ขณะนั้นเฉินวั่นหลี่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ สำหรับมอซางโกที่ขาดแคลนน้ำเช่นนี้ ถือเป็นการต้อนรับชั้นเลิศที่สุดแล้ว
เมื่อเห็นเฉินวั่นหลี่เดินออกมาโดยไม่ใส่เสื้อ อาแดลก็นั่งอยู่ริมเตียง ขับร้องเพลงกล่อมเด็ก
ห้องไม่กว้างนัก สองคนอยู่ได้สบาย ๆ แต่เตียงมีแค่ใบเดียว
เฉินวั่นหลี่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง กอดอกฟังอยู่ครู่หนึ่ง รอจนอาแดลร้องจบ จึงพูดเรียบ ๆ ว่า "ผมน่าจะเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ บางทีเธออาจรู้สึกว่าตอนนี้ผมเป็นคนที่พึ่งพาได้
แต่ผมต้องบอกตรง ๆ ว่า เธอประเมินความอดทนของผมสูงเกินไปแล้ว"
อาแดลวางทารกลงอย่างเบามือ หันมามองเฉินวั่นหลี่ ใบหน้าแดงระเรื่อ เหมือนคนที่เพิ่งดื่มเหล้ามาหน่อย
"ฉันไม่เคยประเมินผู้ชายสูงเกินจริง!"
อาแดลเอียงคอ ยิ้มออกมา ในหัวของหล่อนทำได้เพียงปลอบใจตัวเองว่า อย่างน้อยเมื่อเทียบกับพวกอำมหิตเหล่านั้น ผู้ชายตรงหน้าก็ถือว่าดีมากแล้ว!
ผ้ากระสอบที่ห่มตัวปกปิดไว้ถูกทิ้งไปอยู่ข้าง ๆ นานแล้ว แขนเรียวขาวสองท่อนจึงหมุนวนเข้าโอบกอดเอวของเฉินวั่นหลี่อย่างเป็นธรรมชาติ
เหมือนตอนอยู่บนมอเตอร์ไซค์ เพียงแต่คราวนี้ไม่มีทารกคั่นกลางอีกต่อไป และชายหนุ่มก็เปลือยเปล่าทั้งตัว
ต้องยอมรับว่าในมอซางโกที่มีแต่ทรายเหลือง ซากปรักหักพัง และฝนกระสุน หญิงสาวคนนี้ดูอ่อนหวานโดดเด่นเป็นพิเศษ!
แผ่นหลังแนบชิดอกของเฉินวั่นหลี่ ส่งความร้อนและยืดหยุ่นน่าดึงดูดใจ
"อย่าปลุกเด็ก ได้ไหม" ริมฝีปากของอาแดลประทับลงบนซอกคอของเฉินวั่นหลี่
เฉินวั่นหลี่ยิ้ม แล้วจู่ ๆ ยกมือขึ้นวางนิ้วตรงหน้าผากของอาแดล ผลักหล่อนลงบนเตียง แต่กลับไม่มีการเคลื่อนไหวต่อ
อาแดลรออยู่นาน สายตาค่อย ๆ จากครึ้มเครงกลับกลับมารู้ตัว