คนตระกูลหลิวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในหมอกดำ สิ่งที่มองเห็นได้มีเพียงหมอกดำที่พวยพุ่งไม่หยุด และแรงสั่นไหวที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
"ปู่ เรา… เรารอดออกไปได้ไหมเนี่ย?" ลูกหลานตระกูลหลิวถามเสียงเบา
ผู้เฒ่าแห่งตระกูลหลิวไม่พูดอะไร เพียงกำหนี่งจุดรูม่านของหลิวเซียนเหอแน่น
หลิวเซียนเหอค่อย ๆ ฟื้นจากภวังค์ เมื่อเห็นหมอกดำยังคงปิดกั้นปากประตูอยู่ ดวงตาเป็นประกายตื่นตระหนก
"ปู่ ปรมาจารย์มากันขนาดนี้ ต้องสังหารเฉินวั่นหลี่ได้แน่ ๆ ใช่ไหมครับ?"
หลิวเซียนเหอคว้ามือผู้เฒ่าเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
"เอ็งปล่อยมือปู่ก่อน แม้เฉินวั่นหลี่จะมีฝีมือพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ก็ไม่มีทางชนะคนทั้งหมดนี้ได้หรอก!" หลิวชิ่งเฟยเห็นสีหน้าของลูกพี่ลูกน้องผิดปกติ จึงรีบปลอบ
"ใช่แล้วใช่แล้ว!"
การต่อสู่ในระดับนี้ คนธรรมดาทำได้แค่ปลอบใจตัวเองเหมือนสวดมนต์ขอดลาภเท่านั้น
คำพูดยังไม่ทันจางหาย ร่างดำร่างหนึ่งก็ร่วงจากวงม่านลงมา กลิ้งไปกลิ้งมากลางลานบ้านกระตุกสองสามครั้งแล้วก็เงียบไป
ผู้เฒ่าตระกูลหลิวมองไปหนึ่งครั้ง คือกุ้ยเทียนมิ่งแห่งสำนักกุ้ยอินนั่นเอง คอถูกฟันขาด เลือดพุ่งซอยเป็นลำ ๆ สภาพนับว่าไม่มีทางรอดแล้ว
"ซี๊…"
"ปู่!"
"ไม่ต้องตื่นตระหนก!"
ว่าแล้ว ตานอี้มั่วแห่งนิกายตานก็ร่วงลงจากวงม่านเช่นกัน กระดูกอกยุบยอบราวกับกระดูกทั้งหมดในอกถูกทุบแตกละเอียด
เมื่อตกถึงลานบ้าน เขาพ่นเลือดออกมาหนึ่งคำ ปนไปด้วยเศษเนื้ออวัยวะภายในนับไม่ถ้วน แล้วก็ตาถลนคว่ำ เงียบสนิท!
นับรวมแล้วตายไปแปดคนแล้ว!
ทั่วลานบ้านเต็มไปด้วยศพและส่วนอวัยวะที่ขาดกระจัดกระจาย!
แม้จะไม่ได้เห็นสนามรบโดยตรง แต่ก็เห็นความโหดร้ายจนสั่นสะเทือน
"อาก!" ลูกหลานตระกูลหลิวอดกลั้นไว้ไม่ไหว ต่างนั่งจ้ำเบ้าร้องไห้โฮ
ผู้เฒ่าตระกูลหลิวจ้องเขม็งไปยังกลางหมอกดำ จิตใจตกอยู่ในความลุกลนถึงขีดสุด
"ร้องไห้อะไร ยังไม่ถึงเวลาต้องร้อง!"
เหมือนคำสาป ทุกครั้งที่คำพูดพูดออกไป สถานการณ์ก็เปลี่ยน
ครั้งนี้คำยังไม่ทันตกพื้น หมอกดำก็บิดเบี้ยวพลิกผัน ก่อนถูกวิชาไฟที่ถูกหยวนหยวนไฟจุดชนวนกลืนกินจนหมดสิ้น