ในชั่วเวลาเพียงไม่กี่วินาที ปรมาจารย์ขั้นแปดผู้สูงส่งคนนี้ก็ถูกทุบศีรษะแตกกระจาย เลือดแดงเนื้อขาวไหลนองเต็มพื้น
บรรดาคนที่เหลือต่างถอยห่างออกไปโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าซีดขาวไปหมด
นี่ไม่ใช่การปะทะกันระหว่างระดับเดียวกันเลย!
ครึ่งก้าวพ้นธรรมดาระดับไหน ๆ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าปรมาจารย์ขั้นสูงอย่างปรมาจารย์แปดตายได้ด้วยฝ่ามือเดียว!
ณ บัดนี้ แม้จะบอกว่าเฉินวั่นหลี่คือผู้พ้นธรรมดา พวกเขาก็เชื่อ
ใบหน้าของสือเยว่เฟิงมืดครึ้มยิ่งขึ้นไปอีก เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าปรมาจารย์ขั้นแปดจะไม่มีแม้แต่แรงรับหนึ่งรอบในสายตาของเฉินวั่นหลี่
"ลงมือกันแล้ว ก็อย่าคิดวิ่งหนี!" เฉินวั่นหลี่เลียริมฝีปาก ดูราวกับฆาตกรตัวจริง
วินาทีถัดมา ร่างของเขาเคลื่อนวูบอีกครั้ง
พริบตาเดียว อีกหนึ่งคนก็ถูกเจาะทะลุหน้าอกสิ้นใจ
คนที่เหลือตื่นตระหนกสุดขีด พากันหนีกระจัดกระจาย พลางหันไปมองสือเยว่เฟิงอย่างตื่นตระหนก
หนึ่งในนั้นคือสือเมิ่งซาน หลานแท้ ๆ ของสือเยว่เฟิง เขาหน้าซีดไร้สี ตะโกนว่า "ลุง! ช่วยผม!"
เขาวิ่งเข้าหาตัวสือเยว่เฟิงด้วยความเร็วสูงสุด เสียงอ้อนวอนเต็มไปด้วยความสยอง
สือเยว่เฟิงสูดลมหายใจลึก ๆ มองเฉินวั่นหลี่ด้วยดวงตาเย็นเยียบ "ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเฮอตันเฟิงถึงต้องตายในมือเจ้า
และทำไมคุนหลุนถึงระมัดระวังเจ้าขนาดนั้น!"
เฉินวั่นหลี่กวาดสายตามองปรมาจารย์ทั้งหลาย เห็นชัดว่าคนพวกนี้ต่างจากสือเต้าเหริน พวกเขาคือนักสู้ที่ตระกูลสือเลี้ยงไว้เองในบ้าน
"ปรมาจารย์ของตระกูลตระกูลสือก็มีเยอะนะ ข้ารู้สึกว่าปรมาจารย์ของสำนักลับที่ซ่อนตัวของพวกเจ้า ไม่ได้น้อยอย่างที่ภายนอกรู้กัน คงมีความลับอะไรสักอย่างสินะ!"