ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ถังเหยียนหรานค่อย ๆ ฟื้นสติจากการบำเพ็ญเพียร
สายตาที่เงยขึ้นมองก็เห็นชายคนหนึ่ง กำลังกอดสาวที่ปลดปล่อยตัวเองอยู่!
ถังเหยียนหรานนึกถึงบทพูดจากละครทีวีตอนหนึ่ง ชายหญิงสองคนโยกเย้ากันกลางดงดอกไม้ ลืมแม้แต่ว่าแผ่นดินฟ้าเป็นอย่างไร
ชุดชั้นในสีชมพูของชูอีเหยิน ยังแขวนอยู่บนศีรษะของชายคนนั้นอีก
ภาพแบบนี้คนมีสติอย่างเธอจะดูได้ลงหรือ?
ถังเหยียนหรานรีบหยิบเสื้อผ้ามาจะสวม แต่แล้วข้อมือกลับถูกหนึ่งฝ่ามือเรียวงามฉุดเอาไว้
"ห้ามไป! ช่วยฉัน!"
ใบหน้าของชูอีเหยินแดงซบซ่าส์ แววตาลุ่มลอยมั่วไปหมด ฟันสวยงามกัดริมฝีปากเอาไว้ ไม่ต้องพูดถึงผู้ชาย แม้แต่ผู้หญิงเห็นก็อยากหอมแก้มสักคำ
"……" ถังเหยียนหรานรู้เพียงว่า ถ้าไม่วิ่งให้เร็วกว่านี้ต้องจบแย่!
ความเกรียงไกรด้านนั้นของเฉินวั่นหลี่ มันแรงจริง ๆ ไม่ใช่แค่ธรรมดาเฉยเลย!
ก็คนมันเป็นแบบนี้แหละ บางทีแค่ลังเลไม่ตัดสินใจให้เด็ดขาด ก็ต้องตกลงไปในหลุมพราง
ถังเหยียนหรานไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทีหลังที่กอดแขนของเธอเอาไว้นั้น เป็นเฉินวั่นหลี่หรือชูอีเหยินกันแน่
สรุปคือโดนลากเข้าสมรภูมิมาโดยไร้แววตั้งแต่!
……
ค่ำแล้ว!
พระจันทร์ขึ้นเต็มฟ้า!
พระจันทร์ถูกเมฆหมอกบังหายไป!
เมฆหมอกจางหาย พระจันทร์ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง!
นอกตึกว่านหลิงโหลว ในวิลล่าที่เซียวจ้านเข้าพัก
อู๋ซือเปินกับเซียวจ้านนั่งหม่นไปเกือบครึ่งคืน
เฉินวั่นหลี่สั่งให้ทั้งสองที่จะรอมาขอคำแนะนำเรื่องการบำเพ็ญในตอนค่ำ
ยืนรอ!
นั่งรอ!
นอนรอ!
เซียวจ้านหาวยาว ถามขึ้นว่า "นายแน่ใจนะ ว่าคุณชายาทั้งหลายเข้าไปแล้วไม่ออกมาเลย?"