระทบใจให้คุณลุงหนักหนาจริง ๆ"
"ข้าบรรลุฤทธิ์วิเศษแล้ว เฉินวั่นหลี่คนเลว ๆ นี่มันจะเป็นไงได้? ข้าสามารถสังหารเขาอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้ง สร้างเกียรติแห่งคุนหลุน สะเทือนนามตระกูลจีของข้า แต่ทำไมต้องไปล้อมทำร้ายเป็นหมู่คณะ ยื่นข้อกล่าวหาให้คนอื่นเข้า?"
จีเสวียนอี้เต็มไปด้วยท่าทีหยิ่งผยอง เงยคางขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่เชิดขึ้นเปี่ยมด้วยความมั่นใจ