เฉินวั่นหลี่ใช้พลังไปมากจนใบหน้าซีดขาวไปเล็กน้อย ทั้งตัวแผ่ออกมาซึ่งความเกรี้ยวกราดไม่ใยดี
"เฉิน เฉินวั่นหลี่… นายจะทำอะไร! เฮนรีอยู่ไหน!" อันดรีย์ตกใจจนหน้าเผือกไปทั้งใบ
เฉินวั่นหลี่ชี้ขึ้นฟ้า "อยู่ทั่วไปหมด!"
"???' อันดรีย์อึ้งงัน
"เผาเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว ลมพัดเมื่อไร ก็ปลิวกระจายทั่วไปสิ" เฉินวั่นหลี่ขมวดปาก
"…' ทั้งอันดรีย์และเฮกาโยต่างทำหน้าไม่น่าเชื่อ เทพแห่งไฟอย่างเฮนรีถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน?
นี่ มันเป็นไปได้อย่างไร?
แต่ตรงหน้ามีแต่เฉินวั่นหลี่เพียงคนเดียว ย่อมบอกเป็นนัยว่าเฮนรีไม่มีอยู่อีกแล้ว!
"น นายจะเอายังไง! ข้าเป็นดยุกแห่งไอร์แลนด์นะ!" อันดรีย์พูดเสียงสั่น
เฉินวั่นหลี่ไม่พูดอะไร ยื่นมือคว้าคออันดรีย์เข้ามาทันที
อันดรีย์ถูกยกขึ้นลอยอยู่กลางอากาศ สัญชาตญาณบังคับให้เขาดิ้นรน "เฮกาโย ช่วยข้า ฮืด… ฮืดๆ…'
ในดวงตาของเฮกาโยแวบวับแสงสีเลือด เขารู้ดีว่าเฉินวั่นหลี่แข็งแกร่งมาก!
ช่วยคน? เขาไม่มีความคิดแบบนั้น!
แต่หนีไปพร้อมศิลาทะเลหมื่นปี คงไม่เป็นปัญหา!
วิชาควบคุมจิตใจของตระกูลสายเลือดนั้นทรงพลังยิ่งนัก!
เฮกาโยเงียบสงบภายนอก ดวงตาลุกวาวด้วยแสงสีเลือดสองสาย ดวงตาของเขากลายเป็นเหมือนนวลพิรุณสีเลือด ที่ดูดกลืนทุกความสนใจได้
เขาตั้งใจมองตรงเข้าตาเฉินวั่นหลี่ ปล่อยวิชาควบคุมจิตใจ
เฉินวั่นหลี่รู้สึกราวกับเห็นดวงจันทร์สีเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้า เบื้องใต้ดวงจันทร์นั้น หมาป่านับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโจมตีเขา มือใหญ่ที่คว้าคออันดรีย์เอาไว้ก็คลายออกโดยไม่รู้ตัว…
เฮกาโยโจมตีถูกตั้งแต่ครั้งเดียว มุมปากโค้งขึ้นด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ หันหลังวิ่งหนีไป…