"คุณเป็นใคร?"
สือเต้าเหรินจ้องมองเฉินวั่นหลี่และถังหลิงอวี่ด้วยความระแวง คนอื่น ๆ อีกไม่กี่คนเห็นแขกที่มาไม่ได้เชิญ ต่างวางมือลงบนอาวุธของตนพร้อมกัน
เฉินวั่นหลี่ยังไม่ทันได้เอ่ย ชายหน้าตัดที่ยืนอยู่ข้างสือเต้าเหรินกลับเปิดปากก่อนว่า
"ไม่ต้องสนใจมันเป็นใคร เอาให้ตายซะดีกว่า ได้ยุ่งยากเพิ่มภาระ"
ถ้อยคำนี้พูดออกมา ทันใดนั้นก็ได้รับการเห็นด้วยจากอีกสามคน
สมบัติล้ำค่าอยู่ตรงหน้า ใครจะยอมให้ใครมาแทรกแซงเอาเองได้
บรรดาผู้ทรงอิทธิพลระดับปรมาจารย์เหล่านี้ พูดถึงผู้เข้าถึงครึ่งก้าวเหนือมนุษย์แห่งสำนักลับโลกด้วยความเกรงใจและนับถือ แต่ในสายตาคนทั่วไป พวกเขาเองก็เป็นผู้ทรงเกียรติสูงศักดิ์ ที่พูดจาเรื่องฆ่าฟันก็เป็นเรื่องธรรมดา
แม้แต่สือเต้าเหรินก็ยังแฝงความคิดอยากทำผ่านดวงตา
"จะฆ่าข้า?" เฉินวั่นหลี่ขำออกมา คนพวกนี้ไม่รู้โผล่มาจากไหน ความกล้ากลับไม่เล็ก
"อยากจะฆ่าเฉินวั่นหลี่ข้า ข้ากลัวว่าพวกเจ้าจะไม่มีวิชาฝีมือพอ!" เฉินวั่นหลี่หัวเราะเบา ๆ
คำว่าเฉินวั่นหลี่เพิ่งหลุดปากออกมา ใบหน้าของสือเต้าเหรินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยทันที
ในคำสั่งของเจ้าเกาะ เฉินวั่นหลี่คือผู้ที่ต้องเลี่ยงให้ไกล
ในสี่คนอีกกลุ่มนั้นมีสามคนที่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเช่นกัน ต่างสีหน้าเปลี่ยนไป
มีแต่เพียงชายวัยกลางคนผมเกรียนคนนั้น ที่ไม่รู้จักเฉินวั่นหลี่ หัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "เด็กหนุ่มหน่อมแน้มตัวหนึ่ง ปากใหญ่เชียว! วันนี้ข้าจะบดขยี้เจ้าซะ ก็ถือว่าสอนเรื่องการใช้ชีวิตให้เจ้าแทนครูอาจารย์เสียหน่อย!"
คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของสามคนข้าง ๆ เปลี่ยนไปอย่างมาก เหมือนกลัวจะติดเชื้อโรคอะไรสักอย่าง รีบถอยห่างจากเขาทันที