"เฉินวั่นหลี่ เจ้ากล้ากระทำการเช่นนี้บนยอดเขาหลงหูของข้าพเจ้าได้อย่างไร!"
เมิ่งจิ๋วฉงเดินตรงเข้ามาพร้อมรอยฝ่ามือห้านิ้วบนใบหน้า ดวงตาแดงก่ำลุกโชนด้วยความโกรธ
เฉินวั่นหลี่ไม่เอ่ยสักคำ
ผู้ตอบโต้แทนเขาคือถังหลิงอวี่ หญิงสาวหุบดาบงูทองพลันดาบปราณแผ่ซ่าน ศพของกู่ฉางผิงที่บิดเบี้ยวพร่าเลือนร่วงลงมาตรงหน้าเท้าของเมิ่งจิ๋วฉงพอดี!
ตูม!
เสียงดังกึกก้องนั้นราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางหัวใจของเมิ่งจิ๋วฉง
ราวกับเป็นคำตอบที่ว่า—คนระดับเหนือธรรมชาติพูดฆ่าก็ฆ่าจริง เมิ่งจิ๋วฉงเจ้านี่แล้วถือเป็นอะไร?
สง่าราศีของเมิ่งจิ๋วฉงจึงลดลงทันที "เฉินวั่นหลี่ เจ้าควรให้ข้ออธิบายแก่สำนักหลงหูของพวกเราบ้างสักหน่อยสิ?
เจ้าขึ้นเขาหลงหลิง ได้ทำลายสถานที่ที่ปฐมบูรณาจารย์ของพวกเราดับสังขารหรือไม่? ได้ขโมยสมบัติลับของเขาหลงหลิงไปหรือไม่?"
เฉินวั่นหลี่ขมวดตา "จะขอข้ออธิบาย สำนักหลงหูก็ควรให้ข้ออธิบายกับข้าก่อน เฮ่อต้าวหยวนทำความผิดอะไร ถึงต้องโดนตะปูเก้าวิญญาณ? เขาเป็นศิษย์หลงหู แต่ก็เป็นศิษย์ของข้าเช่นกัน
สอง การที่ข้าขึ้นเขาในครั้งนี้เพื่อแลกเปลี่ยนยาวิเศษ ไม่ได้ก่อความผิดมนาษกาปัดใดๆ แต่ยางเจินเหรินกับนายท่านหลิวแห่งสำนักหลงหูของเจ้า กล่าวหาว่าข้าลักยาวิเศษ แล้วลงมือปะทะ มันเป็นความหมายใดกัน?"
"เจ้ากล่าวมั่วปดสอ สำนักหลงหูของพวกเราจะไปทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร! คนก็ตายแล้ว เจ้าจะกล่าวหาได้ตามใจเจ้าเช่นนั้นหรือ?"
เมิ่งจิ๋วฉงโกรธด่าโต้กลับ ในเมื่อตอนนั้นเขาอยู่บนเขาเอง ย่อมรู้ความจริงมานาน และเขาก็เป็นผู้ส่งสารถึงประมุขสำนักที่อยู่แดนคุนหลุน ประมุขจึงได้เดินทางกลับทันเวลา